อัปเดตล่าสุด 2019-10-01 10:18:04

ตอนที่ 15 อาม่าของอาจอม

บทที่ 15

อาม่าของอาจอม

            นวลปรางแทบเดินไม่ไหว ก็เมื่อคืนจอมทัพจัดบทรักแบบคอมโบเซ็ทให้เธอ หญิงสาวแทบจะสำลักลีลาเขาไปหลายรอบ มันวาบหวามอ่อนระทวยจนเธอคิดอะไรต่อไม่ออก ไม่เคยคิดเลยว่าการทำหน้าที่ภรรยาที่ดีจะเหนื่อยขนาดนี้

            นวลปรางเดาได้ว่าเขาปรารถนาในตัวเธอ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเข้าขั้นกระหายเหมือนคนตายอดตายอยาก เธอไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน ตกตะลึงตามเขาไม่ทัน ในขณะที่เขาปรนเปรอเอาใจเธอ จนแทบไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืนที่ผ่านมา

            หญิงสาวเผลอลูบริมฝีปากตัวเอง เขาจูบวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนจะกลืนกินเธอให้ได้ เธออยากรู้ว่าเขารู้สึกเหมือนเธอหรือเปล่า ที่มันอ่อนระทวยจนลืมทางกลับบ้านไปแล้ว

            อดคิดถึงสัมผัสรักของเขาไม่ได้ เขานัวเนียกับนวลปรางไม่เลิก ไม่ยอมปล่อยให้เธอลงจากเตียงง่ายๆ สิ่งที่เกิดขึ้นเวลานี้ คือตั้งรับการเป็นภรรยาตามพฤตินัยของจอมทัพไม่ทัน สุขสมจนแทบจะขาดใจตาย เพิ่งรู้สึกถึงกล้ามเนื้อแต่ละมัดบนร่างกายจอมทัพ มันทรงเสน่ห์และปลุกไฟราคะในตัวเธอให้ลุกโชน  

            วันนี้ที่จริงนวลปรางต้องไปหาแม่ที่โรงพยาบาล แต่นทนทีบอกว่าอย่าเพิ่งไป เพราะนวลปรางกับจอมทัพมาจากโคราชเหนื่อยๆ เขาขอให้นวลปรางพักที่บ้านก่อน แล้วค่อยไปช่วงเย็นจะได้เยี่ยมแม่ได้สะดวก เพราะหมอต้องตรวจร่างกายแม่ชิดชมอย่างละเอียดหลายอย่าง  

            “อาปราง” เสียงอาม่าทักจากด้านหลัง “เป็นอะไร” น้ำเสียงคนจีนที่ไม่ชัดแต่สื่อความรู้สึกทั้งหมดได้

            วันนี้อาม่าอยู่บ้านเป็นเพื่อนนวลปราง โดยมีแขกมาเยี่ยมที่บ้าน อาม่าแนะนำให้นวลปรางรู้จักกับกรองทอง และสไบนางลูกสาว นักกายภาพบำบัดที่จะมาดูแลแม่ชิดชมหลังจากนี้

            คนที่เคยเห็นโลกมาหลายสิบปี ทำไมจะไม่รู้ว่าหลานสะใภ้เจออะไรอยู่ อาม่าขอให้กรองทองกับสไบนางช่วยเตรียมอาหารให้ เธอจะได้อยู่กับหลานสะใภ้สองต่อสอง พออยู่กันตามลำพัง อาม่าก็ตั้งคำถามกับนวลปรางทันที

            “อีจอมโจรมันปล้ำลื้อเหรอ อาม่าจะตีมันให้” อาม่าถามเสียงเขียว หมายมั่นจะตีหลานคนโตให้ได้

            “เปล่าค่ะ คือ เอ่อ...หนู...” นวลปรางอายที่จะพูดเรื่องนี้ แถมเป็นเรื่องบนเตียงที่ต้องพูดกับผู้ใหญ่

            “หนูท้อง ?” อาม่าถามซ้ำ

            “เปล่าค่ะ หนูแค่...แค่นอนกับเขาครั้งแรก แล้วหนู...”

            เธอปฏิเสธพัลวันแล้วหน้าแดงก่ำ

            “อ๋อ” อาม่าลากเสียงยาว

            เธอดีใจที่หลานสะใภ้เป็นของใหม่แกะกล่อง แต่ของใหม่แบบนี้ ก็เสี่ยงกับไอ้หลานชายจอมหื่นของเธอไม่น้อย

            อาม่าเคยไปหาจอมทัพที่บ้านโคราชแบบไม่บอกล่วงหน้า เห็นสาวๆ วิ่งออกจากห้องจอมทัพ ถลาจากบันไดแบบโนบรามายกมือไหว้ เธอหันไปปิดตานาวินหลานชายคนเล็ก แล้วรีบเดินทางกลับบ้านที่กรุงเทพฯ โดยด่วน ไม่กล้าไปบ้านหลังนั้นโดยไม่บอกล่วงหน้าอีก  

            “แล้วลื้อเป็นอะไร ไม่ชอบนอนกับมันใช่ไหม? คืนนี้ไปนอนห้องอาม่าก่อนก็ได้”

            “คือ หนูบอกไม่ถูกค่ะ หนู...”

            นวลปรางไม่รู้จะทำยังไงดี เธออาย เขิน แต่ไม่อยากห่างจากจอมทัพด้วยเช่นกัน

            “สมัยอาม่าแต่งงานกับอากง ก็อยู่ด้วยกันแบบไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน อาม่าก็เป็นอย่างที่อาปรางเป็น รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว เครียด เพราะฉะนั้นอาม่าเข้าใจลื้อนะ”

            “ค่ะ”

            “อาจอมทัพเป็นหลานคนโตของอาม่า ส่งเตี่ยอีไปเรียนที่เมืองนอก มันไม่กลับมาแต่ปริญญา เอาเมียเอาลูกกลับมาด้วย”

อาม่าเล่าเรื่องครอบครัวของหลานชาย ให้หลานสะใภ้ฟัง “ตอนนี้เตี่ยอีไม่อยู่แล้ว อาจอมเลยต้องรับหน้าที่ทุกอย่าง เป็นตั่วเฮียให้น้องๆ”

            อาม่าเว้นวรรคอยู่ครู่หนึ่ง เด็กในบ้านยกน้ำชามาให้อาม่า เธอรอจนเด็กช่วยทำงานบ้านเดินจากไปแล้ว ถึงได้เริ่มเจรจากับหลานสะใภ้อีกรอบ

            “แม่อาจอมเขาเป็นลูกครึ่ง ไม่มีเชื้อคนไทยเลย เป็นอเมริกันญี่ปุ่น แต่งมาได้ไม่นานเขาทนชีวิตแบบจีนไม่ไหว ก็เลยขอหย่า เตี่ยอาจอมเลยแต่งงานใหม่กับแม่เจ้านทกะวิน” อาม่าลูบผมของหลานสะใภ้

            “อาจอมมันเป็นอย่างนี้ เพราะมันขาดความรักจากแม่ มันก็จะติดนมหน่อย”

            นวลปรางก้มหน้าเขิน ไม่คิดว่าอาม่าจะรู้จักหลานชายตัวเองดีขนาดนี้

            “อาจอมมันเหมือนเด็กเล็ก อาม่าเลี้ยงมันมากับมือ มันใช้ได้ มันรักน้องๆ มันดีกับคนอื่นเขาไปทั่ว ใจมันใหญ่ มันกล้าได้กล้าเสีย เรื่องช่วยลูกน้องนี่ต้องยกนิ้วให้อาจอมเลยนะ แต่เสียอย่างเดียว...มันปากร้าย”

            อาม่าเน้นคำหลังเหมือนโกรธแค้นหลาน ที่ชอบเถียงคำไม่ตกฟากกับตัวเองบ่อยๆ นวลปรางไม่รู้จะหัวเราะกับคำชมหรือคำตบท้ายของอาม่าดี

            “ดีใจที่ลื้อมาเป็นสะใภ้นะอาปราง อาม่าฝากลื้อเลี้ยงอาจอมให้ดีๆ เวลาเป็นเมียก็ต้องให้เกียรติผัว เวลาผัวทำผิด ก็คิดเสียว่า ลูกชายคนโตแผลงฤทธิ์ ต้องหาวิธีกำราบมันให้อยู่ ตีมันบ้าง ขู่มันบ้าง อบรมมันบ้าง แต่อีจอมมันชอบคิดว่ามันโต ทั้งที่นิสัยมันเหมือนเด็ก”

            นวลปรางก้มหน้ายิ้ม เพราะเธอยังจำท่าทีของจอมทัพที่แนะนำหมอณพัฒน์ให้รู้จักได้ แอบถามปาหนันว่าเขาเป็นเพื่อนกันจริงเหรอ ปาหนันบอกว่าเขาเป็นเพื่อนสนิท ที่เป็นคู่กัดกันมากกว่า

            “ไอ้จอมโจรมันจะนัวเนียลื้อไม่เลิก มันขาดความรักความอบอุ่น มันอยากเป็นพ่อคน ถ้าลื้อไม่ไหวก็บอกให้มันเบาๆ ลงไปบ้าง” อาม่าลูบผมนวลปราง

            เธอพยักหน้าน้ำตาซึม ไม่คิดว่าอาม่าจะเมตตาขนาดนี้

            “มันเป็นปกติ คิดเสียว่าเป็นเรื่องธรรมชาตินะอาปราง เหมือนจะดำนาให้ได้ข้าวเป็นเกวียนๆ เขาก็ไถ่พรวนจนดินมันพร้อม ลื้อยังไม่ต้องรักอาจอมก็ได้ แต่ให้เมตตามัน สงสารมันก็พอ” อาม่ารักจอมทัพมากที่สุด เพราะตอนเด็กๆ จอมทัพน่ารักและน่าสงสาร วันที่แม่ของหลานเดินออกจากบ้านจากไป แม่ของจอมทัพไม่หันมามองลูกชายที่เฝ้ามองที่ประตูบ้าน  วันที่เตี่ยแต่งงานใหม่ จอมทัพรักแม่เลี้ยงและน้องชายสองคนที่เกิดมา เขาช่วยแม่เลี้ยงดูแลนทนทีกับนาวินอย่างดี เพราะจอมทัพต้องการความรักที่ขาดหายจากหัวใจตัวเอง และเขาก็ได้รับสิ่งนี้ทุกครั้ง ที่ได้มอบความรักให้กับน้องๆ ของตัวเอง

            อาม่ารู้ว่าจอมทัพจะรักนวลปราง เธอมีบางอย่างที่จอมทัพต้องการ นั่นคือความอ่อนโยนและความเป็นแม่ ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ความเขินอายของสะใภ้ใหญ่คนนี้ และแอบรู้ว่านวลปรางคือคนที่จอมทัพหมายมั่นมานานหลายปีแล้ว

            ตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้นวลปราง ทนกับอาการเตรียมดินของจอมทัพให้ได้ก็พอ คิดว่าจอมทัพคงไถ่พรวนแบบสู้ตาย กว่าดินจะพร้อมสำหรับชีวิตใหม่ที่จะมาเกิด

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น