อัปเดตล่าสุด 2019-10-29 10:52:20

ตอนที่ 41 ส่งไม้ต่อ (ความหื่นมันแทรกซึมกันได้)

บทที่ 41

ส่งไม้ต่อ (ความหื่นมันแทรกซึมกันได้)

 

            นทนทีดีใจที่จอมทัพกลับมาสดใสร่าเริงตามเดิม เขาชวนนวลปรางไปเที่ยว จะพาชิดชมไปด้วย ชิดชมเลยชวนกรองทองไปกับเธอ

            ส่วนสไบนางไปด้วยไม่ได้ เนื่องจากติดการรักษาต่อเนื่อง เธอต้องไปเอ็กซเรย์เพิ่ม ตามที่หมอนทนทีให้ความคิดเห็นไว้ ทั้งหมดจะออกเดินทางพรุ่งนี้ นทนทีได้แต่ยิ้มดีใจเงียบๆ ที่พี่เขาและอาซ้อกลับมามีความสุขเหมือนเดิม

            เสียงของผลประกอบการห้องจอมทัพเมื่อคืน มันฟ้องว่าจอมทัพมีความสุขมากขนาดไหน เสียงแสนรัญจวนของซ้อ บอกถึงบทรักแสนร้อนระอุ ที่เล็ดลอดเข้ามาในห้องนอน ปลุกนทน้อยที่เหนื่อยล้ามาคึกคักยามดึก

            ไม่นานพลาดเลย...เขาควรจะปิดห้องให้มิดชิดแต่กลับเปิดไว้ เพราะเห็นซ้อลงไปนอนกับแม่ชิดชมเกือบเดือน แม้มันจะไม่ดังมาก แต่กลับกระตุ้นให้หมอนทกำราบเจ้านทน้อยไปหลายรอบ คนที่กระตุ้นเขาให้ตื่นเร็วคือสไบนาง

            ตอนนี้เธออาการทางกายดีขึ้น อาจเป็นเพราะหมอนทออกแรงนวดให้เมื่อวานนี้ หลังจากกลับมาจากตรวจสุขภาพ เธอเอ่ยปากขอบคุณเขา นทนทีเลยถามสไบนางเหมือนที่ตั่วเฮียสอน

            “เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้หรือเปล่า?” นทนทีถามไปเขินไป แถมคำตอบยังบอกว่าได้อีก

            มันคือจูบแรกของเรา จูบที่ดูดดื่มและเว้าวอนเรียกร้องให้เธอตอบสนอง เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมพี่เขาถึงได้ขยันส่งการบ้านซ้อมากขนาดนี้

            นทนทีจำกลิ่นแก้มของสไบนางได้ จำกลิ่นแป้งหอมที่ซอกคอเธอได้ จำความหวานชุ่มฉ่ำหัวใจ จากริมฝีปากอิ่มย้อยได้ จำได้แม้กระทั่งเรือนร่างแน่นแต่นุ่ม บ่งบอกถึงนิสัยชอบออกกำลังกายเป็นประจำ จำไซส์ของเนินอกที่เขาได้สัมผัส อยากจะเอาหน้าซุกให้หายหิว สมองของเขาจดจำทุกเรือนร่างของเธอ ราวกับจะใช้สอบวิชาอนาโตมี่อีกสักรอบ

            เธอร้องขอให้หยุด เพราะหวามกับรสจูบของเขา

            ขอแค่จูบ แต่ไม่ได้บอกว่าจะหยุดที่ตรงไหน ชอบเสียงครางในคอเบาๆ ของสไบนาง เมื่อลิ้นเขาสัมผัสติ่งเนื้อที่ยอดอก ปากและจมูกพาไปลิ้มลอง เต้าอวบอิ่มซ่อนรูปกระตุ้นเขาให้จับจองเป็นเจ้าของ เขาชอบเพราะมันอร่อยรสรัก เม้มซับความหวานไม่หยุดจนสไบนางครวญครางขอให้นทนทีหยุดก่อน

            นทนทีชอบบรรยากาศแบบนี้ในรถคันนี้ ต่อไปนี้เขาจะไม่ลืมรสหวานที่เกิดขึ้นหลังพวงมาลัย เขาหยุดจูบเธออย่างเสียดาย รอให้สไบนางเป็นปกติแล้วเดินไปส่งเธอเข้าห้อง จ้องมองสไบนางปิดประตู แต่หัวใจเขายังตามสไบนางเข้าไปในนั้น

            ส่วนตัวเขากลับมามีความทุกข์เพราะเสียงครางของซ้อเด็ก กว่าจะกำราบนทน้อยให้สงบและหลับไปได้ นทนทีก็แทบจะหมดแรง แต่กลับกลายเป็นเขาสนุกและมีความสุขกว่าครั้งก่อนๆ

            ยิ่งเมื่อคืนนทน้อยก็ตื่นมาเริงร่า เหมือนเด็กเคยตัวที่ได้คืบแล้วเอาศอก ได้ศอกแล้วอยากได้ทั้งตัว ไม่รู้จักอิ่มในรสรัก เวลานี้นทนทีเข้าใจพี่ชายทุกอย่าง เพราะเขาซึ้งกับหัวใจและความต้องการตัวเองแล้ว  เขาต้องเก็บอาการไว้ พรุ่งนี้จอมทัพจะพาอาม่าและสองแม่ไปเที่ยวโคราช เขาจะพาสไบนางไปกินข้าว ขอเธอแต่งงานและถ้าสไบนางปฏิเสธ นทนทีจะทำอย่างที่จอมทัพสอน ปล้ำสไบนางสามเวลาให้ได้ลูก จากนั้นค่อยตกลงกันอีกทีว่าจะแต่งงานกับเขาไหม

 

          “อานท” เสียงอาม่าดังจากด้านหลัง

            “ครับ อาม่า” นทนทีหันไปรับคำอาม่า หน้าแดงใบถึงใบหู

            “จะได้ลูกเลยไหม?” อาม่าไม่บอกประธานของประโยค เพราะคิดว่าหลานชายจะเดาใจเธอได้ ส่วนนทนทีก็มีอาการเขินอาย

            อาม่ามองหลานชายเหมือนรู้ทัน คืนนั้นที่นทนทีพาสไบนางกลับมาจากโรงพยาบาล อาม่าคุยกับชิดชม ให้กรองทองนวดตัวให้เบาๆ อาม่ารั้งกรองทองและคุยเรื่องสัพเพเหระที่คิดได้ กว่าจะหลานชายจะพาสไบนางมาส่ง ก็ใช้เวลาไม่น้อย อาการของคนหนุ่มสาวมันฟ้องชัดว่าความรักของคู่นี้สุกงอม

            “หมายถึงซ้อนะเหรอครับ”

            “อาจอมกับซ้อไม่ห่วงแล้ว ห่วงลื้อนั่นแหละ”

            อาม่ามองหลานแล้วตั้งคำถามตรงๆ

            “อานท ถ้ารักจริงก็ไปขอแม่เขาให้เรียบร้อย อาม่าเตรียมไว้ให้ทุกอย่างแล้ว”

            “ครับ” นทนทียิ้มกริ่ม ที่จริงเขาเตรียมสินสอดไว้ขอสไบนางนานแล้ว ตั้งแต่พ่อแม่เธอพาลูกสาวย้ายออกไป

            นทนทีเคยตามไปถึงต่างจังหวัด ไปขอกับพ่อเทียนหมั้นลูกสาวไว้ จำได้ว่าพ่อหวงลูกขนาดไหน เขาบอกว่าจะให้สไบนางเลือกเอง แต่ตอนนี้ยังไงก็ไม่ยกให้ เพราะตอนนั้นยังเด็กกันทั้งคู่ คิดว่าอนาคตคุณหมอคงเปลี่ยนใจเมื่อเรียนจบ

            ไม่เลย นทนทีไม่เคยเปลี่ยนใจจากสไบนางแม้แต่น้อย

            “กลับมาจากโคราชครั้งนี้ ผมจะขอน้ากรองทองครับ สินสอดไม่ต้องรบกวนอาม่าหรอกครับ ผมเตรียมไว้ให้นางตั้งแต่วันที่เธอย้ายออก วันนี้นางกลับมาแล้ว รอให้นางหายจากอาการบาดเจ็บ ผมจะจัดงานแต่งเลย”

            เขาจะเดินตามแผนที่จอมทัพเคยยุ ในเมื่อเป็นพี่ชายที่แสนดีแล้วสไบนางไม่เอา เขาก็จะปล้ำแล้ว ไม่อยากให้เธอหลุดมือไปเป็นของใครทั้งนั้น

            อาม่าพยักหน้ายิ้มให้ ทำไมจะไม่รู้ว่าหลานชายรักสไบนางมากขนาดไหน

            “ผมรอวันนี้มานานแล้ว” เขามองอาม่าด้วยความรู้สึกดีใจ ทุกอย่างพร้อมสรรพ เหลือแค่เวลาเท่านั้นที่จะดำเนินมาอย่างเหมาะสม พรุ่งนี้เขากับสไบนางจะได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง เขารู้ว่าสไบนางรักเขาไม่น้อยเหมือนกัน

            “แปลกนะครับ ความรักนี่มันไม่กฎตายตัวจริงๆ” นทนทีคุยเรื่องนี้กับอาม่าอย่างเปิดเผย

            “ทำไมล่ะ อานท” อาม่าถามหลานชาย มองนทนทีเหมือนเห็นเด็กเล็กที่อายุไม่กี่ขวบ

            “ผมรักนางมาหลายปี เฝ้ารอจะมีวันนี้ แต่กับเฮีย...รักซ้อตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกันเลย มันแปลกดีครับ” นทนทีพูดสิ่งที่เขาสงสัย หมอหนุ่มล้มตัวลงนอนหนุนตักอาม่า

            ส่วนอาม่าได้แต่หัวเราะ ไม่ตอบคำถามที่นทนทีชวนคุย นางเลียงลูบผมของนทนทีจนเขาเผลอหลับบนตักแสนอบอุ่น

            “ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกอานท” อาม่าบอกกับหลานที่หลับไปแล้ว ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น