อัปเดตล่าสุด 2019-10-22 10:34:14

ตอนที่ 27 คู่ชีวิต

บทที่ 27

คู่ชีวิต

            เป็นค่ำคืนที่ฟ้าเปิดเห็นดวงดาวระยิบระยับ แม้จะไม่มีแสงจันทร์แต่หัวใจของจอมทัพกลับส่องสว่าง เขามองนวลปราง เดินมองไปตามชั้นหนังสือของห้องสมุดในบ้านหลังนี้

            ห้องนี้มีเพียงเขากับน้องชายอีกสองคนเท่านั้นที่เข้ามาได้ นอกนั้นก็เป็นเด็กเข้ามาทำความสะอาด หนังสือแต่ละเล่มที่วางในชั้นหลอมจอมทัพให้มีวันนี้ เขาเป็นคนหวงหนังสือเหมือนกับที่น้องชายอีกสองคนเป็น ห้องสมุดในบ้านหลังนี้ เลยเป็นห้องพิเศษตามประสาพี่น้อง ไม่เคยมีใครเข้ามาเดินในห้องนี้ได้ แม้แต่โสภิดาราที่เขา ‘เคย’ รักเสียด้วยซ้ำ  

            แต่วันนี้มีนวลปรางมาเดินชื่นชมหนังสือแต่ละเล่ม ชายหนุ่มเปิดประตูไม้ที่กั้นด้านหลังออก เป็นบันไดเล็กๆ ลงไปที่ห้องโถง จอมทัพสั่งต่อเติมเพิ่มขึ้นมา เป็นห้องกระจกที่เห็นทิวทัศน์สวยงาม มีม่านกั้นในตอนกลางวันเพื่อช่วยหลบร้อน มองจากด้านนอก ต้นไม้เล็กใหญ่ปกคลุมปิดบังไม่เห็นในห้องกระจกนี้

            เขาจูงนวลปรางไปดูห้องนั้นราวกับเธอเป็นเจ้าหญิง

            “โล่งดีจัง” เธอมองไปรอบๆ ห้องที่กว้างใหญ่ มีเพียงโซฟาหนังชุดใหญ่ที่วางไว้ กับของประดับห้องอีกไม่กี่อย่าง

            จอมทัพดึงม่านออก เปิดให้เห็นกระจกรอบด้าน มองเห็นท้องฟ้ามืดสนิทและดวงดาวเต็มไปหมด ราวกับนั่งมองดาวใต้ท้องฟ้า แอร์คอนดิชั่นทำงานช้าๆ และเงียบกริบ ร่างของนวลปรางรู้สึกเย็นสบาย เขาทำห้องนี้ให้เธอ เพราะรู้ว่านวลปรางชอบนั่งนับดาว ข้อมูลนี้จอมทัพได้จากชิดชม และเขาก็ทำส่วนนี้ให้กับเมียเด็ก ที่มองรอบห้องด้วยรอยยิ้ม

            “ถ้าไปนั่งด้านนอก ก็จะโรแมนติกกว่านี้ แต่ยุงคงห่ามเราจนนั่งต่อไม่ได้” จอมทัพพูดเบาๆ เขาเดินไปหรี่ไฟและล็อกประตู ตอนนี้เขากับนวลปรางอยู่ในห้องนี้กันตามลำพัง ราวกับอยู่ในสวนอย่างไรอย่างนั้น

            เพลงโปรดที่จอมทัพร้องบ่อยๆ ตอนอาบน้ำดังขึ้น ชายหนุ่มเดินมาหานวลปราง ประคองร่างบอบบางของเมียเด็กไว้ในอ้อมแขน

            “ปรางเต้นรำไม่เป็น” เธอกระซิบบอกเขาเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกเต็มตื้นที่สามีมอบสิ่งนี้ให้ ตอนนี้หัวใจของนวลปรางมีแต่จอมทัพเท่านั้น

            เขายิ้มหวานให้กับเธอ ประคองร่างนั้นราวกับหิ้วเธอไว้ด้วยท่อนแขน เสียงทุ่มของนักร้องวงโปรดดังขึ้น ขณะที่จอมทัพร้องเพลงนี้ให้เธอได้ยินที่ริมหู

            ‘คู่ชีวิต’

            ฝ่ามือใหญ่และหยาบลูบไปตามแผ่นหลังของนวลปราง เพื่อตอกย้ำแต่ละถ้อยความตามทำนองเพลง ว่าเขารู้สึกกับนวลปรางอย่างนั้นจริงๆ

            “ปราง รักผมบ้างไหม?” จอมทัพก้มลงไปถาม

            นวลปรางพยักหน้ามองจอมทัพตาแป๋ว ชายหนุ่มบรรจงจูบที่หน้าผาก เพื่อถ่ายทอดความรักที่มีเต็มหัวใจให้เธอรับรู้

            “ผมรักปรางนะ รัก...” จอมทัพยั้งคำสารภาพไว้แค่นั้น

            จำวันแรกที่เห็นภาพนวลปรางได้ เด็กผอมกะโปโลในชุดนักเรียน จนศึกษาต่อในระดับชั้นปีหนึ่ง เขาเฝ้ามองเธอโตเหมือนมองต้นไม้ที่ค่อยๆ แตกใบคู่แล้วกลายเป็นไม้ใหญ่ เวลานี้ดวงตาและรอยยิ้มของนวลปราง บอกว่าเธอเป็นสาวเต็มตัว สุกสกาวยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องฟ้า เธอสวยและงดงามไร้มลทิน มันล้างความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจจอมทัพหายไปจนหมด

            นวลปรางราวกับดอกไม้ผลิบาน ที่มอบความรักและเรียนรู้การให้อภัยในหัวใจเขา เธองดงามที่สุด เขาได้ครอบครองไม้งามต้นนี้อย่างภาคภูมิใจ

            “อาม่าถามผมว่าจะมีลูกเมื่อไร?” จอมทัพค่อยๆ กระซิบริมหู เวลานี้เขามั่นใจแล้วว่าเขาอยากให้ลูกเรียกสาวในอ้อมแขนว่าแม่ แล้วเธอล่ะ อยากให้ลูกเรียกเขาว่าพ่อด้วยหรือเปล่า

            “คุณจอมอยากมีลูกเหรอคะ?” นวลปรางถามเบาๆ เธอลูบไปตามเสื้อเชิ้ตที่เขาสวม ค่อยๆ แกะกระดุมทีละเม็ดช้าๆ

            “ผมสั่งทำห้องนี้ ใกล้กับห้องสมุด อยากให้ห้องนี้ไว้ตั้งเปลของลูก เวลาทำงานที่ผมทำงานห้องนั้น จะได้ยินเสียงลูกร้องชัดๆ จะได้มาช่วยปรางเลี้ยงลูกได้ยังไง”

            สามีจูบริมฝีปากภรรยาอย่างอ้อยอิ่ง เธอไม่ได้ปลุกกำหนัดในตัวเขาอีกต่อไป แต่เธอปลุกพิศวาสและความโหยหาที่สานต่อความผูกพัน เขาอยากมีเธอเป็นพันธะสัญญา ที่จะจับมือเดินหน้าไปด้วยกัน ทุกความคิดของจอมทัพนวลปรางยอมรับและเข้าใจ ทุกจังหวะรัก เธอไม่เคยปฏิเสธหรือห้ามปรามให้หยุด  

            บทรักนับจากนี้ จอมทัพเริ่มต้นช้าๆ และนิ่มนวลเพื่อบอกเมียรักว่าเขารู้สึกตามที่เอ่ยปากไปแค่ไหน เขาจูบเธออย่างดูดดื่ม เรียกร้องให้เธออยู่กับเขา กระซิบข้างหูนวลปรางว่าทุกอย่างที่ทำนับจากนี้ เขาต้องการชีวิตน้อยๆ มาถือโซ่ทองคล้องหัวใจพ่อและเกี่ยวหัวใจแม่ไว้ด้วยกัน

            “ปราง ผมอยากมีลูก” จอมทัพบอกเธอ

            ดึงรั้งให้หญิงสาวมานั่งตักก่อนจะเพิ่มแรงปรารถนา จ้องมองอกอิ่มเบื้องหน้า เขาต้องแบ่งสิ่งนี้ให้กับลูกที่จะเกิดมาด้วย แต่เวลานี้เขากลืนกินหยอกล้ออย่างอ่อนหวาน ปล่อยให้เมียลอยละล่องไปกับจังหวะรักที่เขามอบให้ จนเธอซาบซ่านแนบแน่นกับร่างเขา ใกล้ชิดจนถึงที่สุด เพื่อหวังผลให้บทรักครั้งนี้มีผลผลิตเป็นเจ้าตัวน้อย เขากอดนวลปรางไว้แน่นๆ ประคองเธอนอนกับพื้นที่จัดเตรียมไว้

            “ห้องนี้สำหรับลูก ตั้งแต่วันแรกที่เขาจะมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรานะครับ”

            จูบนั้นไม่ได้อ้อยอิ่งอีกต่อไป แต่เรียกร้องและร้อนราวกับไฟเผา ไม่ใช่แรงปรารถนาราคะอย่างที่เคยรู้สึก แต่เป็นความปรารถนาในหัวใจ จอมทัพยอมรับกับตัวเองว่าเขารักเธอ และรักมั่น เขาจะไม่ยอมเสียเธอให้กับใครทั้งนั้น

            จูบของเขาแสดงออกถึงความรัก ที่จอมทัพอยากให้เธอรับรู้ และอนุญาตให้ชีวิตน้อยๆ ถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อสร้างครอบครัวของเราให้สมบูรณ์

            เขาจ้องมองนวลปรางอย่างเต็มตา เพราะอยากให้ลูกคนโตเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนเหมือนเมียเด็ก ย้ำรักถี่จนเมียสาวดีดดิ้นไปหลายรอบ ก่อนที่จะพาตัวเองไปแตะสวรรค์และค้างอยู่อย่างนั้น

            ทำตามตำราเป๊ะทุกอย่าง จอมทัพอยากได้ลูกชาย เขาจะสอนลูกชายให้เป็นตั่วเฮียที่เสียสละเพื่อน้องเหมือนเขา ให้ลูกชายได้ทำหน้าที่ลูกคนโตให้สมบูรณ์ ดูแลอาม่าและทรัพย์สินเพื่ออาและลูกของอาทุกคน

            ที่สำคัญลูกชายคนโตของจอมทัพ ต้องรักแม่ของเขา ให้ได้ครึ่งหนึ่งที่จอมทัพรักเมียคนนี้

            “ปราง ผมรักปรางนะ” เขากระซิบริมหู แล้วเริ่มร่ายบทรักครั้งใหม่แบบไม่รอเวลาทันที

            ก็ในเมื่อจอมทัพแสนหื่นคนนี้ อ่านตำราทำลูกชายมาหลายรอบ วันนี้เขาอยากได้ลูกชายมาเกิด ในห้องที่เขาทำไว้เพื่อรองรับการมาของลูกคนดี

            “ปราง ผมรักปรางและรักลูกที่จะมาเกิดกับเรานะ” เขากระซิบบอกริมหู ก่อนจะเริ่มลีลารักที่แสนรัญจวน เหมือนจะทำให้เมียสาวแทบขาดใจตายอีกรอบ


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น