อัปเดตล่าสุด 2019-10-28 15:45:24

ตอนที่ 34 วางยา

บทที่ 34

วางยา

          หลังจากที่เยี่ยมชิดชม จอมทัพได้แต่ฉีกยิ้ม เขาแทบไม่พูดอะไรเลย ไม่ว่าใครจะชวนหยอกล้อแค่ไหนเขาก็ได้ยิ้มอย่างเดียว คนที่มองเห็นความผิดปกตินี้คืออาม่า อาม่ารู้ว่าต้องมีเหตุอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับหลานชาย 

          ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน จอมทัพขอตามกลับไปที่บ้านเพื่อไปดูรายละเอียดงานการตกแต่งใหม่ อาม่าหรี่ตามองหลาน แต่ไม่ถามไม่พูด เพราะกลัวบรรยากาศชีวิตคู่ของหลานชายจะไม่เหมือนเดิม นวลปรางเพิ่งจะหายข้องใจเรื่องโสภิดาราด้วย

          อาม่าชวนหลานคุยไปเรื่อยๆ เกี่ยวกับบ้านช่องห้องหับ จนนวลปรางอยากลงมาอยู่ห้องเดียวกับแม่สักระยะ เธออยากดูแลแม่ด้วยตัวเอง อาม่าหันไปมองอาจอมที่ยังนั่งเงียบ นี่ผิดวิสัยจอมทัพ และอาการอย่างนี้นางเคยเห็นหลานชายคนโตเคยเป็นมาก่อน 

          “อาจอม เป็นอะไร” อาม่าเรียกจอมทัพเสียงดังกว่าเดิม

          จอมทัพสะดุ้ง นวลปรางที่นั่งข้างๆ ก็รู้สึกได้ว่าสามีเปลี่ยนไป ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ แต่เธอไม่ถามเพราะกลัวคำถามของตนเองจะทำให้จอมทัพหงุดหงิด

          “ไม่มีไรครับ ผมคิดเรื่องงานอยู่” จอมทัพโกหก เขารู้ว่าสิ่งนี้ปิดบังอาม่าไม่ได้ แต่มันก็ช่วยให้นวลปรางที่นั่งข้างเขาไม่สงสัย

          “อาปรางอยากลงมาดูแลแม่สักอาทิตย์หนึ่ง ลื้อยอมไหม?” อาม่าถามจอมทัพอีกครั้ง

          “ยอมครับ ปรางดูแลผมมาตลอด ถ้าจะลงมาดูแลแม่ชิดชมบ้างก็เป็นเรื่องดี” จอมทัพตอบคำถามนั้นช้าๆ

          เขายิ้มให้กับอาม่า ในขณะที่อาม่ามองจอมทัพ ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าหลานชายมีอะไรปิดบังตัวเองแน่ๆ เพียงแต่เรื่องที่ปิดบังเป็นเรื่องอะไรเท่านั้น 

          “เมื่อสองวันก่อน ลูกสาวคุณหญิงเอาสินสอดทองหมั้นมาคืน” อาม่าพูดอีก เธอจิบน้ำชาแล้วเหลือบมองอาการของจอมทัพ 

          “ครับ” จอมทัพรับคำสั้นๆ

          “จะให้อาม่าให้ใคร ให้อานวลปรางไปให้หมดเลยนะ” อาม่ายังจ้องจอมทัพไม่เลิก เพื่อให้ได้คำตอบที่ชัดเจน

          “ครับ ให้ปรางทั้งหมด” เขาตอบกลับไป

          อาม่าหันไปพูดกับนวลปรางอีกรอบ เพราะเธอทำทีเหมือนไม่อยากได้สินสอดนั้น 

          "ปรางไม่รับดีกว่าค่ะ จำนวนมันมากมายมหาศาล"

          “ไม่มากหรอกอาปราง เชื่ออาม่า นี่ไม่ใช่ค่าตัวอาปราง แต่เป็นมูลค่าของจิตใจอาปราง อาม่าให้กับอาปรางนี่แหละ ที่เหลือก็แล้วแต่ว่าอาปรางจะให้แม่ชิดชมอะไรยังไง” อาม่าพูดกับหลานสะใภ้อย่างอ่อนโยน

          อาม่าให้นาวินไปหยิบเครื่องเพชรที่ตนเองเตรียมรับขวัญหลาน จอมทัพหันไปมองอาม่าพร้อมกับยิ้ม

          “อาปราง มารับของชิ้นนี้” อาม่าเปิดฝากล่องกำมะหยี่สีแดงออก “นี่เป็นของที่อากงให้อาม่า ตอนที่เตี่ยอาจอมเกิด อาม่าให้อาปรางต่อ อาม่าไม่สนใจว่าหลานจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ให้เพราะการอุ้มท้องคือความเสียสละของผู้หญิง มันคือการแลกชีวิตเราให้กับอีกหนึ่งชีวิตที่เกิดมา และอยากให้อาปรางส่งต่อความรักของอาม่า ให้กับหลานในท้อง ให้เขารู้ว่าอาม่ารักเขาตั้งแต่เขายังไม่มาเกิดนะ”

          นวลปรางเดินไปหาอาม่าที่ตั่ง เธอก้มกราบที่ตักหญิงชรา ไม่คิดเลยว่าจะได้ของชิ้นนี้จากอาม่า หญิงสาวมองเครื่องเพชรชุดเก่า สร้อยคอ แหวน ต่างหู กำไลข้อมือ ที่ทำจากทับทิมสยามสีแดงสดล้อมเพชรแท้ งดงามจนเธอคิดไม่ถึงว่าทั้งชีวิตนี้จะได้สัมผัสสิ่งนี้ด้วย

          จอมทัพพานวลปรางกลับขึ้นห้อง เธอมองสร้อยชุดนี้ด้วยความรู้สึกตื้นตัน ดีใจที่อาม่าไว้ใจมอบสิ่งนี้ให้กับตนเอง

          นวลปรางฝากจอมทัพเก็บของชิ้นนี้ เพราะมันมีค่าเกินกว่าที่เธอจะเก็บรักษาไว้เอง เขาเปิดตู้เซฟ บอกรหัสเธอเพื่อให้เธอวางกล่องเครื่องเพชรในตู้นั้น วันไหนที่เธอจะเอาของชิ้นนี้มาใช้ ก็จะได้เปิดได้โดยไม่ต้องรอเขา

          “ไว้ให้มีลูกชายก่อนนะคะ ค่อยเอามารับขวัญลูก” เธอหันไปบอกสามี

          จอมทัพได้แต่ยิ้มให้ ความสงสัยที่นทนทีเคยตั้งไว้ก่อนหน้านี้ มันไม่หายไปจากความคิด เขาอยากถามนวลปรางว่ากินยาคุมหรือเปล่า แต่คำถามนั้นมันไม่หลุดจากปาก มีแต่ความสงสัย สงสัยเมียกินยาคุมยังไม่เท่าสงสัยว่า ผู้หญิงที่เขาเดินชนคนนั้นเป็นใครกัน เธอช่างเหมือนโสภิดาราเหลือเกิน และนั่นทำให้จอมทัพจอมหื่นไม่อยากพูดอะไรขึ้นมาดื้อๆ

          “ทูนหัววันนี้เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูเครียดๆ” นวลปรางถามจอมทัพทันทีที่อยู่กันสองคน

          “ผมปกตินะ แต่เหมือนพักร้อนยาวแล้วมาเจอเรื่องงาน เจออากาศร้อนก็เลยเพลียๆ” เขาโกหก แต่เขากลัวว่าสิ่งที่วิ่งวนในหัวสมอง จะทำให้นวลปรางโกรธเคืองเขาขึ้นมาอีก

          “ค่ะ ถ้าอย่างนั้นทูนหัวนอนพักนะคะ เดี๋ยวปรางจะลงไปดูห้องแม่สักนิด ปรางอยากดูแม่ทุกอย่าง จนกว่าแม่จะลุกนั่งได้เป็นปกติ” เธอลูบหน้าอกเขาเบาๆ เขย่งปลายเท้าจุ๊บปลายคางของจอมทัพ

          “ครับ” จอมทัพยืนยิ้มให้กับนวลปราง พอเธอเดินจากไป เขาเดินกลับไปที่เตียง หลับตาเพื่อพักผ่อนแต่กลับเห็นแต่หน้าของผู้หญิงที่เขาถอยไปชนวันนี้

          “ไม่ใช่ดาราค่ะ แต่เป็นนักร้อง”

          ทั้งน้ำเสียงและลีลาการพูด ช่างเหมือนโสภิดาราเสียเหลือเกิน

          “คุณเป็นใคร” จอมทัพพึมพำเบาๆ เขาอยากรู้เหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำแล้วกลับมาหลับที่เตียงเงียบๆ ตามลำพัง


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น