อัปเดตล่าสุด 2019-10-22 10:35:53

ตอนที่ 28 กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

บทที่ 28

กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

 

            นวลปรางตื่นแต่เช้าในขณะที่จอมทัพยังหลับอยู่บนเตียง เธอเข้าห้องน้ำพร้อมอุปกรณ์แต่งตัว ในซอกกระเป๋าเล็กๆ มียาคุมกำเนิดซ่อนอยู่ เธอกินยานี้ตั้งแต่อยู่กับเขาครั้งแรก แอบแวะซื้อตั้งแต่วันที่แม่ผ่าตัด เพราะนวลปรางคิดว่าตัวเองยังไม่พร้อม สำหรับบทบาทการเป็นแม่ ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาแสดงออก พร่ำบอกว่ารักนั้นมันจริงใจหรือเปล่า

            วันที่จอมทัพไปประชุม เอกเอื้อแอบมาหาเธอที่โรงพยาบาลเพื่อพูดคุยบางอย่าง โทรศัพท์ของเธอถูกดักฟัง ไม่เคยมีข้อความใดๆ จากเอกเอื้อมาถึงเธอนานแล้ว ชายหนุ่มยืนยันด้วยหลักฐานที่อยู่ในมือ ว่าเขาส่งความปรารถนาดีสุดพิเศษวันละหลายรอบ แต่ข้อความเหล่านั้นไม่เคยถึงนวลปรางเลย  

            “เขาแค่อยากให้ปรางมีลูกกับเขา มีลูกแล้วเขาก็ถีบหัวส่ง ปรางแน่ใจเหรอว่าคนรวยระดับพันล้าน จะรักปรางจริง” เอกเอื้อบอกเธอแบบนั้น พร้อมกับยื่นมือถือเครื่องเล็กๆ ราคาไม่กี่พันบาทให้นวลปรางใช้ เขาจะส่งข้อความคุยกับนวลปรางทางช่องทางนี้

            เขาทดลองส่งข้อความเข้ามือถือของนวลปราง มันไม่มีข้อความใดๆ ส่งมาถึงเธอ เพราะมันเข้าเครื่องของจอมทัพก่อน คาดว่าจอมทัพคงลบข้อความนั้น แต่ทันทีที่เอกเอื้อส่งข้อความเข้ามือถือเครื่องเล็กๆ ที่เขายื่นให้ มันแสดงผลปกติ

            “เชื่อพี่หรือยัง เขามองปรางเป็นแค่เครื่องผลิตลูก สักวันเขาก็จะขอให้ปรางท้องลูกของเขา แล้วหลังจากนั้นล่ะปราง ปรางจะอยู่ตรงไหนในชีวิตของมหาเศรษฐี ปรางจะเป็นแบบแม่ชิดชมไหม? เอาคำพี่ไปคิด พี่เคยหลอกปรางเหรอ”

            เอกเอื้อทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป ยิ่งวันนั้นคุณหญิงสรวงสุรางค์มาอาละวาดแม่ที่โรงพยาบาล เธอยิ่งมั่นใจอะไรบางอย่าง เธอไม่อยากเป็นแบบแม่ ไม่อยากร้องไห้ซบหมอนข้างเหมือนแม่  ถ้ามีลูกกับมหาเศรษฐีอย่างจอมทัพ หากวันหนึ่งต้องหย่าร้าง เขาคงรั้งเอาลูกไปจากอกเธอแน่ๆ

            ถึงเวลาก็ขอหย่าขาด เธอจะเอาเงื่อนไขไหนไปต่อรองเพื่อรักษาลูก ในเมื่อเธอกับเขาจดทะเบียนกันแล้ว สภาพส่วนตัวที่ไม่มีเงินทองเลี้ยงชีพ ไม่มีงานทำ เธอจะต่อสู้รั้งลูกไว้กับตัวเองได้อย่างไร เวลานี้แค่เรือนกายแลกกับชีวิตของแม่ชิดชม มันก็มากเพียงพอแล้ว อย่าให้ลูกเกิดมารับรู้ปัญหาอัปยศที่เธอต้องเจอเลย

            ถ้าทิ้งระยะเวลาไว้อย่างนี้สักปีสองปี เธอยังไม่ตั้งครรภ์ จอมทัพก็คงขอหย่าแล้วหาเจ้าสาวคนใหม่ ถึงเวลานั้นเธอก็พร้อมจะจากเขาไปเช่นกัน นวลปรางพยายามตั้งมั่นที่จะไม่รักเขา บอกกับตัวเองที่หน้ากระจก ว่าหัวใจเธออย่าเพิ่งหลงรักคำพูดหวานๆ ของเขาก็พอ แต่มันทำยากเหลือเกิน นวลปรางกำลังตกหลุมรักชายที่เป็นเจ้าของเรือนร่างของเธอ

            “เมียจ๋า เข้าห้องน้ำนานจัง” เสียงจอมทัพเคาะประตู

            นวลปรางปาดน้ำตา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เก็บทุกอย่างให้ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ เดินไปเปิดประตูให้เขา เธอพร้อมจะออกจากห้องนี้ เพื่อให้จอมทัพได้ใช้พื้นที่แล้ว

            “เป็นอะไรหรือเปล่า คลื่นไส้อาเจียนอะไรไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

            “คิดว่าลูกจะมาเลยเหรอคะ?” เธอแตะหน้าอกเขาเบาๆ แล้วยิ้มให้

            “ใจหนึ่งก็อยากให้มีเลย ปีนี้ผมสามสิบห้าแล้ว ผมกลัววิ่งตามลูกไม่ทัน” เขาจูบหน้าผากเธออีกครั้ง

            “แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร เราก็ใช้ชีวิตผัวเมียของเราได้” เขาพยายามรั้งเธอไว้ในห้องน้ำด้วย จอมทัพไม่เคยอิ่มกับรสรักกับนวลปรางเลยแม้แต่น้อย

            “ทูนหัว เมื่อคืนกินไม่อิ่มเหรอ” เธอถามเขาเบาๆ รู้ว่าบ่ายเบี่ยงไปก็ไม่รอด เคยห้ามจอมทัพ แต่กลับกระตุ้นให้เขาบ้าคลั่งรุกหนักมากกว่าเดิม ต้องใช้ไม้อ่อนกับจอมทัพเท่านั้น

            “ทูนหัวรับปากว่าเมียจ๋าไปเที่ยว ไปดูงาน ไปคุยกับคุณนีน่าไม่ใช่เหรอคะ? ลืมหมดแล้วเหรอ?” เธออ้อนเขา จอมทัพได้แต่กอดประคองไว้

            นวลปรางรู้ตัวว่าใจเธอเอนเอียงให้เขาไปมาก แต่พยายามกักหัวใจเผื่อไว้ที่ตัวเองบ้าง ทุกครั้งที่อยู่กับจอมทัพ เธอเกือบหลงใหลไปกับคำของสามี แต่ใบหน้าแม่ที่เจ็บช้ำและหวาดกลัว เวลาคนของคุณหญิงสรวงสุรางค์มาอาละวาด ทำให้นวลปรางไม่ไหลไปคำพูดของชายหนุ่ม

            เธอไม่ปรารถนาจะเป็นอย่างนั้น แม่ไม่ต่อสู้ เพียงเพราะแม่รักพ่อและพลาดเชื่อคำของพ่อ  ความรักมันมีอนุภาพน่ากลัวเหลือเกิน นวลปรางกลัวที่จะรักเขาและทำสิ่งที่ไร้สติเพื่อเขา โดยไม่คิดถึงตัวเอง

            “ปรางไปคอยข้างนอกนะคะ เดี๋ยวแต่งตัวรอ อยากไปเที่ยวรอบๆ ช่วยทูนหัวทำงาน อยากทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง”

            “แค่อยู่บ้านทำหน้าที่เมียให้ผม ก็มีประโยชน์ที่สุดแล้ว” เขาหอมแก้มเธออีกครั้ง ยอมปล่อยนวลปรางออกไปแต่งตัว

            แค่เมียก็มีประโยชน์ที่สุดแล้วเหรอ นวลปรางแอบน้อยใจไม่ได้ เธอไม่มีความสามารถใดๆ ที่จะทำประโยชน์ฐานะภรรยาได้มากไปกว่านี้แล้วเหรอ

            แต่แล้วมือถือเครื่องเล็กๆ ส่งข้อความมาให้

          “ความรักของเศรษฐีมันอู้ฟู้ มีแต่เงิน แต่ไม่ใช่รักแท้หรอกปราง อย่าให้เขาจับได้ว่าปรางติดต่อพี่ พี่ไม่อยากให้ปรางเจ็บตัว พี่รักปรางเสมอแม้พี่จะไม่รวยเท่าเขา แต่ความรักของพี่มันเป็นของจริง”

            “พี่เอกปรางไม่ได้รักพี่ ปรางรักเขา รักที่เขาเป็นเขา ถ้าวันหนึ่งเขาจะเลิก ปรางก็จะปล่อยเขาไป”

            เธออ่านข้อความนั้น ไม่ได้ส่งกลับไป แต่เธอยอมรับกับหัวใจตัวเอง ครึ่งหนึ่งของความรู้สึกเธอบูชาจอมทัพไปแล้ว เธอพยายามที่จะหักห้ามหัวใจตัวเอง แต่ไม่รู้จะหาทางออกในเรื่องนี้อย่างไรดี

            เธอเลือกเสื้อผ้าเตรียมแต่งตัว พร้อมออกไปข้างนอกพร้อมเขาในวันนี้ หันมาอีกทีจอมทัพออกมาจากห้องน้ำแล้ว เขายิ้มให้กับเธอ

            “บ้านโน้นไม่สะดวกแล้ว ดอมจะออกไปดูวัวที่ไร่ลูกค้า เดี๋ยวเราไปปาร์ตี้กับเขาช่วงเย็นเลยแล้วกัน” เขายิ้มกับเธออย่างอบอุ่น

            “เรามาตั้งใจทำลูกกันดีกว่า ผมอยากมีลูกกับปรางจริงๆ”

            จอมทัพไม่ถามว่าเธอพร้อมหรือเปล่า แต่เขาเริ่มบรรเลงเพลงรักอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้ไม่สนแล้วว่าลูกสาวหรือลูกชาย เขาอยากทำให้นวลปรางท้องให้ได้เสียที


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น