อัปเดตล่าสุด 2019-10-22 10:43:04

ตอนที่ 32 เล่นเกมกัน ตอบไม่ดีไปนอนที่คอกวัว

บทที่ 32

เล่นเกมกัน ตอบไม่ดีไปนอนที่คอกวัว

 

          “จะเป็นไรไปละคะ? เมื่อคืนยังนอนได้ ทำไมคืนนี้จะไปนอนไม่ได้”

          หลังจากบทรักง้องอนแสนหวานชื่น จอมทัพก็อารมณ์ดีขึ้น แถมนวลปรางยังนั่งตักเขาตลอดเวลา จอมทัพได้แต่โอบกอดเธอไม่ปล่อย ตอนนี้ชี้นกเป็นไม้ ชี้ไม้เป็นกิ้งก่า จอมทัพก็เชื่อใจเมียจ๋าที่นั่งตักไปเสียทุกอย่าง ส่วนนวลปรางมีโหลสองใบ เธอชวนเขาเล่นตอบคำถามกับตัวเอง ในนั้นมีกระดาษชิ้นเล็กม้วนพับไว้ เธอบอกกับว่าเป็นคำถามที่เขาอยากรู้ และเป็นคำถามที่เธออยากให้เขาตอบด้วยเช่นกัน

          แปลกแหะ ตอบคำถามเรื่องหุ้นความมั่นคงบริษัท ยังง่ายกว่าตอบคำถามนวลปรางเสียด้วยซ้ำ

          “เล่นขำๆ สนุกๆ ไม่เครียดค่ะ แต่ถ้าคำตอบไม่ถูกใจ ไปนอนในคอกวัวอีกสักคืนนะคะ” เธอพูดกับจอมทัพที่กอดเธอ ส่วนหญิงสาวป้ายยาใส่แผลยุงกัดตามแขนของสามี

          มันเป็นความรู้สึกแสนพิเศษและโรแมนติก จอมทัพไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน ที่มีสาวคอยเอาใจใส่ดูแลดีอย่างนี้ อาม่าก็เอ็ดดุจนเขาหลาบจำ ส่วนโสภิดาราก็แค่วางยาไว้ข้างๆ ให้ หรือไม่ก็นั่งหัวเราะที่เขาเผลอเมาหลับนอนตากยุงเสียมากกว่า แต่นวลปรางไม่ใช่แบบนั้น ตอนนี้จอมทัพอยากมีแผลอีกสักสองสามจุด ให้เมียคอยทายาให้ เขาแทบจะละลายไปกับปลายนิ้วของนวลปราง

          จอมทัพชอบให้เธอนั่งตัก อยากนั่งมองเธอระยะใกล้อย่างนี้ทั้งวัน มันยิ่งกว่าอาการออดอ้อนที่เขาอยากได้ ตอนนี้เมียจ๋าส่งขวดคำถามสีชมพูให้เขา จอมทัพหยิบกระดาษม้วนชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาก่อน เขาค่อยคลี่กระดาษออกอ่านคำถามในนั้น

          “ถามปรางว่า ปรางมีแฟนกี่คน” จอมทัพอ่านจบ เขาได้แต่จ้องนวลปราง เขารู้ว่าเธอเป็นของใหม่แกะกล่องสำหรับเขา

          “ถ้าแฟนหมายถึงสามี ปรางมีทูนหัวคนเดียว แต่ถ้าแฟนหมายถึงคนรักชอบพอกันเนี่ย...ปรางมีห้าคน”

          “หา!” จอมทัพอุทาน

          เธอหันไปมองหน้าเขา นวลปรางต้องดึงคิ้วสองข้างให้ยืดออกไป เพราะตอนนี้มันขมวดย่นที่หน้าผาก

          “หรืออยากให้ปรางโกหกคะ จะได้บอกว่าไม่เคยมีแฟน”

          “แล้ว...” จอมทัพอยากรู้ขึ้นมาทันทีว่ารายชื่อแฟนเธอเป็นใครบ้าง

          “มันเป็นรักแบบเด็กๆ ที่มีท๊อฟฟี่ น้ำหวาน นมกล่อง มาให้กัน มือของปรางเขายังไม่เคยได้จับเลย ปรางก็กลัวเป็นนะ” นวลปรางหยุดพูดแค่นั้น ไม่บอกว่าตัวเองกลัวอะไร

          “ว่าแต่ทูนหัวมีแฟนมากี่คน” นวลปรางถามกลับ

          “คนเดียว โสภิดารา” เขาตอบสั้นๆ

          “เอาใหม่ถามใหม่ แล้วพวกที่ไปยืนรายล้อมทูนหัวที่โรงพยาบาล นั่นเรียกว่าอะไรคะ?

          จอมทัพยิ้มเจื่อนๆ ไม่กล้าตอบ พอไม่ตอบนวลปรางก็หาวิธีรีดคำตอบ เธอปลดกระดุมเสื้อเขาออก ลูบไปตามแผงอกในเสื้อเชิ้ต ตอนนี้ระบบประมวลผลในสมองจอมทัพมันวิ่งติ้วไปหมด เธอเบียดตัวเขามาใกล้เขา หน้าอกอิ่มเบียดแน่นกับอกกำยำของเขา เธอจูบที่ปลายคางเบาๆ

          “ผัวจ๋า บอกเมียจ๋าหน่อยสิ ผู้หญิงที่โรงพยาบาลคือใครกัน” เธอถามเสร็จก็จูบไปตามแนวกรามของจอมทัพ แค่นั้นชายหนุ่มก็คายความจริงออกมาทั้งหมด

          “ผัวจ๋าผูกปิ่นโตไว้หลายครัว สาวไซด์ไลน์เธออยากได้เงิน ผมอยากได้เซ็กซ์ ไม่ได้รักสักคน” เขาสารภาพแบบเคลิ้มๆ 

          “เหรอคะ...แล้วมีกี่ครัวคะ?” เธอจูบที่ซอกคอเขาอีก 

          “ทั้งหมดเลยเหรอ” จอมทัพชอบที่นวลปรางทำแบบนี้ เธอเป่าลมที่หูเขาเบาๆ มันขนลุกไปทั่ว

          “ประมาณสิบห้าครัวครับ”

          เขาตอบคำถามเสร็จจะหันไปจูบเธอบ้าง แต่นวลปรางขืนตัวนั่งตัวตรง จ้องหน้าเขาแบบเอาเป็นเอาตาย

          “ตอบไม่ถูกใจครั้งที่หนึ่ง เหลืออีกสองนะคะ” เธอบอกเขาเสียงเรียบ หน้าหงิกจนจอมทัพปรับตัวไม่ถูก เขามีแต่อ้อมแขนที่รั้งเธอให้นั่งตักเขาไว้ก่อน

          “แล้วนี่เลิกหมดแล้วใช่ไหม หรือยังไง ยังไปแอบกินอะไรอีกไหมคะ?” เธอถามแบบตวัดเสียง

          จอมทัพเหงื่อตก เขาจ้องมองนวลปรางแล้วคลี่ยิ้ม หวังว่ารอยยิ้มของตนเองจะทำให้เมียจ๋าใจเย็นขึ้นมาได้

          “ไม่ตอบแบบนี้ นับรวมอีกหนึ่ง เหลือโอกาสสุดท้าย”

          “ปรางจ๋า อย่าทำแบบนี้สิ” เขากำลังแพ้ให้กับเมียที่นั่งตักแบบหมดสภาพ

          “ก็ได้ค่ะ รวมเป็นสามเลยแล้วกัน โทษฐานทำตัวมีพิรุธ ไม่ตอบ บ่ายเบี่ยง”

          “ไม่มีแล้ว ส่งการบ้านปรางคนเดียว ส่งวันละสามสี่ยก ยกหนึ่งก็เบิ้ลตลอด จะเอาเรี่ยวแรงไปส่งการบ้านใครอีกล่ะครับ”

          เขากอดนวลปรางแน่นๆ กลัวเธอหนีหาย เมียจ๋าได้แต่ปั้นหน้านิ่ง แต่สำหรับจอมทัพมองว่ามันหงิกงอ และกลัวว่าเธอจะดีดตัวหนีหาย แม้ว่าเธอจะนั่งบนตักเขาก็ตามที

          “แล้วทำไมถึงมีหลายคนนัก คุณหื่นแบบนี้เพราะเมื่อก่อนคุณกินรวบโต๊ะใช่ไหม?” นวลปรางถามแบบคาดโทษ

          “เมียจ๋า หันหลังฟังผัวสักนิด” เขาร้องเป็นเพลงออกมาด้วย นวลปรางหันไปมองหน้าเขาแล้วอดขำไม่ได้

          “คือ ผมมีหลายครัวเพราะผมกินไม่อิ่ม”

          “นี่ไง”

          “ปราง...ใจเย็น ฟังผัวพูดให้จบก่อน นะจ๊ะ” จอมทัพทำเสียงอ่อนเสียงหวาน เขานึกสภาพนวลปรางวันแรกไม่ออกเลย วันที่เธอกลัวเขาเหมือนหนูกลัวแมว เพราะตอนนี้แค่เธอหันมามองเขา จอมทัพก็ทวนความทรงจำแทบไม่ทัน ว่าเผลอทำอะไรผิดมาบ้างหรือเปล่า

          “เซ็กซ์ของผู้ชาย ก็เหมือนกับหาอาหารจานโปรด สมมุติผมชอบกินกะเพรา ผมก็ตระเวนหาร้านกะเพราถูกปาก ที่ต้องผัดให้ถึงเครื่องถึงรสอย่างที่ผมชอบ แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกร้านจะทำกะเพราอร่อยถูกลิ้นผมนี่ครับ”

          เขาพยายามเปรียบเทียบให้เธอเข้าใจ มันยิ่งทำให้นวลปรางจ้องจอมทัพไม่เลิก

          “พอไม่ถูกปากมันก็ต้องกินไปเรื่อยๆ ใครบอกว่าแซ่บ ว่าเด็ด ผมก็แค่ลองนี่ครับ” จอมทัพทำปูไต่ไปกับต้นแขนของนวลปราง

          “ส่วนปรางผมลงมือผัดเอง ครบเครื่องทุกอย่าง แซ่บถูกปากผัวจ๋า ผมโชคดีที่ปรางรับผมได้ทุกอย่าง ผมหื่น ผมยอมรับ แต่ผมเป็นคนกินเมนูเดียวได้ตลอดชีวิต”

          “เดี๋ยวปรางจะทำกะเพรามังสวิรัติให้กิน อร่อย แซ่บ แต่...”

          “ปราง...อย่าฆ่าทางอ้อมสิครับ” เขามือไว รัดเธอแน่นกว่าเดิม จูบต้นแขนเมียไปเรื่อยๆ

          “ทูนหัวคะ” นวลปรางเรียกจอมทัพเบาๆ 

          “ครับ”

          “เลิกดักฟังโทรศัพท์เมียจ๋าได้แล้ว เสียดายเงิน” เธอบอกกับเขาตรงๆ จอมทัพหยุดจูบต้นแขนเมียทันที นวลปรางหยิบโทรศัพท์มาวางบนโต๊ะสองเครื่อง เครื่องหนึ่งคือมือถือที่เขาซื้อให้ อีกเครื่องของเอกเอื้อที่ยัดใส่มือเธอวันนั้น

          “ปรางไม่เคยตอบพี่เอกเลย ไม่เคยเลยจริงๆ คุณก็รู้นี่คะ” เธอยื่นโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องให้เขา “รหัสคือวันเดือนปีเกิดคุณค่ะ”

          จอมทัพมองหน้านวลปรางนิ่งๆ เขาบอกไม่ถูก ตอนนี้ไม่อยากรู้แล้วว่าเอกเอื้อจะส่งอะไรมาบ้าง แต่อยากรู้สิ่งที่อยู่ในใจนวลปรางมากกว่า 

          “ปรางไม่ปิดบังทูนหัวหรอก แต่ที่ไม่อยากให้อ่านเพราะรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง ผัวจ๋าอ่านก็หงุดหงิด ปรางไม่บอกไม่พูด เพราะปรางรู้ว่าจะทำให้ทูนหัวไม่สบายใจ เมียที่ดี ไม่ทำให้ผัวระแวงเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอกนะคะ”

          “ปราง” เขารู้สึกผิดมากกว่าเดิม คำถามบางอย่างมันผุดขึ้นในหัวใจ “เสียใจไหมที่แต่งงานกับผม แล้วมีผมเป็น...”

          “ผัวจ๋านะเหรอ?” เธอปั้นหน้ายิ้มไปยิ้มมา “ตอนแรกเสียใจ เพราะปรางไม่รู้จักคุณเลย จู่ๆ ก็แต่งงานกับจอมโจรหนวดเครารุงรัง เสียใจที่ไม่ได้รับปริญญาก่อนแต่ง เสียใจที่ไม่ได้ทำตามความฝันตัวเอง แต่ตอนนี้...” เธอหอมเขาฟอดใหญ่

          “ดีใจที่สุด ถามตัวเองทุกวันว่าทำบุญอะไรมานะ ถึงได้ผัวจ๋าแซ่บแบบนี้ ปรางว่าปรางรักผัวจ๋าสุดหัวใจนะ ถ้าเราไม่ทะเลาะกัน จะไม่รู้เลยว่าปรางรักคุณมากขนาดไหน”

          จอมทัพนั่งน้ำตาคลอ เขาไม่รู้จะเสียใจกับคำแรกที่เธอสารภาพ หรือจะดีใจกับประโยคสุดท้ายที่เธอบอก

          ยอมรับว่ามีบางอย่างที่เขาหักหาญบังคับเธอ เกี้ยวพาราสีเธอต่อหน้าคนจำนวนมาก แกล้งเธอกลางห้างฯ แต่นวลปรางไม่เคยแสดงออกว่าโกรธเขาเลย

          “ผมรักปราง” มันมากกว่าคำว่าขอโทษเสียอีก เธอมองเขาตาหวานเยิ้ม ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้นั่งตักผู้ชายคนหนึ่ง แล้วสบตาหวานเยิ้มใส่เขาแบบนี้ อยากจูบเขา ค่อยๆ ก้มหาไปหาเรียวปากหนาของชายที่เป็นสามี

          แต่แล้วสายตาของนวลปรางก็เปลี่ยนไป เธอตกใจอย่างที่สุด เมื่อลิ้นของดอกจิกมันแลบออกมาแล้วโดนตาตุ่มของนวลปราง

          เธอกระโดดจากตักจอมทัพไปยื่นไกลเกือบเมตร ส่วนจอมทัพนั่งจุกกับเก้าอี้ เพราะขุนจอมน้อยตื่นอุตส่าห์ตื่นเบาๆ เมียจะได้ไม่รู้สึก แต่ตอนนี้มันโดนกระแทกน็อกหลับก่อนขึ้นสังเวียน

          “ไอ้ดอม ไอ้ห่าเอ๊ย” เขาตะโกนเรียกเพื่อน ณพัฒน์ต้องอยู่แถวนี้ด้วย ส่วนดอกจิกก็เหมือนน้องหมา ที่เดินตามพ่อไปทุกที่ ตอนนี้พุงมันติดเก้าอี้ที่จอมทัพนั่ง เดินหน้าต่อไม่ได้ ถอยหลังไม่ได้

          “ก็เห็นจี๋จ๋ากันอยู่ ไม่อยากขัด” เสียงณพัฒน์ดังมาแต่ไกล

          “มึงมาแอบฟัง” จอมทัพยังลุกไม่ขึ้น เขาไม่กลัวดอกจิก หันไปมองมันที่ใต้เก้าอี้ ไม่ใช่ดอกจิกที่ขยับไม่ได้อย่างเดียว ตัวเขาก็จุกจนลุกจากเก้าอี้ไม่ได้เช่นกัน

          “เปล่า ไอ้จิกมาหาเพื่อนสนิท ปกติมันไม่เคยเดินไปหาใครเหมือนเดินมาที่นี่เลยนะ ไอ้เราเป็นห่วง กลัวเมียจะบอกเลิกเก็บเสื้อผ้าหนี จะให้ขี่นิลมังกรจิกไปตามเมีย ดูมันไม่สำนึก...ไปจิก กลับบ้านเราลูก เดี๋ยวเบาหวานในเลือดจะขึ้นมาเสียก่อน”

          หมอดอมดึงจอมทัพให้ลุกขึ้น เขาดึงเก้าอี้ที่ติดพุงดอกจิกออก มันกลับตัวแล้วเดินตามหมอณพัฒน์กลับไปอาณาเขตของบ้านตัวเอง

          “ขอบใจ” จอมทัพพูดเบาๆ

          ถ้าจอมทัพตาไม่ฟาด เห็นณพัฒน์ชะงัก ก่อนจะเดินออกไปจากรั้วบ้าน จอมทัพหันไปมองนวลปราง เธอยิ้มให้กำลังใจสามี ที่เขาพูดดีกับเพื่อนสนิทตัวเองได้แล้ว


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น