อัปเดตล่าสุด 2019-10-01 10:18:04

ตอนที่ 14 กลุ้ม

บทที่ 14

กลุ้ม

            นทนทีไม่กล้าเดินไปคุยกับจอมทัพที่หัวคิ้วขมวด เขาเดินไปหาน้องชายที่นั่งห่างออกไป

            “เฮียเป็นอะไร?” นทนทีกระซิบกระซาบกับนาวิน ทั้งๆ ที่ยืนอยู่ห่างจากจอมทัพไกลพอควร

            “ไม่รู้เหมือนกันพี่ ผมถามเลขาฯ ว่ามีปัญหาที่บริษัทหรือเปล่า เลขาฯ ก็บอกว่าไม่มี ถามไปที่คู่ค้าของคุณบารมีเรื่องที่ดิน ทุกอย่างก็เรียบร้อย” นาวินบอกข้อมูลที่เขารู้

            ที่ผ่านมาปัญหาส่วนใหญ่ของจอมทัพ จะเกิดจากเรื่องงานเสียมากกว่า แต่เท่าที่นาวินรู้ งานรอบด้านราบรื่น ออกจะพุ่งแรงไม่ต้องห่วงกังวลเสียด้วยซ้ำ น้องแต่ละคนก็เดาทางกันไม่ถูก

            “หุ้นของบริษัทตกหรือเปล่า?” นทนทีถามถึงเรื่องอื่นที่น่าจะทำให้พี่ชายเครียดได้ขนาดนี้ เผื่อนาวินจะยังไม่ได้ตรวจสอบให้รอบคอบ

            “หุ้นทะยานเป็นประวัติการณ์ด้วยซ้ำ นี่ผมไม่กล้าเดินเข้าไปถามเลยนะว่าเฮียเป็นอะไร” นาวินโยนเผือกร้อนมาที่นทนที ส่วนคุณหมอมองน้องชายคนเล็กพร้อมกับพยักหน้า เป็นหน้าที่ของเขาที่จะแบ่งเบาความกังวลใจของตั่วเฮีย

            คุณหมอเดินไปกดน้ำอัดลมจากตู้แชร์ เขายื่นให้พี่ชาย จอมทัพรับไว้ มองน้องเหมือนจะบอกเล่าด้วยสายตา ว่าปัญหาที่เผชิญอยู่มันเป็นเรื่องใหญ่

            “พี่อาการไม่ดีเลย มีอะไรหรือเปล่าครับ?” นทนทียิงคำถามแรก

            “พี่ปรึกษานทได้ใช่ไหม?” จอมทัพเอ่ยปากถามอย่างไม่แน่ใจ นทนทีพยักหน้า นี่จอมทัพไม่รู้ใช่ไหม? ว่ายืนมองวิวนอกหน้าต่างนานแล้ว

            “ครับ” นทนทีรีบรับปาก เขาทำท่าพร้อมฟังทุกปัญหาของพี่ใหญ่

            “ไม่บอกใครใช่ไหม?” จอมทัพถามอีก

            “ครับ” นทนทีรับคำสีหน้าขึงขัง เพราะคิดแล้วว่า ปัญหาที่จอมทัพเจอต้องสาหัสแน่ๆ เพราะจอมทัพไม่เคยพูดแบบนี้กับน้องคนไหนมาก่อน

            ในขณะที่หัวสมองนายแพทย์นทนทีคิดไปสารพัดเรื่อง ตั้งแต่โรคร้ายที่อาจจะไปติดซ้อ หรือบางทีพี่ชายอาจจะเสื่อมสมรรถนะทางเพศ เขาเริ่มคิดไปถึงหมอที่เชี่ยวชาญ หากมีเหตุต้องรักษาพี่ชายกับซ้อ เอ...หรือว่าซ้อตั้งครรภ์ ทุกอย่างยุติลง เมื่อจอมทัพเอ่ยปาก

            “เมื่อคืนปรางไม่เสร็จ”

            “ห๊ะ...อะไรนะครับ” นทนทีสำลักน้ำอัดลมที่ยกกระป๋องขึ้นดื่ม น้ำเป็นฝอยจากปากกระเด็นไปโดนเสื้อพี่ชาย แต่จอมทัพยังนิ่ง ราวกับสิ่งที่พูดมานั่นเป็นเรื่องใหญ่มาก

            นทนทีดึงผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำ ที่ตนเองพ่นเปื้อนเสื้อให้จอมทัพ มองพี่ชายด้วยอาการตกตะลึงไม่เชื่อหู เพราะไม่คิดว่าจะมีคำถามนี้จากปากผู้ชายอย่างตั่วเฮีย

            “พี่นอนกับปรางแล้วเมื่อคืน พี่เล้าโลมแล้ว เขาไม่เสร็จเลยสักรอบ มันผิดตรงไหนวะ ฝีมือฉันตกเหรอ?” จอมทัพหน้าขมวด สีหน้าเขาจริงจังจนนทนทีไม่รู้จะแสดงความรู้สึกยังไง

            “ค...ครับพี่”

            “พี่ไม่เคยพลาดเรื่องพวกนี้เลยนะ ตอนที่เข้าหอคืนแรก ปรางตอบสนองดีทุกอย่าง”

            “ไหนพี่บอกว่าไม่ได้นอนกับซ้อ” นทนทีถามอีก เขาพยายามจะหาสาเหตุให้เหมือนกัน ตอนนี้เหมือนคนไข้เพิ่งเผยที่มาของอาการป่วย แต่อาเฮียจะรู้ไหมว่า ว่านทนทีจิกหน้าขาตัวเองไว้ เพื่อไม่ให้หัวเราะออกมา คุณหมอทั้งเขินและขำอาการหน้าเหี่ยวละห้อยของจอมทัพ

            “คืนแรกไม่ได้ทำจริงๆ แต่จูบทั้งตัว มันก็ตามประสาฉัน ผลก็ออกมาดีกว่าเมื่อคืนด้วยซ้ำ”

            “แล้วพี่โกรธที่ซ้อไม่...เอ่อ...”

            “เปล่า ฉันว่าฉันฝีมือตก นี่เราเอายานอนหลับให้กินอีกได้ไหม ไม่ได้ๆ เดี๋ยวจะกลายเป็นฉันข่มขืนเขา” จอมทัพพูดเอง ปฏิเสธความคิดตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

            นทนทีจะไปแก้ปัญหานี้ให้จอมทัพได้ยังไง ในเมื่อเขาได้ชื่อว่าเชี่ยวชาญ ชนิดได้เหรียญทองในกามกีฑามากกว่าใครทั้งหมด แล้วมาปรึกษาเรื่องที่เขาเองก็ยังหาใครมาอยู่ข้างกายไม่ได้ นทนทีจะเอาอะไรไปตอบ

            พอนทนทีเห็นหมอผู้เชี่ยวชาญ ที่รักษาชิดชมเดินออกมาจากห้องพิเศษ เขาได้ข้ออ้างที่จะผละออกจากพี่ชาย ขอตัวไปคุยกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสมองแทน

            “แกอย่าบอกใครนะไอ้นท” จอมทัพปรามน้องหน้าเหี่ยว

            “พี่จะให้ผมไปบอกใครล่ะครับ แต่เดี๋ยวผมจะลองหาคำตอบมาให้นะ”

            นทนทีเดินส่ายหัวจากจอมทัพ ปล่อยให้ตั่วเฮียหาคำตอบที่เขาไม่เคยเจอปัญหานี้ด้วยตัวเองต่อไป

            “พี่นท ตั่วเฮียเป็นไงบ้าง เรื่องใหญ่เลยเหรอ?” นาวินถามนทนทีด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

            “เรื่องใหญ่ของเฮีย แต่พี่คิดว่าเดี๋ยวเขาจะหาทางแก้ได้ ว่าแต่มาที่โรงพยาบาลอย่างนี้ อาม่าอยู่ยังไง?” นทนทีห่วงอาม่า เพราะอาม่าอายุเยอะแล้ว นาวินเสียสละตัวเองขอดูแลอาม่าเอง

            เพราะตอนแรกอาม่าจะไปอยู่กับจอมทัพ แต่งานจอมทัพเยอะหลายอย่าง ทำให้ไม่มีเวลาดูแลอาม่า สิ่งสำคัญคือ อาม่าปวดหัวกับเสียงกรี๊ดของสาวๆ ที่ห้อมล้อมจอมทัพมากกว่า เลยเลือกมาอยู่กับนาวินที่บ้านหลังใหญ่ในกรุงเทพฯ

            “เจ้สไบนางกับน้ากรองทองมาเยี่ยมพอดีครับ อาม่าเลยขออยู่คุยกับคนสนิท” นาวินตอบเบาๆ เขาเหลือบมองนทนทีเพื่อสังเกตปฏิกิริยาบางอย่าง

            “อ๋อ ดีเหมือนกัน”

            นทนทีพูดจบก็เดินเข้าไปคุยกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่รักษาชิดชม หากเป็นคนอื่นคงคิดว่าพี่เขาเพิกเฉย แต่นี่นาวินน้องของนทนที ดูแวบเดียวก็รู้ว่าพี่เขาดีใจมากขนาดไหน นั่นไม่เท่าอาการเขินอายแล้วแสร้งทำอย่างอื่นกลบเกลื่อน

            “อืม ตั่วเฮียก็แต่งด่วนไปแล้ว ที่เหลือก็คนต่อไปล่ะครับ”

            นาวินยิ้มให้กับแผ่นหลังของนทนที แผนบางอย่างในสมองแล่นฉิ่ว แต่พอหันกลับไปมองตั่วเฮียที่ยังยืนมองนอกหน้า เขาอดเป็นห่วงจอมทัพไม่ได้ อยากรู้เหลือเกินว่าพี่ชายตัวเองกลุ้มเรื่องอะไรอยู่

            “ผมเชื่อว่าพี่จะผ่านเรื่องแย่ๆ ไปได้ครับ”

            นาวินพูดเบาๆ เพราะเขารู้ตัวว่าน้องเล็กอย่างเขา ไปแนะนำพี่ชายคนโตได้ไม่มากแน่ๆ


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น