อัปเดตล่าสุด 2019-10-15 10:47:11

ตอนที่ 26 ฮาโล...ฮันนี่มูน

บทที่ 26

 ฮาโล...ฮันนี่มูน

 

            “ที่ตรงโน้นเป็นของหมอดอม” จอมทัพโอบเอวนวลปรางแล้วชี้ให้ดูอาณาเขตเพื่อนบ้าน ครั้งที่แล้วพานวลปรางมาฉลองสมรสกันที่นี่ เขายังไม่ได้แนะนำพื้นที่นี้ให้เมียเด็กได้รู้จัก พื้นที่ด้านนี้เป็นของหมอดอม ส่วนอีกด้านเลยถัดไปหน่อย เป็นของญาติหมอดอม จอมทัพรู้จักแต่ไม่สนิท

            “หมอดอม ณพัฒน์ ที่เป็นเพื่อนของทูนหัวใช่ไหมคะ?” นวลปรางถามเบาๆ เพราะยังจำวันที่เขากับหมอดอม ทะเลาะกันในงานฉลองวันวิวาห์รอบสองได้

            “ใช่” จอมทัพลากเสียงยาว เหมือนกับเสียงนั้นลากความทรงจำในอดีตกลับมาด้วย

            เขากับหมอดอมเป็นเพื่อนเรียนที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่สมัยเด็ก หลายครั้งที่จอมทัพมีเรื่อง เพราะฤทธิ์ปากของเขา หรือเวลาที่ต้องปกป้องน้องๆ ไม่ให้คนอื่นมารังแก ถ้าจวนตัวโดนรุมยำมากๆ  ก็มีณพัฒน์คนนี้มาช่วยกู้สถานการณ์ทุกครั้ง

            เวลาที่เขาต้องทำงานจนลืมดูแลน้องชายสองคน นทนทีกับนาวินก็มีหมอดอมอยู่เป็นเพื่อน สิ่งที่ซาบซึ้งแต่ไม่เคยพูดขอบใจกันเลย คือหมอดอมเคยช่วยอาม่าตอนเป็นลม ดูแลอย่างดีแล้วพาไปหาหมอ อาม่าก็รักหมอดอมเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง

            แต่เขากับณพัฒน์เหมือนกันมากเกินไป ปากเสียพอๆ กัน อยู่ใกล้กันมากก็อดเหน็บกันไม่ได้ เมื่อก่อนหมอณพัฒน์เรียบร้อยพูดจาสุภาพ คนที่พูดขวานผ่าซากคือตัวเขา

            พอเกิดอุบัติเหตุความรักของเขา และณพัฒน์ เหมือนสลับขั้วการเจรจา จากเดิมที่จอมทัพกระโชกโฮกฮากเปลี่ยนเป็นจอมหวานเจี๊ยบ ส่วนณพัฒน์ตั้งแต่โดนอดีตคนรักหักอก เขากลายเป็นคนพูดห้วนและกวนประสาท สองคนทะเลาะกันบ่อย เคยจะชกต่อยกันมาแล้ว

            แต่เพื่อนก็คือเพื่อน ขนาดณพัฒน์มาปลีกวิเวกถึงที่นี่ หาเงินจะซื้อพื้นที่เพิ่ม เพราะกลัวได้เพื่อนบ้านไม่ดี กลัวสัตว์เลี้ยงจะไปวุ่นวายเพื่อนบ้าน จอมทัพก็มากว้านซื้อไว้ด้านหนึ่ง  เพื่อให้อาณาเขตติดกัน พอหลังบ้านของแต่ละคนมาชนกัน มันเป็นที่คุ้นเคยที่เรารู้จัก ไม่ต้องห่วงสารพัดสัตว์ที่ณพัฒน์เลี้ยงไว้  ส่วนเขาก็ไม่ต้องห่วงขโมยขโจรเวลาตัวเองไม่อยู่ เพราะเพื่อนสนิทจะมาสอดส่องคอยดูแลให้

            จอมทัพถือคติอาม่า เพื่อนบ้านดีมีชัยกว่ารั้วราคาแพง และมันก็เป็นอย่างที่อาม่าบอกไว้จริงๆ  จะเสียสภาพหน่อยก็ตรงที่เขาต้องลับฝีปากเวลาเจอณพัฒน์เท่านั้น

            “แล้วทำไม ทูนหัวถึงไม่พูดดีกับเพื่อนดีๆ ล่ะคะ” นวลปรางค่อยๆ ถาม จอมทัพหันมายิ้ม เขาหอมแก้มนวลปรางอีกฟอดหนึ่ง ดึงเธอมานั่งตักเขา

            “ปากเสีย” จอมทัพตอบสั้นๆ นวลปรางเลยจ้องมองเพื่อรอคำตอบแบบขยายความ

            “ก็ต่างคนต่างปากเสียใส่กัน ตอนนั้นไอ้หมอดอมเขาเคยคบกับนีน่า”

            “นีน่า...คุณปาหนันนะเหรอคะ?” นวลปรางยิ้มกริ่ม เธอจำปาหนันได้ดี

            “ใช่ แล้วนีน่าเลิกกับไอ้ดอม ตอนนั้นผมปากเสียไปหน่อย ไปแซวมันว่าน้ำหน้าอย่างมัน ผู้หญิงไม่เอาหรอก ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยคุยดีกันอีกเลย แต่ก็เลิกคบกันไม่ได้” จอมทัพพูดถึงจุดที่ขัดแย้งกับเพื่อนสนิท

            นวลปรางไล้ใบหน้าสามีด้วยปลายนิ้ว พร้อมกับยิ้มให้ รู้ว่าจอมทัพคงเสียใจที่พูดไปอย่างนั้น จอมทัพมองนวลปรางด้วยความรู้สึกดี ที่เธอเข้าใจเขาโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก

            จู่ๆ นวลปรางก็ตัวแข็งทื่อบนตักเขา จอมทัพเงยหน้ามองเมียเห็นเธออ้าปากค้าง ชี้นิ้วไปที่สนามหญ้า เจ้าตัวเงินตัวทองขนาดใหญ่เดินอุ้ยอ้ายแลบลิ้นมายืนมองเธออยู่ไม่ไกล

            “เหี้ย! ไอ้ดอม ไอ้ห่าเอ๊ย!” จอมทัพอุทานลั่น มันไม่ตกใจกลัวมนุษย์ นี่คงจะเป็นสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของไอ้หมอจอมปากเสีย

            “มันชื่อดอกจิก เรียกให้สุภาพหน่อย”

            ณพัฒน์โผล่มาทันการณ์ เขาคงเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ แล้วได้ยินเรื่องที่เขาคุยกับนวลปรางแน่ๆ

            “เคยคิดจะเลี้ยงอะไรเหมือนชาวบ้านชาวเมืองบ้างไหมวะ”

            จอมทัพถามเพื่อนแบบเอาเรื่อง แต่คนถูกถามทำหน้าเหมือนไม่ใส่ใจ

            “คบเพื่อน ยังเลือกคบไม่เหมือนแบบชาวบ้านชาวเมืองเลย” ณพัฒน์พูดแบบไม่สนโลก เขาหันมาทักทายนวลปรางที่ยืนยิ้มหน้าเจื่อนๆ

            “นีน่าก็อยู่ในบ้านครับ เดี๋ยวผมบอกให้ มาเที่ยวฝั่งนี้ก็ได้นะครับ...ถ้าฝั่งโน้น...”

            “นี่เมียกู”

            ณพัฒน์เบ้ปากยักไหล่ เขาเรียกดอกจิกให้เดินลอดรั้วกลับเข้าไป บ่นว่าแถวที่ดอกจิกอยู่มีแต่คนใจร้าย เดี๋ยวดอกจิกจะได้รับเชื้ออันตรายจากจอมทัพเสียก่อน ส่วนเจ้าดอกจิกแม้ว่าตาบอดข้างขวา แต่สัญชาตญาณของมันที่มีกับหมอดอมไม่มืดบอด รู้ว่าคนที่ช่วยชีวิตมันคือชายที่เรียกมันให้กลับไปฝั่งโน้น

            “ก็...น่ารักดีนะคะ” นวลปรางพูดเก้อๆ เมื่อเห็นดอกจิกเดินกลับไปหาหมอ

            “สักวัน ได้โดนมันงาบเข้าไปทั้งตัว”

            ณพัฒน์ชะงัก เขาหันกลับมาหัวเราะเพื่อนที่ยืนเท้าสะเอว บรรยากาศโรแมนติกให้เมียนั่งตักเลยกร่อย ณพัฒน์ไม่ได้เจตนาจะแกล้งจอมทัพแบบนี้ แต่ดอกจิกมันคงออกจากพื้นที่มาเดินเล่น เขาก็ตามหาแล้ว กลัวว่าจะมาทักทายจอมทัพ แล้วมันก็มาจนได้

            “จิกเอ๊ย..นั่นนะเพื่อนสนิทพ่อ รักมันมากๆ นะจิกนะ” หมอดอมพูดกับดอกจิกอย่างดี แต่เวลาพูดกับเขาไม่เคยเข้าท่า

            จอมทัพได้แต่ส่ายหัว มองไอ้เพื่อนตัวดีเดินไปกับสัตว์เลี้ยงตัวใหญ่จนลับตา

            นวลปรางเดินเข้ามากอดเอวสามี เธอรู้ว่าสองคนนี้มีความดิบและเถื่อนไม่น้อย แต่สิ่งหนึ่งที่คู่นี้มีติดตัวคือน้ำใจงดงาม เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

            “ถ้าเรามีลูกกัน ห้ามตั้งชื่อว่าดอกจิกเด็ดขาดนะปราง”

            จอมทัพก้มมาพูดกับภรรยา เขาบังคับแกมร้องขอ แต่นวลปรางหัวเราะที่สามีจำชื่อดอกจิกได้ขึ้นใจ


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น