อัปเดตล่าสุด 2019-09-18 17:50:58

ตอนที่ 4 คืนแรกของนวลปราง

บทที่ 4

คืนแรกของนวลปราง

            ยังดีที่เหลือพี่เลี้ยงไว้ในห้องนี้อีกคน แม้จะเป็นสาวสอง แต่ก็ทำให้นวลปรางอุ่นใจกว่าอยู่ใกล้จอมทัพ เธออยู่ช่วยนวลปรางเปลี่ยนชุดเจ้าสาวเป็นชุดปกติแสนกะโปโล นวลปรางจะรีบออกจากโรงแรมแห่งนี้ให้เร็วที่สุด

            ต่อให้ไม่มีเครื่องบิน เธอก็ยินดีที่จะนอนในสนามบินสุวรรณภูมิ เพราะเธอกลัวจอมทัพ ทนอยู่ใกล้เขาแม้แต่นาทีเดียวก็ไม่ได้แล้ว

            หลังจากที่สวมวิญญาณเป็นเจ้าสาวผู้โชคดี ผู้หลักผู้ใหญ่ให้ศีลให้พร พอได้เวลาจอมทัพก็อุ้มเธอไปนอนบนเตียงเคียงคู่กับเขา รายล้อมด้วยญาติผู้ใหญ่ที่ให้คำอวยพร นวลปรางยอมทำตามที่จอมทัพต้องการ เพราะเจ้าบ่าวตัวดีต่อสายแม่ชิดชม อวยพรให้ลูกสาวเสียงสั่นเครือ นวลปรางโกรธที่เขาดึงแม่ของเธอมาบีบบังคับเธอ แต่เธอทำอะไรเขาไม่ได้

            พอได้จังหวะ จอมทัพออกไปส่งแขกเหรื่อ นวลปรางรีบกลับเข้าไปในห้องแต่งตัว เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งหมด เธอรีบล้างหน้าล้างตาเช็ดเครื่องสำอางออกจนเกลี้ยง ผมทรงเจ้าสาวที่ฉีดสเปรย์ทำให้พองฟู เธอกับพี่เลี้ยงช่วยคลี่ออกให้

            แม้สเปรย์เคลือบแข็งให้ผมอยู่ตัว แต่มันไม่แข็งเท่าใจของนวลปรางที่อยากออกจากที่นี่แล้ว

            เจ้าสาวขย้ำขยี้สางด้วยหวีห่างๆ จนรวมตึงได้ กระโปรงยาวสีขาวทรงสุ่ม ที่ให้ความรู้สึกเหมือนเจ้าหญิง ถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว รวมถึงโครงด้านในที่เป็นสุ่ม ทำให้กระโปรงพองเป็นตุ๊กตาก็ถอดกองไว้ ตอนนี้ที่ติดตัวมีเพียงผ้าซับในบางๆ ซ้อนทับหลายชั้น

            นี่ถ้าเล่นตุ๊กตาบาร์บี้ เธอคงชอบตัวเองในสภาพนี้ แต่ตอนนี้เธอต้องรีบแต่งตัวใหม่แล้วจะต่อแท็กซี่ไปที่สนามบิน นวลปรางคว้ามือถือมาตรวจเช็กสายการบินทั้งหมด ขณะที่หันหลังให้พี่เลี้ยงช่วยปลดเชือกผูกหลังให้หลวม

            “พี่ช่วยปลดเชือกด้านหลังให้หนูหน่อย” เจ้าสาวพูดแบบไม่มองหน้า เพราะเธอกดเลื่อนดูเที่ยวบินในมือถือ พอรู้สึกได้ว่าชุดเกาะออกแบบเสื้อคอร์เซ็ทมันคลายตัวออก นวลปรางรีบตะปบด้านหน้าไว้ด้วยมือเดียว เธอหันไปยิ้มและกล่าวขอบคุณพี่เลี้ยงที่ช่วยเธอมือเป็นระวิง

            “ขอบคุณค่ะ”

            รอยยิ้มจริงใจหายวับ เมื่อสองลูกตามองเห็นว่าใครเป็นคนปลดคอร์เซ็ทตัวนี้ให้ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง พี่เลี้ยงคนนั้นหายตัวไปเมื่อไรแล้วไม่รู้ หน้านวลที่ซีดเผือดมาทั้งวันแดงปลั่ง

            เธออยู่กับจอมทัพสองต่อสองในห้องหรูหรา เกือบจะโรแมนติกแต่สำหรับนวลปราง เขาคือคนที่น่าอยู่ห่างๆ เลย นี่เป็นบรรยากาศชวนให้เธอกลัว เหมือนโลกจะแตกตอนนี้แล้ว   

            นวลปรางถอยหลังกรูด เธอมองไปที่ประตูห้อง ก่อนจะถกกระโปรงผ้าซับขึ้นสูงแล้ววิ่งไปที่นั่น มือหนึ่งกำมือถือแน่นกดเสื้อคอร์เซ็ทที่ใกล้จะหลุดจากตัว ส่วนอีกมือถกผ้าซับกระโปรงมันวาวบางๆ ให้สูงขึ้น เธอมั่นใจว่าตัวเองวิ่ง แต่คนข้างหลังแค่สาวเท้าก็ถึงตัวเธอแล้ว เขาคว้าเอวเล็กๆ ของนวลปรางไว้ได้ ดึงเธอกลับไปปะทะตัวเขา นวลปรางพยายามดิ้นสะบัดเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขน

            “คุณจอมทัพ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”

            นวลปรางตวาดเจ้าบ่าว แต่เธอลืมมองไปว่าประตูยังไม่ได้ปิด มีสาวๆ สองสามคน เห็นภาพจอมทัพกอดรัดฟัดเหวี่ยงนวลปราง ในสภาพที่ถอดชุดเจ้าสาวเกือบทั้งตัว

            “ไม่มีอะไรครับ เมียผมตื่นเต้นกับคืนส่งตัว” จอมทัพบอกคนข้างนอก ที่ยืนจ้องภาพเจ้าบ่าวกอดเจ้าสาวแน่นไม่ปล่อย

            นวลปรางชาไปทั้งตัว เขาอาศัยจังหวะนี้ปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว คราวนี้สองต่อสองของจริง เธอหันไปมองเขาเหมือนเจอโจทย์ใหญ่ สมองทั้งหมดเริ่มคิดวางแผนต่อรองให้จอมทัพปล่อยตัวเธอไป

            "ก็ในเมื่อเราแทบไม่รู้จักกัน เราก็ควรทำความรู้จักกันก่อน"

            นวลปรางบอกเจ้าบ่าวเสียงสั่น น้ำตาคลอก่อนจะกลั่นเป็นเม็ดใหญ่อาบใบหน้า เธอเพิ่งเห็นเขาเมื่อวานตอนเย็น แล้วมาเป็นเจ้าสาวของเขาวันนี้ ตอนนี้จะให้รับบทบาทการเป็นเมีย ต้องนอนกับเขาอย่างนั้นเหรอ

            "คิดว่าร้องไห้แล้วผมจะปล่อยไป...อย่างนั้นเหรอ? "

            จอมทัพเดินเข้ามาหา พร้อมกับถอดสูทเหวี่ยงไปที่พื้น เนคไทปลดออกแล้วโยนไปอีกทาง

            นวลปรางไม่รู้จะหนีไปทางไหน เธอถอยหลังกรูดแต่จอมทัพคว้าข้อมือ 'เจ้าสาว' ไว้ได้ เขาจับใบหน้าเล็กๆ ด้วยสองมือหยาบจนเธอดิ้นไม่หลุด ผลักเธอจนหลังชนกำแพง หนวดเคราที่ขึ้นครึ้มปะทะผิวแก้มนวล ริมฝีปากหนาบดขยี้ปากน้อยๆ

            นวลปรางตัวสั่น เมื่อลิ้นอุ่นแทรกเข้ามา เธอผลักเขาแต่ไม่ผล ยิ่งกระตุ้นนายพรานผู้กร้านโลกได้ใจ เขารุกเธอมากขึ้น อกอวบเบียดแน่นกับร่างของเขา สูดกลิ่นหอมจากพวงแก้มให้สมใจอยาก กระหวัดลิ้นชิมรสเจ้าสาวมือหนึ่งที่เขาจะได้ลิ้มรสบทรักจากเธอในคืนแรก

            คนหนึ่งเจนเวทีบนเตียง ส่วนอีกคนอ่อนหัด เหมือนส่งเด็กมัธยมไปทำข้อสอบของปริญญาเอก เธอแทบจะยืนด้วยขาของตัวเองไม่ไหว มีเพียงแขนของเขาที่ประคองไว้

            "ตอนแรกว่าจะปั๊มให้ได้ลูกคืนนี้เลย"

            เขากระซิบบอกหลังจากลิ้มรสความหวานของเธอแล้ว มองสาวที่ตัวสั่นระริกในอ้อมแขน

            "ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว อ่อนหัดอย่างนี้ เดี๋ยวสอนให้คล่องก่อนดีกว่า" เขาก้มลงมาจูบเธออีก คราวนี้ไม่ใช่แค่ลิ้นและริมฝีปากที่สำรวจเธอ ฝ่ามือหยาบล้วงเข้าไปใต้ซับกระโปรง เพื่อสัมผัสเรียวขาที่สั่นและยืนไม่ได้

            นวลปรางจะช็อก ไม่คิดเลยว่าคืนแรกของเธอ จะได้นอนกับเจ้าบ่าวที่ไม่คุ้นเคย เหมือนชายแปลกหน้าที่เธอไม่อยากเข้าใกล้ในชุดวิวาห์แบบนี้

            "อย่า" เธอบอกเขา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบ

            พยายามดิ้นให้หลุดจากตัวเขา แต่นั่นกระตุ้นให้จอมทัพกอดจูบเธอแน่นกว่าเดิม

            "เพิ่งจะจดทะเบียนวันนี้ จะชวนหย่าแล้วเหรอ? ได้หย่าแน่นวลปราง แต่คุณต้องมีลูกชายให้ผมสักคน แต่ก่อนมีผมจะติวเข้มให้ทุกวันเลย"

            ชุดแต่งงานท่อนบนแบบเกาะอก ถูกเขากระชากขาดด้วยเพลิงอารมณ์ที่นวลปรางคาดเดาไม่ได้ อกอิ่มอวดตัวเบื้องหน้า เขาจ้องมองราวกับเสือเห็นเหยื่อ เธอพยายามยกมือขึ้นมาปิด แต่เขารั้งแขนเธอตรึงไว้ข้างตัว ไม่ให้ยกขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองได้ รอยยิ้มของจอมทัพทำให้นวลปรางสะอื้น

            "ได้โปรด ปรางยังไม่พร้อม" เธอพยายามต่อรองอีกครั้ง

            แต่จอมทัพไม่ฟังเสียงนั้นของเธอเลย อาการขัดขืนกระตุ้นให้เขาอยากครอบครองเธอมากกว่าเดิม ทั้งซุกไซ้และสัมผัส แต่แล้ว ร่างที่แข็งขืนก็อ่อนยวบในอ้อมแขนของจอมทัพ

            เจ้าบ่าวสายหื่นยังคงกอดจูบเธอไม่หยุด แต่พอเห็นนวลปรางแขนห้อยไม่ผลักเขาอีก คราวนี้จอมทัพนั่นแหละที่ตกใจ

            “ปราง นวลปราง” เขาเรียกชื่อเธอและเขย่าร่างของนวลปราง ก่อนจะอุ้มเธอไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น