อัปเดตล่าสุด 2019-10-22 10:37:59

ตอนที่ 31 เมียงอนเราต้องง้อ

บทที่ 31

เมียงอนเราต้องง้อ

 

              จอมทัพเอากุญแจสำรองมาไข ตอนนี้เขาเครียดกว่านวลปรางอีก กลัวเธอจะทิ้งเขาไปหาคนอื่น พอเปิดประตูได้ ตู้วางของในห้องก็บังประตูมิด

              นี่เธอเข็นตู้ขนาดใหญ่มาปิดประตูได้ยังไงกัน ตอนเคลื่อนย้ายตู้ใบนี้ ผู้ชายสามสี่คนช่วยยกตู้ขึ้นมา ยังทำแทบไม่ไหว

              “ปราง อย่าทำแบบนี้” จอมทัพโกรธจนถึงขีดสุด แต่ความโกรธของเขามันมาจากความกลัว กลัวว่าเธอจะเก็บเสื้อผ้าหนีหายไป กลัวนวลปรางจะเป็นโสภิดารา กลัวจะเป็นเหมือนแม่ตัวเองและแม่เลี้ยง ที่เก็บเสื้อผ้าแล้วไม่หันกลับมามองเขาอีก

              ทำไมผู้หญิงรอบตัวเขาถึงได้ใจแข็งกันนัก จอมทัพพยายามดันชั้นวางของไปข้างๆ ลำพังความบ้าของเขาอยากจะพังตู้วางของให้พ้นทาง แต่กลัวนวลปรางจะอยู่อีกฝั่งแล้วเจ็บตัวด้วย เสียงโทรศัพท์ของจอมทัพดังซ้ำๆ หลายรอบ เดี๋ยวลูกค้า เดี๋ยวงาน เดี๋ยวเลขาฯ เขารับสายแล้วตวาดกลับไป

              “ไม่คุยโว้ย!”

              “กับอาม่า ลื้อก็ไม่คุยอย่างนั้นเหรอ?”

              ผีบ้าออกจากร่างโดยพลัน นี่ต้องเป็นฝีมือณพัฒน์ ไอ้เพื่อนสนิทที่โทรไปหาอาม่า รายงานสถานการณ์แน่ๆ

              “อาม่ามีอะไรครับ?” เขาสลับขั้วเปลี่ยนเป็นตั่วเฮียแสนดีของอาม่าแทบไม่ทัน

              “อาปรางอยู่ไหน อาจอมเอาโทรศัพท์ให้อาม่าคุยกับอาปรางหน่อย” อาม่าบอกวัตถุประสงค์ พูดเรียบๆ เบาๆ เพราะรู้ว่าหลานชายรู้สึกยังไง

              “คือ...ปรางงอนผมอยู่ครับ คือ...”

              “บอกอาปราง ให้รับสายอาม่าด้วย จะโทรเข้าเครื่องอาปรางเอง”

              อาม่าวางสายไปแล้ว จอมทัพพยายามบอกนวลปรางให้รับสายของอาม่า เขาได้ยินเสียงโทรศัพท์เธอดังเพียงครู่ จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของนวลปราง

              ใช้เวลานานทีเดียวกว่านวลปรางจะมาเลื่อนตู้วางของที่หน้าประตูห้องให้พ้นทางได้ ส่วนใจเขาแทบจะแหลกเป็นผุยผง เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของนวลปรางแบบนั้น

              “เดี๋ยวผมเลื่อนเอง อย่ายกของหนักอย่างนี้อีกรู้ไหม มันไม่ดีกับสุขภาพ...” จอมทัพพูดได้แค่นั้น เขาก้มมองนวลปรางที่ย่อตัวไปปลดที่ล็อกล้อตู้ แล้วเข็นไปอีกมุมหนึ่งอย่างง่ายได้ จอมทัพได้แต่ยืนมองแล้วกะพริบตาถี่ๆ

              “มันมีล้อเหรอ? ทำไมผมไม่...”

              “เคยจำอะไรได้บ้างคะ? หรือว่าจำได้แต่เมียเก่า”

              “ปราง”  จอมทัพเกาหัว พูดอะไรไม่ออก กฎสารพัดที่เคยตั้งไว้กับนวลปรางตอนนี้มันไม่มีผล เขาพยายามคิดว่าจะอธิบายเธอยังไงดี “เมื่อคืน ไอ้จอมปากเสียมันพูดอะไรเหรอ ผมจะไปจัดการมันให้”

              จอมทัพไม่รู้จะทำยังไง เขาโยนไปให้ไอ้จอมปากเสียที่เผลอปูดเรื่องเก่าๆ ทำร้ายจิตใจเมียเด็ก ตอนนี้เขากลับเป็นจอมหวานเจี๊ยบตามเดิมแล้ว

              “คุณจอมปากเสียรักคุณดารา บอกว่าถ้าเธอกลับมา คุณพร้อมจะกลับไปเริ่มต้นใหม่”

              “อ้าว” จอมทัพอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน เขายอมรับว่าไม่เคยลืมโสภิดารา จำได้ว่าชีวิตคู่ที่เริ่มกับนวลปรางก็มาจากโสภิดารานี่แหละ แต่เขาค้นหาหัวใจตัวเองจนหมด มันไม่มีความรักพิศวาสกับโสภิดารา เหมือนที่เขารู้สึกกับนวลปรางอีกแล้ว

              มันจบไปตั้งแต่วันที่เดินจากเขา แต่สิ่งที่ผูกใจไว้คือภาพสุดท้ายก่อนที่โสภิดาราจะสิ้นใจ มันคือความห่วงหาอาทร สงสารคนเคยรัก และโกรธแค้นเอกเอื้อที่ทำกับผู้หญิงถึงขนาดนี้ แต่คนที่มองจอมทัพด้วยดวงตาบอบช้ำตรงหน้านี้ต่างหาก ที่สะเทือนขวัญกำลังใจจอมทัพอยู่  

              “เมียจ๋าร้องไห้แบบนี้ งอนแบบนี้ อาละวาดแบบนี้...เมียจ๋าหึงใช่ไหม” จอมทัพรีบพลิกวิกฤตเป็นโอกาส ตั้งแต่อยู่กับนวลปรางมา เขาไม่เคยได้ยินนวลปรางบอกรักเขาสักคำ มีแต่ตอนที่เธอแทบจะขาดใจตายเพราะลีลาของเขา ร้องขอให้เธอบอกรัก นวลปรางถึงบอกรักเขาเท่านั้น

              “ทำไมไม่บอกว่าเธอหนีคุณไป ทำไมไม่บอกว่าเธอ...”

              นวลปรางเดินเข้ามาหาจอมทัพเธอกอดเขาแน่นๆ แล้วร้องไห้ไม่หยุด

              เมื่อครู่อาม่าโทรมาหา เล่าเรื่องโสภิดาราให้นวลปรางฟังทั้งหมด รวมถึงเด็กในท้องที่โสภิดาราทำแท้งออกไป อาม่าบอกว่าไม่ใช่ลูกจอมทัพ และจอมทัพก็ไม่รู้ว่าอาม่ารู้เรื่องนี้ อาม่าบอกว่าเป็นลูกของคนรักใหม่ของโสภิดารา แต่ไม่ยอมบอกชื่อพ่อเด็ก เพราะจอมทัพปิดเรื่องนี้เป็นความลับ เขาทำแบบนี้เพื่อรักษาเกียรติของผู้หญิง

              “อาปราง อาจอมมันปากเสีย แต่ถ้าใจมันใหญ่ขนาดนี้ หัวอกลูกผู้หญิงจะไม่เห็นใจคนที่ตายไปเพราะความรักบ้างเหรอ จะหึงหวงคนที่ตายไปอย่างนั้นเหรอ ไม่สงสารมันเหรอ? มันโดนแม่ทิ้ง แม่เลี้ยงทิ้ง โดนแฟนเก่าทิ้ง แล้วนี่ลื้อเป็นเมียทำท่าจะทิ้งมันอีกคน อย่าเอาแต่ใจน่า สงสารอาจอมมันบ้าง”

              “ผัวจ๋าขอโทษ ต่อไปนี้จะไม่ซุกซ่อนใครไว้แล้วจริงๆ”

              เขาไม่พูดเปล่า แต่คุกเข่าลงไปที่พื้นแล้วกอดนวลปรางแน่น ให้ใบหน้าแนบหน้าท้องของเธอ อยากรู้เหลือเกินว่าหน้าท้องน้อยๆ มีหัวใจดวงเล็กๆ เต้นแล้วหรือยัง

              “คุณจอม” เธอเรียกเขาแผ่วเบา

              จอมทัพเงยหน้าขึ้นสบตาเมียเด็ก พอเธอไม่พูด เขาหลับตาแนบหน้ากับหน้าท้องเมีย ได้ยินเสียงของร่างกายของเมียรักทำงาน อยากรู้จังว่าถ้าลูกดิ้นเขาจะได้ยินเสียงอะไรบ้าง

              “ทำลูกกันเถอะค่ะ” นวลปรางสะกิดสามี

              ตาที่หลับอยู่เบิกโพลง แววตาสั่นระริกเหมือนมีคนมาเต้นรอบดวงตานั้น

              “อีกทีสิ” จากสีหน้าเศร้าสลด เปลี่ยนเป็นสีหน้าหื่นกระหาย

              “เปลี่ยนใจแล้วดีกว่า ลงไปทำกับข้าวดีกว่า” นวลปรางทำทีเป็นแกะแขนเขาออก เพื่อที่เธอจะได้เป็นอิสระ

              “ไม่ทันแล้วปราง ไม่ทันแล้ว”

              เขาลุกพรวดแล้วอุ้มนวลปรางไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว กิจกรรมทำลูกในช่วงฮันนีมูนกำลังจะเริ่มขึ้น เขาจะเพิ่มความหวานให้เธอรู้สึก ให้ทุกจังหวะที่เอาใจ นวลปรางหลงรักเขาคนเดียวเท่านั้น ให้นวลปรางไม่งอนเขาอีก แล้วให้นวลปรางรู้ว่า หัวใจกระด้างของจอมทัพ ก็รักเมียเด็กคนนี้เท่ากับลมหายใจของเขาเช่นกัน


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น