อัปเดตล่าสุด 2019-10-22 10:36:57

ตอนที่ 30 ...หายแล้ว

บทที่ 30

...หายแล้ว

 

          จอมทัพออกมาตะโกนเรียกนวลปรางหน้าบ้าน เขาวิ่งหาเธอรอบพื้นที่ เสื้อผ้าของนวลปรางยังอยู่ครบ กระเป๋าเครื่องสำอางทุกอย่างก็อยู่ที่เดิม ที่หายไปมีเพียงกระเป๋าสะพายที่เธอหิ้วติดตัว คนแรกที่วิ่งมาจอมทัพคือณพัฒน์ ตามด้วยลูกน้องอีกโขยงใหญ่

          “เมียหาย” จอมทัพพูดคำนี้อย่างยากลำบาก เขาหน้าซีดปากสั่น “ไอ้เอก กูไม่เอามึงไว้แน่” เขาวิ่งกลับขึ้นไปบนบ้าน

          ณพัฒน์เพิ่งสร่างเมา ตะครุบตัวจอมทัพไว้ไม่ทัน ชายหนุ่มขึ้นไปสวมเสื้อตัวหนึ่งพร้อมกับมือถือ แต่แบตเตอรี่มือถือหมดเกลี้ยง เขาตะโกนถามหาพาวเวอร์แบงก์กับกุญแจรถตัวเอง

          คนที่ยื่นให้ก็ราวกับรู้ใจเขาไปเสียทุกอย่าง ยื่นกระเป๋าสตางค์ก่อนที่เขาจะถามถึง

          “จะไปไหนคะ?”

          “ไปตามเมีย” จอมทัพตอบแล้วเดินออกจากบ้าน

          แต่แล้วก็ชะงักเพราะคุ้นเสียงคนที่ถาม พอหันกลับไป เห็นนวลปรางกับปาหนัน ยืนกอดอกมองอยู่ที่เดิม

          นวลปรางโกรธแน่ๆ ก็เล่นหน้าแดงยิ่งกว่าไฟแดงตรงสี่แยก จอมทัพฉีกยิ้มอัตโนมัติ เขาทำใจดีสู้เสือ คนอย่างจอมทัพจะมากลัวอะไรกับอารมณ์เมียเด็กที่กำลังโกรธ  

          คนรอบข้างอยากหัวเราะ โดยเฉพาะณพัฒน์ที่เดินออกจากบ้านแบบผิวปาก ส่วนคนงานคนอื่นๆ ของฟาร์มหมอดอมได้แต่ก้มหน้ายิ้ม เดินตามเจ้านายออกไปเงียบๆ จอมทัพเดินถูมือปั้นหน้ากลับมาหานวลปราง

          “ถ้าปรางโกรธ ก็โวยวายได้นะ” จอมทัพพูดเสียงอ่อยๆ

          “เหรอคะ?” นวลปรางถามซ้ำอีกรอบ

          “แล้วเมียจ๋าไปไหนมา วิ่งกลับมาดูไม่เห็นเมียจ๋าเลย ไปอยู่ที่ไหนมาเหรอ” จอมทัพรู้สึกว่าแอร์ฯ ที่บ้านไม่เย็นเลย เหงื่อเขาเริ่มผุดเต็มหน้าผาก

          “นอนที่บ้านหมอดอมค่ะ เมื่อคืนผัวจ๋าเมาพับหลับที่ไหนไม่รู้ เมียจ๋าจะกลับมานอนที่นี่ คุณนีน่าบอกว่าอันตรายถ้าจะนอนคนเดียว เลยได้นอนที่ห้องรับรองบ้านคุณหมอ พอตื่นมา...ผัวจ๋าก็ร้องลั่นบ้าน ไม่ฟังเสียงใครเลย ปรางอยู่ในห้องน้ำบ้านโน้นค่ะ วิ่งตามมาไม่ทัน เพิ่งจะทันตอนส่งกุญแจรถให้ค่ะ”

          เธออธิบายยาว พูดเรียบๆ แต่สายตากับท่าทางนวลปราง เหมือนเอาหวายแช่เกลือหวดจอมทัพไม่ยั้ง

          “เหรอ แอร์ฯ บ้านไอ้ดอมเย็นไหม? นอนห้องไหนเหรอ” จอมทัพเริ่มกลืนน้ำลายไม่ลงคอ เพราะไม่เคยเห็นสายตานวลปรางแบบนี้มาก่อน

          “เย็น หนาวสะท้านแต่หนาวเพราะกลัว  ส่วนผัวจ๋าเมาพับไม่สนใจเมียเลย เมาได้ที่ก็กอดคอกับหมอดอมไปส่องสัตว์ตอนกลางคืน บอกไม่ให้ตามเมียจ๋าก็ไม่ตาม ผัวจ๋าไม่สนใจสักนิดว่าเมียจะอยู่ที่ไหน ลืมไปใช่ไหมคะว่าแต่งงานมีเมียแล้ว”

          นวลปรางยืนมองเขาน้ำตาคลอ พอไม่ได้คำตอบเธอเดินขึ้นบ้าน ไม่หันมามองจอมทัพอีก

          หญิงสาวขังตัวเองไว้ในห้องน้ำ ความโกรธน้อยใจมันแผ่ซ่านไปทั่วตัว เมื่อคืนเขาเมาเผลอพูดอะไรบางอย่างออกมา โดยเฉพาะชื่อของโสภิดารา พอเธอไปตะล่อมถามปาหนัน บอกแต่เพียงว่าเป็นคนรักเก่าของจอมทัพ  

          เขาซ่อนคนรักเก่าไว้ลึกในหัวใจ บอกนวลปรางตาสวยเหมือนดารา พอถามว่าดาราคนไหนเขาบอกว่าโสภิดารา แล้วเล่าเรื่องเดิมๆ ที่อัดแน่นในหัวใจออกมาจนหมดสิ้น

          นวลปรางถามเขาว่าถ้าโสภิดารากลับมาหาจอมทัพ เขาจะกลับไปหาโสภิดาราไหม เขาตอบว่าชัวร์! ไปแน่นอน แต่โสภิดาราคงไม่กลับมาแน่ๆ

          เป็นคำพูดคุยสุดท้าย จากนั้นจอมทัพก็หันไปดื่มจนเมากับเพื่อนเขา

          ส่วนเธอแยกตัวกลับมานอน ตอนแรกจะไปนอนที่บ้าน แต่ปาหนันบอกให้นอนที่บ้านโน่นเป็นเพื่อนเธอ แล้วเผลอทักว่า จอมทัพยิ้มได้เสียที หลังจากที่โสภิดาราเสียเขาไม่เคยพูดเล่นอีกเลย

          คนเป็นเมีย เจอคำนี้เข้าไปก็หวงผัวจ๋าน้ำตาคลอ นีน่าปลอบใจนวลปรางยกใหญ่ บอกว่าจอมทัพรักนวลปรางมาก อย่าไปสนใจเรื่องในอดีตเพราะมันจบแบบไม่งดงาม และหัวใจของจอมทัพก็แหว่งวิ่น นวลปรางยอมรับ เธอฟังคำของปาหนันแต่มันเจ็บหัวใจ

          ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ นวลปรางแอบซับน้ำตาไม่หยุด เธอร้องไห้เพราะคิดไม่ถึงว่า การกระทำที่เขาบอกว่ารักเธอนั้น เป็นเพียงความรู้สึกที่ทดแทนความรักเก่า นวลปรางเพิ่งจะดีขึ้นตอนเข้าห้องน้ำ แล้วมาปวดหัวกับอาการของจอมทัพที่โวยวายลั่นบ้านแต่เช้าอีก

          พอนึกถึงทีหนึ่งก็ร้องไห้ทีหนึ่ง โกรธตัวเองที่คิดว่ารักเขาเพียงครึ่งหัวใจ แต่กลับกลายเป็นว่าจอมทัพวิ่งเล่นในหัวใจเธอเต็มไปหมด หวงเขา หึงเขา น้อยใจที่เขามีเธอเป็นเพียงตัวแทนคนรักที่เลิกกันไปเท่านั้น นวลปรางร้องไห้ในห้องน้ำอยู่นาน กว่าจะออกมาได้

          ส่วนจอมทัพสำนึกผิด เขาไม่กล้าทำให้นวลปรางอารมณ์เสียอีก แยกตัวไปเข้าห้องน้ำที่ห้องอื่น เขาไม่กล้าเรียกนวลปรางให้เปิดประตูห้องน้ำด้วยซ้ำ

          ทั้งคู่อยู่กับอาหารเช้าของตัวเอง แม้จะนั่งคู่กัน แต่ไม่มีถ้อยความใดๆ จอมทัพแทบจะไม่รู้รสอาหารที่ตักเข้าปาก ได้แต่เหลือบตามองเมียเด็ก เธอร้องไห้จนตาบวมปูด ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากปาก นวลปรางพยายามกลั้นน้ำตาไม่พูดไม่ถาม ไม่โวยวายใดๆ ทั้งสิ้น

          พอจบมื้อเช้า นวลปรางออกไปนั่งเล่นที่ด้านนอกใต้ต้นไม้ แม้จะแดดเปรี้ยงแค่ไหนมันก็ไม่ร้อนเท่าความทุกข์ในหัวใจในตอนนี้

          เธอปล่อยให้จอมทัพอยู่กับหนังสือในห้องสมุด นวลปรางไม่อยากอยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว เพราะจอมทัพบอกว่าบ้านหลังนี้คือเรือนหอของเขากับโสภิดารา

          ทำไมความรักมันเจ็บปวดรวดร้าวแบบนี้

          “ปราง ผมขอโทษ” เป็นคำขอโทษครั้งที่สองที่นวลปรางได้ยินจากจอมทัพ “จะด่า จะวีน จะอะไรก็ได้นะ แต่อย่าเงียบแบบนี้ผมเดาไม่ถูก”

          เธอหันไปมองเขา น้ำตามันอาบหน้าจนจอมทัพยืนนิ่ง ใจเขาสั่นเพียงเพราะนวลปรางร้องไห้ แล้วต้นเหตุความเสียใจของเมียจ๋า คือตัวเขาทั้งนั้น

          สำหรับจอมทัพ ครั้งแรกที่เห็นนวลปรางร้องไห้เขาอยากแกล้งเธอให้ร้องอีก แต่ตอนนี้ภาพเธอสะอึกสะอื้นน่ากลัวยิ่งกว่ากลับบ้าน เจออาม่าถือหวายคอยเขาเสียอีก

          “ปราง เราต้องคุยกัน แต่อย่าหลบหน้านั่งตากแดดนอกบ้านแบบนี้”

          จอมทัพพูดดีๆ เขาพยายามทบทวนตัวเองหลายอย่าง อาจจะเผลอเล่าเรื่องอะไรไม่สบายใจให้นวลปรางฟัง

          “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหายหงุดหงิดแล้ว ปรางจะเข้าบ้านเอง” เธอไม่มองหน้าเขา

          “ปราง ขอร้องล่ะ จะเอาอะไรก็บอก” จอมทัพเสียงแข็ง

          “คุณจอมอยากหย่าเมื่อไรก็บอกมา ปรางพร้อมค่ะ” นวลปรางพูดเสร็จก็เดินเข้าบ้าน เขาเดินตามแล้วรั้งแขนเธอไว้

          “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”

          “บอกว่า อยากจะหย่าเมื่อไรก็บอกมา ปรางพร้อม” เธอไม่ได้แค่ย้ำคำ แต่สบตาจอมทัพแบบไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

          “จะไปกับไปเอกเอื้อใช่ไหม?” เขาเค้นเสียง แววตาวาวโรจน์

          เธอยิ้มที่มุมปาก

          “มันไม่สำคัญหรอก คุณโสภิดาราสำคัญกว่า บ้านหลังนี้ก็เรือนหอของคุณจอมกับคุณดาราไม่ใช่เหรอคะ” เธอทิ้งท้าย สายตาเจ็บช้ำทำให้จอมทัพพูดอะไรไม่ออก

          ใช่ บ้านหลังนี้ตั้งใจจะให้เป็นเรือนหอของเขากับโสภิดารา แต่ทุกอย่างมันจบไปนานแล้ว ก่อนที่เธอจะเสียชีวิตด้วยซ้ำ บ้านหลังนี้ออกแบบตามที่โสภิดาราต้องการ เฟอร์นิเจอร์บางอย่างเธอก็ช่วยเลือก แต่ทั้งนี้มันจบลงหลังจากที่โสภิดาราไปกับเอกเอื้อ แล้วไม่ยอมหมั้นกับจอมทัพ แถมยังขอเลิกยุติสัมพันธ์ที่เธอกับเขามีให้กันมานานเกือบสิบปี

          จอมทัพยืนนิ่ง เรื่องโสภิดาราไม่มีใครกล้าพูดถึง แม้แต่ณพัฒน์ที่เป็นเพื่อนสนิทรับรู้เรื่องของเขาทุกอย่าง แต่ที่เธอรู้แบบนี้ เขาคงเผลอเล่าตอนที่ตัวเองเมาแน่ๆ

          แล้วเขาพูดอะไรให้เธอไม่สบายใจอีกหรือเปล่า ตอนนี้เหมือนตัวเองโยกชนักปักหลังตัวเองเล่น อยากรู้เหลือเกินว่าเผลอทำให้เมียจ๋าเสียใจเรื่องอะไรบ้าง

          “ปราง...เราต้องคุยกัน” จอมทัพตะโกนเรียก

          ขณะที่นวลปรางเดินเข้าห้อง แล้วขังตัวเองอยู่ในนั้น ไม่ยอมเปิดประตูให้จอมทัพอีกต่อไป


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น