อัปเดตล่าสุด 2019-10-29 10:50:29

ตอนที่ 37 พากันลงเหว

บทที่ 37

พากันลงเหว  

 

          เฌอมาลย์กลับมาที่คอนโดมิเนียมตัวเอง เธออารมณ์เสียหงุดหงิดที่นทนทีปฏิเสธตัวเองแบบนี้  หญิงสาวมั่นใจในความงามของตัวเองมาตลอด ที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ชายคนไหนปฏิเสธเฌอมาลย์เลย

          “โกรธอะไรนักหนา” เสียงคนด้านหลังลอยขึ้นมา ทำให้เฌอมาลย์หันไปมอง

          “เพิ่งตื่นเหรอ” เฌอมาลย์หันไปถามเอกเอื้อ เขาไม่ตอบคำถามเธอแต่ถามอาการของเฌอมาลย์แทน

          “แล้วแผลตามตัวเป็นยังไงบ้าง” เอกเอื้อทรุดตัวนั่งข้างๆ เขามองแผลตามตัวเฌอมาลย์แล้วก้มหน้า

          จิตใต้สำนึกมันบีบคั้นเขา เพื่อเงินเขาทำตามคำสั่งของเฌอมาลย์ ก่อนจะขังตัวในห้องแล้วร้องไห้ให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เธอดูไม่สนใจบาดแผล และความเจ็บปวดของตัวเองเสียด้วยซ้ำ เฌอมาลย์บอกว่าแม่เคยทำกับเธอแรงกว่านี้ เอกเอื้ออาจไม่ใช่คนดีนัก แต่เขาคิดไม่ออกว่าแม่ของเธอทำอะไรไว้กับเฌอมาลย์บ้าง

          “ได้ยามานี่ไง” เฌอมาลย์ชี้ไปที่ถุงยาวางไว้กลางโต๊ะ เธอหันไปมองเอกเอื้อที่ดวงตาบวมตุ่ย

          “ทำไมร้องไห้อะไรขนาดนี้ เธอไม่ผิดเลยนะ ฉันสั่งให้เธอทำเอง” เฌอมาลย์แจกแจงอีกรอบ

          เธอไม่เคยเจอคนใจอ่อนแบบนี้มาก่อน แถมยังเป็นผู้ชายที่เฌอมาลย์สั่งให้ทำร้ายร่างกายเธออีกด้วย

          “ผมจะไม่ทำแบบนี้อีก” เอกเอื้อพูดกับเฌอมาลย์ เขามองไปตามผิวหนังของเธอที่เขียวช้ำ รอยบีบคอยังแดงอยู่ เขาหยิบยาจากถุงออกมา

          “มาใส่ยาให้” เอกเอื้อพูดจบก็หยิบยาจากถุงออกมา บรรจงแตะสำลีที่ป้ายยาจากหลอดไปตามผิวบางราวกระเบื้อง ทุกรอยบาดแผล มันย่ำหัวใจเขาให้บาดเจ็บมากกว่าเดิม

          “ผมไม่อยากทำร้ายคุณแบบนี้อีก อย่าสั่งให้ผมทำอีกนะ” น้ำตาเขาหยดลงที่แขนเธอ เอกเอื้อรีบซับออกให้

          “เธอดีขนาดนี้ ทำไมนวลปรางถึงไม่เลือกเธอ” เฌอมาลย์พูดเบาๆ เหมือนเสียงลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง เธอมองเขาที่ค่อยๆ ใส่ยาไปตามจุดที่บาดเจ็บ

          “ผมดีไม่พอสำหรับเขา”

          “บางทีก็สงสัยเหมือนกันว่าดีสำหรับปราง ต้องดีแบบไหน แบบคุณจอมทัพนะเหรอ” เฌอมาลย์พูดไปเรื่อยๆ แต่เอกเอื้อชะงัก

          “ด้านหลังใส่ยาให้แล้ว แขนตรงนี้ก็ใส่แล้ว ส่วนอื่นคงทำเองได้” เอกเอื้อวางสำลีแล้วไปล้างมือ เขาทำทีเป็นไม่สนใจจะเอากีตาร์ออกไปทำงานด้านนอก

          “วันนี้ไปไหนเหรอ” เฌอมาลย์ถามเอกเอื้อ เธอมองเขาเหมือนเห็นอาหารว่างจานหนึ่ง

          “ไปเปิดหมวก  ผมต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง นี่อาจเป็นส่วนหนึ่งที่ปรางไม่เลือก” เขาอดน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองไม่ได้ ไม่รวยพอที่จะดูแลใคร ประโยคนี้กระชากใจและความรู้สึกหญิงสาวมานักต่อนัก แต่มันใช้กับนวลปรางไม่ได้เลย

          “โอ๊ย!” เสียงของเฌอมาลย์ดังขึ้นพร้อมกับขวดนำเกลือล้างแผลหล่นข้างโต๊ะ เอกเอื้อรีบวิ่งไปดู

          “คุณเฌอ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เขารีบถาม ส่วนเธอยังทำท่าจุกแน่นจนเอกเอื้อใจคอไม่ดี

          เสื้อเชิ้ตสีขาวกระดุมต่ำเผยอกที่เบียดแน่นทะลักออกมา เขาจ้องมองเนินนั้นด้วยอารมณ์เผลอไผล

          “ฉันจุกนะ เธอไม่ไปทำงานนั่งเฝ้าฉันสักวันได้ไหม” เฌอมาลย์พูดกับเขาเบาๆ ลูบใบหน้าเขาราวกับของมีค่า เหนี่ยวคอชายนักดนตรีมาใกล้ ก่อนที่จะเรียกร้องให้เขาอยู่กับเธอต่อด้วยริมฝีปากของเธอ

          เกมรักของเฌอมาลย์เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อีกฝ่ายไม่ได้รับสัมผัสแบบนี้มานานแล้ว เขาปล่อยให้เธอตักตวงความสุขจากร่างกายเขาอย่างอิ่มเอม

          “ผม...” เขาพูดได้เท่านั้น ส่วนเธอไม่มีคำตอบใด

          เพราะเฌอมาลย์แปลงร่างเป็นนักร้องหญิงถือไมค์ของเอกเอื้อไม่ยอมปล่อย ท้วงทำนองเพลงรักที่หญิงสาวตักตวงจากเขา มันปลุกผีร้ายและด้านมืดของเอกเอื้อมาเริงร่า

          “ฉันเป็นพี่ของนวลปราง ไม่ว่ากัน ถ้าเธอคิดว่ากำลังทำรักกับนวลปรางอยู่”

          เอกเอื้อปล่อยให้เฌอมาลย์กลายเป็นนักจ๊อกกี้หญิง ควบรักอย่างสำราญตามความต้องการ กลางคอนโดมิเนียมหรูของเธอ เฌอมาลย์ดุเด็ดร้อนระอุอย่างที่เอกเอื้อไม่เคยเจอมาก่อน เขาพอใจกับบทรักร้อนๆ มันถึงใจชายฉกรรจ์อย่างเขา จ้องมองเฌอมาลย์ก่อนจะเป็นฝ่ายไล่บี้ขยี้บทรักจนเธอร้องครางเสียงกระเส่า

          บทรักรสเยี่ยมที่ทนอารมณ์เขาได้ เขาชอบผู้หญิงแบบนี้ เหมือนกับโสภิดาราไม่ผิด ที่ต้องการบทรักร้อนๆ แบบถึงใจ เขาไม่ได้คิดถึงนวลปราง แต่คิดถึงอดีตคนรักเก่า และตอนนี้ราวกับตัวเองได้หลับนอนกับโสภิดาราคนนั้นอีกครั้ง

          เอกเอื้อลอบยิ้ม นี่ไม่ใช่การตอบสนองทางกาย แต่มันคือความสำราญที่อยู่บนก้าวของความสำเร็จเล็กๆ ขั้นต่อไปที่เขากำลังจะส่งคืนให้กับใครบางคน


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น