อัปเดตล่าสุด 2019-10-01 10:20:23

ตอนที่ 17 สงสารพ่อตัวดี (หรา?)

บทที่ 17

สงสารพ่อตัวดี (หรา?)

          จอมทัพพยายามเอาใจนวลปราง เพราะรู้ว่าเธอกำลังเจอปัญหาใหญ่ที่ยากจะรับมือ แม่เข้ารับการผ่าตัดและใช้เวลานานกว่าที่คิด ขณะที่นวลปรางรอผลการรักษาโดยมีจอมทัพคอยดูแลเธอไม่ห่าง

          สิ่งที่ทำให้จอมทัพหงุดหงิดขึ้นมา เพราะเอกเอื้อที่ยังป้อนคำหวานเข้ามือถือของนวลปรางไม่หยุด จนตัวเขาเริ่มเอียน แรกๆ เขาได้รับข้อความก็ลบทันที เพราะโทรศัพท์ของจอมทัพไวกว่าของนวลปรางสามสิบวินาที ทันทีที่ได้รับแล้วเขาลบ มือถือของเธอจะไม่ได้รับข้อความนั้น

          ข้อความหนึ่งที่เขาปล่อยให้เธอรับจากเอกเอื้อ เพราะเอกเอื้อส่งมาว่า

          “พี่หาเฌอมาลย์เจอแล้ว เขาอยู่ที่หัวหิน พี่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับปรางแล้วนะ ติดต่อกลับด้วย”

          จอมทัพงุนงง นวลปรางไปทำสัญญานี้กับเอกเอื้อตอนไหน ทำไมเขาไม่รู้ จอมทัพหัวเสียและปล่อยให้นวลปรางให้อ่านข้อความนั้น เพื่อจะดูปฏิกิริยาของนวลปรางที่มีกับเรื่องนี้ และเลือดลมจะตีกลับ เมื่อนวลปรางอ่านข้อความแล้วโทรกลับเอกเอื้อ ไอ้ฝ่ายดักฟัง ก็โทรมาแจ้งย้ำอีกว่าปลายสายติดต่อคนที่ส่งข้อความ มันเหมือนขยี้หัวใจเขาให้แหลกเป็นชิ้นๆ

          “ส่งมาเป็นคลิปแล้วกัน” จอมทัพบอกกับคนที่เขาว่าจ้าง เพราะตัวเขา ไม่อยากได้ยินบทสนทนาของนวลปรางกับเอกเอื้อ จอมทัพกลัวว่าตัวเองจะเผลอตวาดด่าเอกเอื้อไปตามสาย

          อารมณ์โกรธมันแรงเป็นสองเท่า เมื่อพยาบาลเข็นแม่ชิดชมออกมาจากห้องผ่าตัด เขาพยายามบอกนวลปรางว่าพยาบาลเข็นแม่ออกมาแล้ว แต่เธอก็ยังไม่วางสายเอกเอื้ออีก

          จอมทัพเลยบอกให้นทนทีพาแม่ไปห้องไอซียู เขาเข้าไปดูว่าแม่ชิดชมเป็นอย่างไร พอนวลปรางโทรเข้ามือถือจอมทัพ เขาไม่ยอมรับสาย ไม่บอกนวลปรางว่าตนเองอยู่ที่ไหน เขาอยากลงโทษเธอที่ไม่ลำดับความสำคัญของเหตุการณ์

          พอกลับมาอยู่ที่รถ เขารับสายเรียกเข้าของนวลปราง บอกเธอว่ารออยู่ที่รถแล้ว แต่เธออยากเข้าไปเยี่ยมแม่ที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัด อ้อนวอนให้จอมทัพพาไป เขาก็ทำนิ่งบอกให้กลับมาที่รถ นวลปรางเลยไปหานทนที ขอให้หมอนทพาเธอไปดูแม่อีกครั้ง

          นวลปรางหายไปนานพอควร เพราะจอมทัพเช็คเวลาที่นวลปรางแยกจากนทนที ว่าเธอออกมาจากห้องไอซียูแล้วหรือยัง กว่าจะมาถึงรถคันนี้ใช้เวลาไม่น้อย เขาไม่ถามว่าเธอไปที่ไหน ไม่บอกรายละเอียดการรักษา

          จอมทัพงอน งอนยิ่งกว่านวลปรางงอนเขาเมื่อตอนกลางวันเสียอีก เขาน้อยใจที่นวลปรางไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา ไม่ฟังคำสั่งและลืมข้อตกลงที่เคยพูดกันไว้ก่อนหน้านี้

          พอเธอกลับมารถ จอมทัพหน้าบอกบุญไม่รับ เมียเด็กเอ่ยปากขอโทษเขา จอมทัพก็ยังหน้าหงิก พอเจอแรงกดดันแบบนี้ นวลปรางทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ร้องไห้มาตลอดทางเส้นทาง

          “จะร้องทำไม ตอนแม่ออกมาจากห้องผ่าตัด ผมไปตามบอกให้วางสาย จะได้ไปส่งแม่เข้าห้องไอซียู ปรางก็ยังคุยกับไอ้คนปลายสายไม่เลิก มันเป็นใครปราง ผมกับมันคุณเชื่อมัน ไม่เชื่อผมเลยใช่ไหม แล้วข้อตกลงที่เคยคุยกันไว้ เคยจำได้บ้างหรือเปล่า บอกแล้วใช่ไหม ว่าเป็นเมียจอมทัพต้องทำยังไง”

          จอมทัพเสียงดังใส่เธอ เขาขับรถแบบหงุดหงิดด้วย

          นวลปรางเอ่ยปากขอโทษอีกครั้ง เธอก้มหน้างุดพยายามกลั้นน้ำตา รู้สึกผิดกับเขา

          ระหว่างที่รอนวลปรางไปเยี่ยมแม่ จอมทัพฟังบทสนทนาของเอกเอื้อกับเมียหมาดๆ เธอตามหาเฌอมาลย์ เพื่อพาพี่สาวมาคืนพ่อบารมีด้วยความที่ห่วงพ่อ เพราะบารมีเป็นห่วงลูกสาวคนนี้

          แต่เรื่องทั้งหมดนี้ เป็นเรื่องที่เอกเอื้อคุยกับนวลปราง ก่อนที่คุณหญิงสรวงสุรางค์จะพานวลปรางมาเป็นเจ้าสาวแทนเฌอมาลย์ ถ้อยความที่เอกเอื้อบอกกับนวลปราง หากพาเฌอมาลย์กลับมาได้ บางทีเขาอาจจะปล่อยนวลปรางเป็นอิสระ

          สำหรับจอมทัพในเวลานี้ ต่อให้มีเฌอมาลย์สักร้อยคน ก็เทียบนวลปรางคนเดียวไม่ได้ อารมณ์กรุ่นเกือบเดือดเพิ่มมากขึ้น เพราะเอกเอื้อป้อยอเมียเขา แถมยังบอกว่าคิดถึงเมียเขาอีก พอนวลปรางจะวางสายก็เอาเรื่องเฌอมาลย์มาพูดต่อ จนนวลปรางลังเล ถึงขนาดชวนนวลปรางไปดูเฌอมาลย์ด้วยตัวเอง

          นี่ถ้าเขาไม่เคยเจอเหตุการณ์นี้กับโสภิดารา ว่าเอกเอื้อมันเรียกร้องความสนใจ เขาก็คงเชื่อว่าสิ่งที่มันพูดเป็นเรื่องจริง สถานการณ์และข้อความ ไม่ต่างจากที่เอกเอื้อเคยหลอกล่อให้โสภิดารา ออกจากบ้านกลางดึกไปหามัน

          ความโกรธทำให้เขาไม่เห็นตัวตนนวลปรางอยู่ครู่หนึ่ง จอมทัพขับรถถึงบ้าน และเดินตรงเข้าบ้านโดยไม่สนใจนวลปรางที่เดินตามมาด้วย ส่วนคนอื่นๆ กระจายตัวกลับที่พักมาก่อนแล้ว

          เรื่องของนวลปรางที่ขัดแย้งกับจอมทัพ นทนทีคงเล่าให้นาวินฟัง เพราะทันทีที่ถึงบ้านอาม่ายังคอยอยู่ที่ห้องรับแขก

          จอมทัพเหลือบมองนาฬิกา เห็นว่าเกือบตีหนึ่งแล้วแต่อาม่ายังไม่ขึ้นนอน แถมนาวินก็นั่งหน้าตาไม่สู้ดี รู้เลยว่าคราวนี้อาม่าโกรธจริง เพราะปกติอาม่าจะหลับตั้งแต่สองทุ่ม แต่นี่เวลาล่วงเลยมานานแล้ว อาม่ายังไม่ขึ้นบ้านไปพักอีก

          “ทำไมอาม่ายังไม่พักครับ” จอมทัพถามทั้งที่เดาคำตอบได้

          “ลื้อทำตัวแบบนี้ จะให้อาม่าหลับลงไปได้ยังไง”

          “ก็...” เขาพูดไม่ออก จะสารภาพก็ไม่ได้ คนมันหึงไม่มีใครเข้าใจจอมทัพหรอก แล้วถ้าบอกว่ารู้ได้ยังไงว่านวลปรางคุยกับใคร เรื่องจอมทัพดักฟังโทรศัพท์นวลปรางคงได้แตกกระเจิง

          จากนั้นคงซักไซ้ไล่เลียงเขาไม่ได้หลับได้นอน อาม่าจะรู้ว่านวลปรางนั้นเกี่ยวข้องกับโสภิดารา อดีตคนรักที่ตายไปแล้ว ถ้าอาม่ารู้อย่างนั้น รับรองว่าอาม่าสั่งเขาหย่าขาดกับนวลปรางวันรุ่งขึ้นแน่ๆ

          “ก็อะไร อาจอมทัพ” เสียงและแววตาอาม่าต่างหาก ที่ทำให้จอมทัพต้องรีบหาคำตอบ

          ชายหนุ่มก้มหน้า ไม่กล้าสบตาอาม่า เขารู้ว่าตัวเองโกหกอาม่าได้ไม่นาน ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้ง ไม่เคยทำได้เลย อาม่ารู้ทันเขาทุกอย่าง

          “ปรางไม่ดีเองค่ะ คุณจอมเตือนแล้ว เรียกให้ไปหาแม่ก่อน แต่ปรางติดสายเพื่อนที่ช่วยตามหาพี่เฌอมาลย์” นวลปรางเข้าไปอธิบายเหตุผลแทนจอมทัพ

          เธอเดินเข้ามากอดแขนเขา ขอโทษเขาอีกครั้งที่ดื้อเงียบไม่ฟังเสียงจอมทัพเลย

          “ไม่โกรธอีแล้วเหรอ ที่มีผู้หญิงมาล้อมหน้าล้อมหลัง” อาม่าหันไปถามนวลปราง

          “ไม่โกรธค่ะ คุณจอมรักใคร...” นวลปรางพูดไม่ออก เพราะตอนนี้ก็ไม่แน่ใจตัวเอง ว่าคิดยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

          “ผมขอโทษ” จอมทัพพูดเบาๆ กับนวลปราง  เธอพยักหน้ารับคำนั้น

          แต่อาม่ากับนาวินต่างหาก ที่จ้องจอมทัพแบบไม่เชื่อหู เพราะคนอย่างจอมทัพพูดคำว่าขอโทษยากมาก กับอาม่าเงื้อไม้จนปวดแขน จอมทัพยังไม่ยอมพูดคำนี้ง่ายๆ เขายอมโดนตีจนเนื้อแตก มากกว่าพูดคำว่าขอโทษออกมาก แต่กับนวลปราง ทำไมเขาพูดออกมาอย่างง่ายดายขนาดนี้

          “อาวิน เอาหางกระเบนไปเก็บ” อาม่าบอกนาวิน ให้เอาไม้เรียวฟั่นเชือก ที่วางไว้บนตั่งไปเก็บที่เดิม

          นวลปรางมองไม้เรียวแล้วอ้าปากค้าง มันดูเก่าและน่าจะเคยใช้งานกับจอมทัพมาแล้ว สำหรับนวลปราง แค่แม่ดุเธอก็ร้องไห้แล้ว ยิ่งถ้าโดนก้านมะยมไม่ต้องพูดถึง เธอไม่กล้าดื้อกับแม่ชิดชมอีกเลย แต่จอมทัพเจอไม้เรียวยาวฟั่นเชือกแบบนี้ เธอนึกไม่ออกเลยว่าเขาจะเจ็บปวดขนาดไหน

          “ตีมันประจำ ดื้อนักก็ต้องตี”

          อาม่าบอกกับนวลปรางว่าเธอตีหลานเป็นว่าเล่น เธอหันไปมองนาวิน เขาพยุงอาม่าไปที่ห้องพัก ส่วนน้องคนเล็กรีบมาประคองอาม่าขึ้นห้อง นาวินไม่กล้าหันมามองซ้อใหญ่วัยเด็ก เพราะกลัวจะเผลอยิ้มออกมา เพราะไม้เรียวอันนี้เอาไว้ขู่ตั่วเฮียเท่านั้น ไม่เคยฟาดกระทบผิวจอมทัพเลยแม้แต่น้อย ถ้าจอมทัพดื้อกับอาม่าเมื่อไร อาม่าจะเอาไม้เรียวตีกับพื้นเพื่อขู่จอมทัพ

          ส่วนจอมทัพจูงมือนวลปรางกลับไปที่ห้องนอนของตนเอง ที่อยู่ในบ้านหลังนี้

          “ปรางขอโทษนะคะ” เธอบอกกับสามีอีกครั้ง

          “เปลี่ยนคำขอโทษเป็นอย่างอื่นได้ไหม?” เขาหันมามองด้วยสายตาที่นวลปรางเขินอาย “แต่ถ้าปรางไม่สบายใจ ผมรอได้” จอมทัพยิ้มหวานให้เธอ แต่พ่อตัวแสบไขว้นิ้วไว้ด้านหลัง คิดหาทางจะทำยังไงให้นวลปรางยอมเขาในคืนนี้อีก

          “อาม่าตีคุณจอม...”

          “ทูนหัว” เขาหันกลับมาทวงคำที่เคยบอกให้เธอเรียก อย่างน้อยจอมทัพก็รู้ว่าเธอไม่โกรธเขาแล้ว

          “ค่ะ เอ่อ” นวลปรางยังเขินอายที่จะพูดคำนี้ ไม่เป็นไร ต้องอัพเลเวลจากทูนหัวเป็นผัวจ๋าถึงจะดี เผื่อจะคล่องปากมากกว่านี้

          “โดนประจำ ครั้งล่าสุดโดนตีตอนบังคับให้เลิกกับสาวๆ ผมก็เลิกไปแล้ว ผู้หญิงพวกนั้นที่นวลปรางเห็นผมเคยมีอะไรด้วย แต่ผมไม่ได้รู้สึกกับพวกเขา”

          นวลปรางก้มหน้าไม่สบตาเขา

          “แต่กับเมียมันคนละเรื่องกัน เข้าใจไหม? ไม่อย่างนั้นผมคงไม่...” เขาเข้ากระซิบบอกถ้อยความนั้นกับเธอที่ริมหู นวลปรางแทบจะอ่อนระทวยกับคำของเขา เธออายจนหน้าแดงไปหมด

          “อยากเห็นรอยอาม่าตีไหมล่ะ ยังเป็นรอยแดงอยู่เลย” จอมทัพไม่พูดเปล่า เขาพาเธอเข้าห้องแล้วล็อกประตู ถอดเสื้อออกหันหลังให้เธอดู หลังจอมทัพเป็นรอยแตกหลายแห่ง

          ปลายนิ้วของเมียหมาดๆ แตะแผ่วเบาตามรอยนั้น มันเป็นรอยลูกผู้ชายที่เขาไปปากดี แกว่งปากหาเรื่องจนได้แผลมารักษาหลายเดือน ไม่ใช่รอยไม้เรียวอาม่าหรอก

          เวลาจอมทัพเจ็บตัว อาม่าก็ไปนั่งร้องไห้ป้อนข้าวป้อนน้ำข้างเตียงเสมอ พอหายก็ลุกขึ้นมาด่าว่าตำหนิเขา แต่พอเจ็บมาอีกก็อาม่านี่แหละที่เฝ้าจอมทัพไม่ห่าง

          แต่คราวนี้แตกต่างออกไป เพราะคนที่จะร้องไห้และยอมเอาใจเขาคือนวลปรางคนนี้

          เขาแกล้งร้องโอ๊ย ตอนที่เธอแตะแผลที่โดนแทงจากสีข้าง พอหันกลับมานวลปรางสะดุ้งน้ำตาคลอ จอมทัพแกล้งหยอกให้เธอหัวเราะทั้งน้ำตาอีกสักหน่อย

          “เรื่องแม่ไม่ต้องห่วงนะ หมอกับพยาบาลก็คัดมาแล้ว แม่แค่ตัดเนื้อร้ายออกเท่านั้น ที่เหลือก็ฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรง ตรวจเช็คเป็นระยะ” จอมทัพจูบหน้าผากนวลปรางหลังจากพูดจบ เขารู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร

          นวลปรางค่อยๆ ลูบไปตามแผงอกของเขา ชายหนุ่มเชิดคางเมียเด็กมาลิ้มรสความหวาน เธอเหมือนอาหารจานหลักถูกปากที่จอมทัพถูกใจ

          “ขัดหลังให้หน่อยสิ ไม่มีคนขัดหลังให้นานแล้ว” จอมทัพไม่อ้อนเปล่า เขามือไวถอดเสื้อยืดของนวลปรางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอุ้มเมียเข้าห้องน้ำไปพร้อมตัวเอง

          ตอนนี้ เขามั่นใจแล้วว่าหัวใจสี่ห้องของนวลปราง เขายึดไว้ได้ห้องหนึ่งแล้ว เขาจะทำทุกทางให้เธอครวญครางเป็นชื่อเขา และจะทำให้นวลปรางรักเขาหมดหัวใจ

          หัวใจของนวลปรางต้องมีแต่จอมทัพเท่านั้น

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น