อัปเดตล่าสุด 2019-11-05 10:09:18

ตอนที่ 47 ความหมายของสิ่งสำคัญ

บทที่ 47

ความหมายของสิ่งสำคัญ

 

             พยาบาลชำนาญการจัดท่าทางให้นทนทีใหม่ เขาย้ายกลับบ้านวันแรก และเป็นการย้ายกลับที่สมาชิกในบ้านได้แต่ซับน้ำตา เพราะนทนทีมองบ้านหลังนี้ด้วยสายตาวางเปล่า เขาไม่เหลือความทรงจำใดๆ ค้างในสมอง

             อาม่ายืนมองหลานชายที่ประตูหน้าห้องนอนของหลาน มีนาวินคอยประคองอาม่าไว้ ชิดชมอยู่ข้างๆ อาม่าไม่ห่าง

             “อานท” อาม่าเรียกชื่อหลานด้วยความสงสาร คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะได้เห็นภาพนี้ของหลานตัวเอง

             ส่วนสไบนางกับกรองทอง ช่วยพยาบาลจัดเตรียมที่หลับที่นอนให้นทนทีอย่างดี พอสไบนางจะเดินออก นทนทีคว้ามือเธอไว้เขามองหน้าเธอพร้อมกับรอยยิ้ม แต่ไม่พูดอะไรออกมา อาม่าเดินเข้ามาหาคนเจ็บที่นอนกลางเตียง

             “จำได้ไหมนี่ใคร?” อาม่าแตะมือที่หน้าอกตัวเอง

             “อาม่า” นทนทีตอบเบาๆ

             “จำอาม่าได้แล้วเหรอ” อาม่าถามและยิ้มกว้าง สายตาเธอมีความหวังที่จะเห็นนทนทีกลับมาเป็นปกติ

             “จำไม่ได้ แต่ทุกคนเรียกอาม่า” เขาตอบช้าๆ และยิ้มให้กับหญิงชราที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบ

             “แล้วคนนี้จำได้ไหม” อาม่าชี้ไปที่สไบนาง

             เขาหันไปมองสไบนางนิ่งๆ แล้วยิ้มหวานกว่าเคย ก่อนจะหันมาตอบอาม่าว่า “จำไม่ได้ แต่เห็นบ่อย”

             “เห็นที่ไหน” อาม่าถามอีก เธอไม่ได้น้อยใจที่หลานชายจำผู้หญิงได้แต่จำตนเองไม่ได้ เวลานี้อะไรก็ได้ที่จะดึงนทนทีจากห้องมืดกลับมาอยู่โลกสว่างไสว นางเลียงยอมทั้งนั้น

             “เห็นในฝัน” นทนทีตอบแบบนั้น เขาไม่พูดอะไรอีก

             พยาบาลต้องปลอบใจอาม่า บอกว่านทนทีจะดีขึ้น ค่อยๆ ฟื้นฟูความทรงจำได้  แต่ต้องใช้ระยะเวลาในเรื่องนี้สักหน่อย สไบนางตบหลังมือเขาเบาๆ แล้วบรรจงห่มผ้าให้นทนที เธอนั่งเป็นเพื่อนจนคนเจ็บค่อยๆ หลับลงอีกครั้ง แต่คราวนี้เขากุมมือเธอเอาไว้แน่น พอสไบนางจะดึงมือออก หมอนทก็ลืมตาตื่น

             “อานาง กินข้าวหรือยัง” อาม่าถามเบาๆ ราวกับนทนทีเป็นหลานเล็กๆ ที่หลับกลางวัน

             “เรียบร้อยแล้วค่ะ” สไบนางตอบพร้อมกับยิ้มให้

             “ถ้าอย่างนั้น ฝากอานางดูอานทก่อนได้ไหม” อาม่าร้องขออย่างเกรงใจ

             “ได้ค่ะอาม่า”

             ทุกคนต่างกันเดินออก นาวินค่อยๆ ประคองอาม่ากลับไปที่ห้องนั่งเล่น ชิดชมเดินตามมาไม่ห่าง กรองทองเดินตามลงมาด้วย เพราะอาม่าบอกมีเรื่องสำคัญจะคุยกับกรองทองก่อน

             “อาจอมอยู่บริษัทเหรอ” อาม่าถามนาวิน ตอนนี้นางเลียงแทบจะไม่เห็นหน้าหลานชายคนโตเลย

             “ครับ ตอนนี้กำลังจะปิดโปรเจค พี่จอมเลยอยู่บริษัท ซ้อไปคอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้พี่จอมครับ”

             ตอนนี้เขากับจอมทัพต้องสลับเวลากัน ถ้าวันไหนมีประชุมใหญ่ จอมทัพจะอยู่ที่บริษัทแล้วให้นาวินมาคอยดูแลอาม่าและครอบครัวที่บ้าน เพราะทุกคนกำลังขวัญเสีย ต้องมีใครเป็นหลักให้กับครอบครัว

             ส่วนจอมทัพโชคดีหน่อย ตรงที่เขามีนวลปรางอยู่เป็นเพื่อน และคอยเอาใจใส่ทุกอย่าง

             “อากรองทอง เรื่องที่เคยพูดว่าจะขอหมั้นอานาง”

             “อีชั้นถามนางแล้ว นางพร้อมแต่งงานกับหมอนทค่ะ”

             “ไม่ใช่ๆ” อาม่าถอนหายใจยาว “อาม่าไม่อยากให้อานทเป็นภาระของอานางนะสิ ถ้าจะขอ...”

             “อาม่าคะ อีชั้นขอโทษที่กีดกั้นลูกสาว ตอนที่นางฟื้นขึ้นมาถามหาคุณหมอนท พอบอกไปว่าหมอนทอยู่ห้องไอซียูยังไม่ฟื้น นางร้องไห้” กรองทองพูดต่อไม่ออก

             กรองทองไม่เคยเห็นแววตาความเจ็บปวดและสูญเสียของลูกขนาดนี้มาก่อน สไบนางขอกับกรองทอง เธออยากดูแลนทนทีด้วยหัวใจรัก เพราะก่อนที่จะมีอุบัติเหตุ นทนทีขอสไบนางแต่งงาน แต่เธอยังไม่ได้ตอบตกลง เพราะกลัวคำตอบของตัวเองจะทำให้แม่เสียใจ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น สไบนางตอบตกลงทันที ตั้งแต่นทนทีอยู่ในห้องไอซียู

             “อาม่าไม่รู้ว่าอานทจะเป็นยังไงต่อ เพราะอาจารย์หมอบอกว่าอานทจะเสียความทรงจำชั่วคราว ไม่รู้จะมาเป็นอานทที่แสนดีแบบเมื่อก่อนเมื่อไร ระหว่างนี้เขาอาจจะมีนิสัยแย่ๆ ไม่ดีที่เก็บไว้ในส่วนลึกแสดงให้เห็น อาม่าไม่อยากให้อานาง...”

             “อาม่าคะ วันก่อนนางพูดกับอีชั้น” กรองทองป้ายน้ำตา

             “บอกว่าสิ่งนั้นสำคัญที่สุดก็ต่อเมื่อ เรารอสิ่งนั้นมานานแสนนาน แล้วพอมาถึงก็จะรักษาไว้”

             กรองทองสูดลมหายใจแล้วยิ้มกว้าง เธอปลอบใจตัวเองที่กำลังจะน้ำตาไหลให้กับโชคชะตาของลูกสาว

             “กับสิ่งธรรมดาในชีวิตอยู่ดีๆ ก็หายไปถึงได้รู้ว่าสิ่งนั้นสำคัญ นางเขารอคุณหมอมานานแต่ก็ไม่กล้า เขาดีใจที่คุณหมอขอแต่งงาน แต่พอคุณหมอเจ็บขนาดนี้ นางยิ่งรู้ว่าหมอนทสำคัญ อีชั้นจะไม่ทำให้ลูกเสียใจอีก บอกลูกแล้วว่าคุณหมอนทอาจจะไม่น่ารักเหมือนเคย นางรับได้ค่ะ ขอแค่ได้ดูแลคุณหมอจนกว่าจะหายเป็นปกติ ถ้าหมอนทหายแล้ว เกิดลืมความรักของเขากับนาง นางก็ยินดีที่จะปล่อยมือหมอนท”

             อาม่าเรียกกรองทองมาหา เพราะตอนนี้เธอเดินไปหากรองทองไม่ไหว กรองทองกราบที่ตักอาม่า

             “ถ้าอย่างนั้น อาม่าจะขอนางให้หมอนทนะ ยกน้ำชากันก่อน เพราะเขาต้องดูแลใกล้ชิดกัน มีอะไรอาม่ารับอานางเป็นหลานสะใภ้แล้ว อย่างน้อยให้มีหลักประกันสักอย่าง หายดีจำได้ให้เขาตัดสินใจอนาคตกันต่อ” อาม่าลูบเรือนผมของกรองทอง

             แม้ว่ามรสุมชีวิตจะยังไม่ผ่านพ้นไปง่ายๆ ท้องฟ้ายังไม่แจ่มใสเหมือนเคย แต่อย่างน้อยวันนี้ นางเลียงได้เห็นต้นไม้เล็กๆ ผลิใบไม้คู่แรก หลังจากที่เมล็ดพันธุ์ความรักบ่มเพาะมานาน ดอกรักของคนทั้งคู่ค่อยๆ เติบโต และหวังว่าจะเติบใหญ่เป็นไม้ของสองหัวใจที่รักมั่นต่อกันไปนานเท่านาน

             “อาม่าดีใจ ที่อานทเลือกเมียไม่ผิดจริงๆ”


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น