อัปเดตล่าสุด 2019-10-29 10:50:29

ตอนที่ 38 ใบหนาดไล่ผี!

บทที่ 38

ใบหนาดไล่ผี!

 

             วันนี้ที่บริษัทของจอมทัพ จัดงานเลี้ยงขอบคุณพนักงานและผู้ร่วมลงทุน เป็นงานที่ทางบริษัทจัดขึ้นทุกปี ปีนี้พิเศษหน่อยตรงที่ จอมทัพมีภรรยามาร่วมงานด้วย นวลปรางดูอ่อนหวานในชุดเดรสสีงาช้าง ผมยาวรวบเป็นมวยอวดลำคอระหง

             ชุดสีงามขับผิวเนียนให้ผุดผาด มันยิ่งสะดุดตามากขึ้น เมื่อเครื่องประดับเก่าแก่ที่ตกทอดมาหลายสิบปีประดับกาย แม้จะมีเพียงต่างหูทับทิมล้อมเพชรกับแหวน แต่ก็ทำให้นวลปรางดูแพงและมีคุณค่า จอมทัพแนะนำให้เธอรู้จักกับหุ้นส่วนคนนั้นคนนี้ เขาภูมิใจในตัวนวลปราง แอบยิ้มให้เธอหลายครั้ง เพราะหญิงสาววางตัวดีและเหมาะสม ทุกอย่างราบรื่นจนถึงช่วงของการสังสรรค์

             เสียงนักดนตรีหญิงที่ขึ้นไปบนเวทีเริ่มร้องเพลงแรก เป็นเพลงโปรดของเขา ที่โสภิดาราเคยร้องให้จอมทัพฟัง ทำให้จอมทัพหันกลับไปมองบนเวที นาวินรีบเดินไปหาพี่ชายตัวเองอย่างรวดเร็ว

             “แกคิดว่าฉันจะทำอะไร” จอมทัพมองผู้หญิงที่ยืนเวทีด้วยสายตาที่นิ่ง มือเขาสั่นอย่างที่คาดเดาไม่ได้

             “เฮียครับ” นาวินเรียกเบาๆ

             “เวลาเรียกเฮีย อาจอมมันจะได้รู้ตัวว่ามันกำลังจะทำตัวเหมือน...” จอมทัพทวนคำของอาม่า ที่บอกน้องให้เรียกจอมทัพว่าเฮีย เวลาที่จอมทัพโกรธ

             เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นวลปรางจับข้อมือเขาไว้และยิ้มให้ จอมทัพโอบไหล่นวลปรางแล้วดึงมาแนบอก เขายังจ้องที่สตรีบนเวทีด้วยสายตาที่เจ็บแค้น ฝ่ามืออ่อนโยนของนวลปรางลูบที่หลังจอมทัพ สามีก้มลงมามองเธอ เห็นดวงตาฉ่ำน้ำกำลังจะเอ่อล้น เขาจูบหน้าผากนวลปรางหนักๆ และเนิ่นนาน

             “ปราง ผมรักปรางคนเดียว ไม่เคยซุกซ่อนใครไว้” นี่คือคำสารภาพของจอมทัพ เขาแน่ใจยิ่งกว่าแน่ ว่าตอนนี้หัวใจของเขามีแต่นวลปรางเท่านั้น

             “แต่นี่มันขุดผีดาราขึ้นมาล้อเล่น” จอมทัพโกรธเสียงสั่น ส่วนนวลปรางโอบกอดเอวจอมทัพ เธอกลัวเหลือเกิน ว่าเขาจะหุนหันพลันแล่นขึ้นไปจัดการคนบนเวที

             “เขาคงคิดว่าทูนหัวจะโอนเอน” นวลปรางพูดเบาๆ

             เธอยิ้มให้กับสามีอย่างใจเย็น จอมทัพพยักหน้า เขาดีใจที่นวลปรางเชื่อใจเขา ชายหนุ่มระงับความรู้สึกอยู่นานทีเดียว กว่าจะหันไปพูดด้วยน้ำเสียงปกติกับน้องชายได้

             “วินบอกอาม่านะ ตอนนี้ไอ้ดอมมันเอาสัตว์เลี้ยงตัวใหม่มาให้พี่เจิม จะเรียกอะไรก็ได้ แต่อย่าเรียกเฮียจอม เดี๋ยวจะกลายเป็นพี่ชายไอ้จิก” จอมทัพพูดจบก็หัวเราะ เขาหันไปยิ้มให้กับนวลปรางที่ส่งยิ้มให้กำลังใจ

             “เมียจ๋า เต้นรำกับผัวจ๋าหน่อยได้ไหม เราไม่ได้อยู่ใกล้กันนานแล้วนะ” จอมทัพหันไปออดอ้อนนวลปราง แต่ก่อนที่จะจูงมือนวลปรางออกไปที่กลางฟลอร์เต้นรำ เขาหันไปบอกนาวิน ให้เอานักร้องหญิงคนนี้ลงจากเวที อย่าให้ขึ้นมาร้องเพลงอีก

             “ถ้าพูดคำเดียวไม่ฟัง วินไล่กลับไปทั้งวงก็ได้นะ จ่ายเงินให้ครบแล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก” จอมทัพพูดทีเล่นทีจริง แต่นาวินรู้ว่าพี่เขาเอาจริงแน่ๆ

             “ครับ” นาวินยิ้มให้กับตั่วเฮีย “ซ้อครับ ฝากพี่ผมแป๊บหนึ่งนะ” นาวินชะโงกหน้าไปบอกนวลปราง เธอพยักหน้ารับจะดูแลพยัคฆ์ร้ายที่เพิ่งสงบให้ดีเอง

             พอนาวินไปถึงหลังเวที เขาสั่งให้นักร้องหญิงลงมาโดยที่ร้องไม่จบเพลง เธองงตั้งรับไม่ทัน จากนั้นเป็นเพียงเสียงดนตรีไม่มีนักร้องคนไหนอีก หัวหน้าวงที่มาเล่นดนตรีขอโทษขอโพยนาวินไม่หยุดปาก บอกเพียงว่าเป็นนักร้องหน้าใหม่ที่อีกคนฝากให้มาร้องเพลงที่นี่

             นาวินซักไซ้ถามหาชื่อคนฝาก เฌอมาลย์กับเอกเอื้อเป็นคนจัดการเรื่องนี้ เขาจะไม่บอกจอมทัพ เพราะคิดว่าพี่ชายตัวเองคงจะรู้แล้วเช่นกัน แต่เขาจะเอาข้อมูลเก็บไว้ เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดซ้ำสอง พอนักร้องหญิงที่หน้าเหมือนโสภิดาราเดินลงมา นาวินยืนยิ้มให้

             “ชื่ออะไรครับ” นาวินถามอย่างสุภาพ

             “โสภิตค่ะ” เธอตอบ

             “ชื่อพ่อแม่ตั้งเลยหรือเปล่าครับ”

             “ค่ะ” เธอจ้องนาวิน และตอบด้วยท่าที่หงุดหงิด

             “อย่ามาเหยียบที่นี่อีกนะครับ พี่ชายผมไม่ชอบเห็นใบหน้าคุณ เขาโมโหร้ายผมอาจจะตะครุบเขาไว้ไม่ทัน บอกคนที่ส่งคุณมาด้วยว่า เขาแพ้แล้วและเดินเกมนี้พลาด คราวนี้โชคดีที่มีซ้อขอไว้ ถ้าคุณต้องปะทะกับจอมทัพจริงๆ ไปบอกคนที่ส่งคุณมาที่นี่ ทำประกันชีวิตคุณไว้ด้วย เพราะผมถือว่า นี่คือการเตือนครั้งสุดท้าย” นาวินพูดไปยิ้มไป

             นักดนตรีแต่ละคนแทบจะร้องเพลงกันต่อไม่ได้ นาวินหันไปบอกกับทุกคนว่า ไม่มีนักร้องก็ได้มีดนตรีเล่นเบาๆ ไปก็พอ และถ้าเล่นไม่ได้ ยินดีให้กลับทั้งวงแล้วเปิดเพลงจากเครื่องบันทึกเสียง และนั่นหมายความว่า ทุกคนจะไม่ได้งานของบริษัทยักษ์ใหญ่ที่จอมทัพดูแลอยู่อีกแม้แต่ชิ้นเดียว

             มันเป็นความโกลาหลที่เกิดขึ้นเพียงอึดใจเดียว จากนั้นนักดนตรีขึ้นไปเล่นเพลงอีกครั้ง  พวกเขามีนักร้องชายสำรองมาร้องเพลงงานนี้ด้วย

             จอมทัพขอเพลง flightless bird american mouth ก่อนจะจูงมือนวลปรางไปเต้นรำกลางฟลอร์

             เขารู้ว่าเธอเต้นรำไม่เป็น จอมทัพเองก็ไม่ทำให้เมียเสียหน้า เขาไม่ได้เต้นรำ แต่กอดนวลปรางต่อหน้าคนนับพัน บอกรักเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

             “เมียจ๋า ผัวรักเมียที่สุด” เขาจูบเธอ ส่งพลังความรักจากหัวใจผ่านริมฝีปากและอ้อมแขน เพื่อให้เธอรับรู้ว่าทุกลมหายใจของเขานับจากนี้ มีแต่นวลปรางคนนี้คนเดียวเท่านั้น


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น