อัปเดตล่าสุด 2019-10-22 10:36:20

ตอนที่ 29 น้อยใจ

บทที่ 29

น้อยใจ

 

          นวลปรางอยู่กับปาหนันในครัว เธออาสาทำอาหารให้กินเอง ส่วนปาหนันออกตัวว่าแทบจะทำอะไรไม่ได้ แต่เจ้าตัวอยากช่วย และได้ช่วงเวลาที่จะพูดคุยตามประสาผู้หญิง ในขณะที่จอมทัพกับณพัฒน์นั่งดื่มเบียร์ด้วยกัน

          “แต่งงานแล้ว หวานเจี๊ยบหวานจ๋อยกับเมียตลอด แต่ทำไมหน้าไม่ดีเลย” ณพัฒน์ทักเพื่อนสนิท ที่เอาแต่จิบเบียร์เหมือนคนอกหัก

          “ไม่บอก” จอมทัพตอบสั้นๆ

          “ทะเลาะกับเมียแน่ๆ เมียเด็กกว่าตั้งเยอะ กลัวด้วยเหรอวะ” หมอดอมถามซ้ำ

          “ไอ้ที่กลัวเมียไม่ใช่ทางนี้หรอก ไอ้คนถามนั่นแหละ อย่างนี้ เรียกว่ารักมาก รักอมตะนิรันดร์กาล เข้าใจเสียใหม่" จอมทัพย้อนกลับ ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าณพัฒน์เกรงใจปาหนันขนาดไหน เพียงแต่อาการปากดีอ้างสรรพสัตว์บังหน้าต่างหาก

          สองคนเงียบไม่พูดอะไรกันอีก เพราะสองหนุ่มสัญญากับปาหนัน เธอห้ามณพัฒน์กับจอมทัพทะเลาะกัน หากจะมีปาร์ตี้เล็กๆ ครั้งนี้ จอมทัพรับคำเชื่อฟังเมียเด็กที่ยืนข้างปาหนัน ส่วนณพัฒน์ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่จอมทัพรู้ว่าณพัฒน์รับคำในใจก่อนเขาเสียอีก

          จู่ๆ หมอดอม กับจอมทัพก็ถอนหายใจทั้งคู่ ราวกับมีภูเขาทับอกจนหายใจไม่ออก

          ณพัฒน์หัวเราะ ส่วนจอมทัพก็ได้แต่ยิ้มส่ายหน้าให้ตัวเอง

          “บางทีก็อยากรู้เหมือนกันว่า หลังจากนี้จะเป็นไงต่อ” ณพัฒน์เอ่ยขึ้นมาลอยๆ จอมทัพเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อน เห็นความวิตกกังวลบางอย่างในสายตาณพัฒน์

          “อยากรู้เหมือนกัน ว่าเมียจ๋ารักผัวจ๋าบ้างไหม?”

          “หวานจนเบาหวานจะขึ้นตา ยังไม่รักอีกเหรอวะ?”

          ณพัฒน์อดแซวไม่ได้ แต่เห็นสีหน้าเพื่อนเขาก็ต้องเงียบเสียง เพราะสัมผัสได้ถึงความทุกข์ที่วิ่งในดวงตานั้น

          “อายุมันห่างกันเยอะเกินไป บางทีปรางอาจจะอยากไปอยู่กับหนุ่มๆ วัยเดียวกับเขา”

          “นี่ไอ้จอม หัวไม่ล้าน ทำไมน้อยใจมากขนาดนี้”

          ณพัฒน์ต้องรีบเบรกเพื่อน สำหรับเขามันคือคำปลอบใจที่ไปในรูปด่าเปิงเสียมากกว่า แต่ในใจก็ห่วงจอมทัพ เพราะแวบหนึ่งของความคิด เขามองเห็นช่องว่างระหว่างวัยของสามีภรรยาคู่นี้ นี่ยังไม่รวมไลฟ์สไตล์ของจอมทัพกับนวลปราง และมุมมองที่แตกต่าง แถมยังแต่งด่วนแบบไม่น่าเชื่อขึ้นมาอีก

          เขาอยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง แต่คนอย่างจอมทัพต่อให้เอาชะแลงมางัดปากก็ได้ฟาร์มหมามหึมา แต่ไม่ได้ได้ความจริงจากชายคนนี้ จอมทัพเหยียดยิ้ม เขากระดกเบียร์ดื่มอีกอึกใหญ่

          ระยะหลังมานี้ จอมทัพไม่ได้ข้อความป้อยอจากเอกเอื้อ นั่นเป็นสิ่งที่ผิดสังเกต ท่าทีนวลปรางยังนิ่งเฉย ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แต่สองวันก่อนสายสืบของจอมทัพบอกว่า มือถือของเอกเอื้อยังส่งข้อความไปอีกหมายเลขหนึ่ง จำนวนการส่งถี่เหมือนกับส่งให้กับหมายเลขของนวลปราง จอมทัพคิดว่าเป็นเหยื่อรายใหม่ ที่เอกเอื้อจะเข้าไปเกาะเพื่อสูบเงิน แต่จิตใต้สำนึก มันสั่งให้เขาระวังอะไรบางอย่าง

          จอมทัพให้สายดักฟังหารายละเอียดของหมายเลขนั้น มันจุกตรงที่หมายเลขนั้นเพิ่งเปิดใช้ไม่นาน และเป็นชื่อของเอกเอื้อในระบบเครือข่ายเดียวกัน จอมทัพอยากรู้พิกัด และคำตอบที่ได้ เหมือนน้ำเย็นสองร้อยลิตรเทรดตั้งแต่หัว ราดเขาเปียกชาไปทั้งตัวและหัวใจ เพราะหมายเลขนั้นอยู่ใกล้ตัวเขา

          นี่คือเหตุผลที่จอมทัพพานวลปรางมาที่โคราช เพื่อกันไม่ให้เอกเอื้อเข้าใกล้เมียสาว แต่มันยังใช้วิธีการเดิม คือส่งข้อความหานวลปรางซ้ำๆ ความรู้สึกมันกลัดหนองตรงที่ข้อความเหล่านั้น เขาไม่ได้อ่าน ไม่รู้ว่ามันหลอกอะไรเมียเขาบ้าง เขาป้องกันนวลปรางจากผู้ชายอันตรายคนนี้ไม่ได้

          ครั้นจะบังคับขู่เข็ญขอดูมือถืออีกเครื่อง ความได้แตกแน่ๆ ได้ลากสารพัดเรื่องที่เขาหมกไว้ใต้พรมออกมาตีแผ่ สิ่งเดียวที่จอมทัพทำได้คือ ‘ลูก’ ไม่สนว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ขอให้มาคล้องหัวใจแม่ไว้กับพ่อแล้วกัน

          “อยากมีลูก” จอมทัพเปรยออกมา

          มันเป็นคำสรุปความทุกข์ที่อัดแน่นในหัวอก น้ำเสียงและแววตาของจอมทัพทำให้ณพัฒน์หันไปมองนิ่งๆ เพราะคราวนี้มันเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนที่โสภิดารานอกใจจอมทัพเสียอีก

          “ผสมเทียมไหม? เดี๋ยวลงมือทำให้เองเลย รับรองยี่ห้อหมอดอมติดร้อยเปอร์เซ็นต์”

          ณพัฒน์หันไปพูดหยอกเพื่อนเล่น แล้วมันก็ได้ผลเพราะเพื่อนเขาส่งสายตาอาฆาต พร้อมกับรอยยิ้มใต้หนวดเครารกๆ

          “ไอ้ดอม ถ้าเอ็งแตะปรางแม้แต่ปลายเล็บ กูจะไปหวานเจี๊ยบกับนีน่า แล้วจะดูสิว่า...”

          “จะเอาหมาไปเลี้ยงเพิ่มไหม จะหาให้ไม่ต้องเลยมายุ่งเลย” ณพัฒน์หัวเสีย

          ณพัฒน์ยิ่งโดนคนค่อนแคะ ให้พูดจาหวานๆ กับปาหนัน เหมือนกับที่จอมทัพพูดกับนวลปรางเสียบ้าง

          “ใครเริ่มก่อน” จอมทัพย้อนกลับ ทั้งคู่หยุดเถียงเมื่อปาหนันกับนวลปรางยืนถือถาดอาหารมาจ้องหน้าคนทั้งคู่

          “ถ้านั่งสองคนแล้วทะเลาะกันเอง ไปตามคนอื่นๆ มานั่งเป็นเพื่อนด้วยดีไหมคะ จะได้ไม่ต้องทะเลาะกันแบบนี้ ก็ในเมื่อทำตามข้อตกลงไม่ได้ ก็หาคนอื่นมานั่งด้วย” ปาหนันหาข้อสรุป

          “ได้ เดี๋ยวตามดอกจิกมาให้ไอ้จอมแล้วกัน” หมอดอมพูดเรียบๆ

          “นีน่าจ๋า เมนูนี้น่ากินจัง” จอมทัพหันไปพูดหวานกับปาหนัน พอหันกลับมามองทางนวลปราง เธอค้อนเขา จอมทัพต้องรีบรั้งมือนวลปรางไว้ รีบไปช่วยเธอยกถาดอาหารมาวางเรียงบนโต๊ะ

          “ไอ้พวกขว้างงูไม่พ้นคอ” ณพัฒน์จิบเบียร์ในมือต่อ

          “ค่ะ นี่ก็ไม่น่าจะพ้นด้วยเหมือนกัน” ปาหนันวางจานเปล่าให้ณพัฒน์ แต่ตรงหน้าไม่เหลืออาหารให้ณพัฒน์ตักแม้แต่อย่างเดียว

          เธอยกถาดอาหารหนีเขา เหนื่อยหน้าเตาร้อน ยังต้องมาเหนื่อยใจกับเด็กชายสองคนในร่างผู้ใหญ่ ที่มัวแต่จ้องจะทะเลาะกันอยู่ได้


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น