อัปเดตล่าสุด 2019-11-05 10:14:53

ตอนที่ 53 คนอวดเมีย (ท้อง)

บทที่ 53

คนอวดเมีย (ท้อง)  

 

            ทันทีที่รถจอด จอมทัพวิ่งมาประคองผู้หญิงที่กำลังจะลงจากรถทีละคน เป็นการรวมญาติครั้งใหญ่อีกครั้ง ครอบครัวของเขานวลปรางและชิดชม ครอบครัวของนทนที ที่มีสไบนางกับนทนที อยู่ที่นี่พร้อมหน้าและมีแม่กรองทองมาด้วย

            ส่วนนาวินประคองอาม่าไม่ปล่อยมือ ไม่ช้าณพัฒน์ที่อยู่บ้านข้างๆ ก็เดินมาหา ณพัฒน์ไหว้อาม่า ชิดชม กรองทอง อย่างอ่อนน้อม

            “นี่ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อน คิดว่ามันเรียบร้อยนะเนี่ย” จอมทัพเปิดศึก

            ณพัฒน์ชะงัก ไม่พูดแต่ยิ้มให้จอมทัพ เขาเกรงใจอาม่า 

            อาม่าก็รู้ทัน เพราะณพัฒน์ไม่ใช่เพื่อนของจอมทัพวันสองวันนี้ อาม่าเห็นทั้งคู่มาตั้งแต่เรียนมัธยม

            “เล่นกันดีๆ นะ อย่าทะเลาะกัน อาม่าจะไปนั่งจิบน้ำชาตรงนู้นหน่อย” อาม่าลูบหลังจอมทัพ เหมือนปรามหลานชาย อย่าแกว่งปากหาเรื่องให้มากนัก เพราะหลังจากที่จอมทัพกลับกรุงเทพฯ คนที่ต้องมาคอยดูแลสอดส่องสมาชิกในบ้านนี้ คือณพัฒน์เพื่อนหลานชาย

            นทนทีกับสไบนางมาช่วยประคองอาม่าไปนั่งเล่นใต้ต้นไม้ ส่วนกรองทองดูแลชิดชม นวลปรางของจอมทัพไปเดินเล่นกับแม่ ตอนนี้เธอต้องประคองตัวเดินดีๆ เพราะมีจอมน้อยนอนขดตัวในท้อง ส่วนน้องชายคนเล็ก ตื่นตาตื่นใจกับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ลายดอกจิก นาวินขอณพัฒน์เล่นกับดอกจิก ราวกับมันเป็นสุนัขเชื่องๆ อย่างสนิทสนม

            พอเหลือกันสองคน จอมทัพก็บอกข่าวดีกับเพื่อน

            “ปรางท้องแล้วนะ อีกเจ็ดเดือนเอ็งจะได้เห็นหน้าหลาน” จอมทัพพูดด้วยสีหน้าเบิกบาน เขายิ้มไม่หุบตั้งแต่ชิดชมออกจากโรงพยาบาล เพราะนั่นเป็นกำลังใจให้นวลปรางอารมณ์ดีขึ้น

            ผลการตรวจเบื้องต้นลูกเขาแข็งแรงทุกอย่าง นวลปรางก็ไม่ค่อยแพ้ท้องเหมือนคนอื่น เธอแค่อยากกินมะม่วงแก้วขมิ้นตลอดเวลาเท่านั้น แต่ซื้อมาเท่าไรก็ไม่เคยพอ เพราะคนที่ไม่ชอบกินเปรี้ยวอย่างจอมทัพ ปอกมะม่วงแก้วใส่กล่องไปกินที่ทำงานด้วย กินจนพนักงานต้องไปเรียกรถเข็นขายผลไม้มาจอดหน้าบริษัท พอถึงเวลา จอมทัพจะเรียกหามะม่วงแก้วจิ้มพริกกะเกลือแทนกาแฟ ทั้งที่หอบไปจากบ้านก็หลายลูก ยังไปเพิ่มปริมาณการกินที่บริษัทอีก

            ส่วนนวลปรางเห็นแต่ถุงที่ใส่เปลือกมะม่วง กับได้ชิมมะม่วงแก้วชิ้นสองชิ้นเท่านั้น จนจอมทัพรับปากว่า จะไปซื้อมะม่วงแก้วขมิ้นเตรียมไว้ให้ แต่เขาไม่ได้ซื้อเป็นลูก กลับซื้อเป็นต้นมาปลูกลงดินที่บ้านโคราช

            นวลปรางได้แต่ทำใจกับตั่วเอียยอดสามี จนนาวินเตรียมสิ่งนี้ไว้ให้ซ้อ เธอแอบจอมทัพไม่ให้เห็น เพราะกลัวเขาจะเอามะม่วงแก้วขมิ้นของเธอไปกินอีก

            พอย้ายสำมะโนครัวมาที่นี่ จอมทัพยิ่งสบายใจ อย่างน้อยอันตรายที่เขากังวลก็จบไปด่านหนึ่ง กลับไปกรุงเทพฯ รอบนี้จะมีเพียงเขากับนาวินเท่านั้น แต่บ้านที่นั่นคงเหงาน่าดู คิดแล้วว่าความปลอดภัยของเมียและครอบครัวต้องมาก่อน เขาเลือกที่จะให้เป็นอย่างนั้น แม้จะรู้สึกเหงาในหัวอกสักแค่ไหนก็ตาม

            “ผู้ชายหรือผู้หญิง” ณพัฒน์ถามถึงหลานในท้อง เขาแอบยิ้มแสดงความยินดี นวลปรางกำลังอุ้มท้องจอมน้อย ไม่รู้เจ้าตัวจ้อยจะมีนิสัยชวนทะเลาะ เหมือนที่จอมทัพเป็นหรือเปล่า  

            “ยังไม่เห็น ไม่ซีเรียนส เด็กเพิ่งจะสามเดือนเอง เอาจริงไม่อยากดูหรอกว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย ขอให้แข็งแรงก็พอ ไม่ว่ายังไง พ่อก็รักลูกตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้าไปเรียบร้อย” จอมทัพบอกแบบไม่มีเงื่อนไข

            ตั่วเฮียคนนี้นับวันรอให้เจ้าตัวน้อยมาเกิด ยิ่งหมอกำหนดวันคลอดให้ลูกในท้อง จอมทัพโล่งใจ มีเรื่องมากมายที่เขาอยากสะสางให้เสร็จก่อนถึงเดือนสำคัญในชีวิต ชายหนุ่มหันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าและแววตาที่เปี่ยมสุข

            “ดอม” จอมทัพเรียกเพื่อน

            “อะไร”

            “ถ้ากูทำอะไรผิดกับมึง กูขอโทษนะ มึงเอาผิดที่กูได้ แต่...”

            “ไอ้จอม มึงไม่เคยทำไรผิด มึงคือเพื่อนที่กวนประสาทเท่านั้น”

            ณพัฒน์รีบตัดบท อยู่ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าว ที่เพื่อนปากเสียมาขอโทษเขาแบบนี้

            “พาเมียกับอาม่ามาฝากไว้ที่นี่ แวะมาดูให้หน่อยนะ นทยังจำอะไรไม่ได้” จอมทัพเอ่ยปากบอกเรื่องสำคัญ

            เขาเล่าเหตุการณ์ที่มอเตอร์ไซด์คันใหญ่มาจอดหน้าบ้านให้ณพัฒน์รู้ จนทำให้ชิดชมเป็นลมที่หน้าบ้าน สิ่งที่จอมทัพเป็นห่วง เขาไม่รู้ว่าใครที่ทำแบบนี้ อาจเป็นศัตรูทางธุรกิจที่เคยก่อไว้

            จอมทัพต้องการให้ลูกเมียปลอดภัยที่สุด และณพัฒน์ก็รับปากจะมาดูแลครอบครัวแทนจอมทัพอย่างเต็มที่

            “รู้อะไรไหม ตอนที่ปรางบอกว่าท้อง นั่งลิสต์รายชื่อในกระดาษเลย เคยทำเวรทำกรรมอะไรกับใครไว้บ้าง ถ้ามีจะให้ไถ่โทษตอนนี้ แล้วแต่เขาเลย อยากให้ทำอะไรเพื่อให้เขายกโทษได้ จะทำทั้งหมด แต่จะไม่ให้ตกไปถึงลูกเด็ดขาด” จอมทัพพูดเรื่องที่เขาตั้งใจทำ

            เขารู้ว่าตัวเองนิสัยเสียเอาแต่ใจ และปากร้ายขนาดไหน อาจทำให้หลายคนไม่พอใจในชีวิต แต่จอมทัพจะไม่ยอมให้ผลกรรมไปกระทบที่ลูกเด็ดขาด

            “ว่าแต่เอ็งเถอะ จะมีลูกเลยไหม” จอมทัพหันมาถามณพัฒน์ ถ้าให้ตอบคำถามนี้แทนเพื่อนสนิท จอมทัพรู้ว่าณพัฒน์อยากมีลูกเหมือนกัน

            “แล้วแต่นีน่า” หมอดอมพูดเสียงจ๋อยๆ สายตาเขายังครุ่นคิดไม่หยุด

            บทสนทนาของเพื่อนหยุดลง จอมทัพไม่ซักถามต่อ ส่วนณพัฒน์ก็วนเวียนกับความรู้สึกตัวเองไปเรื่อยๆ จอมทัพเอามือถือตัวเองให้ณพัฒน์ดู

            “เบาะนอนแบบนี้ดีไหม ลูกจะดิ้นแล้วไหลลงกองที่พื้นหรือเปล่า แล้วมันจะโยนตัวเบาๆ เหมือนคนอุ้มแบบนี้ตลอดเลยเหรอ” จอมทัพถามไปเรื่อยๆ เพื่อชวนคุย เขาไม่ต้องการคำตอบจากณพัฒน์สักเท่าไร แต่ใช้วิธีจูงใจให้เพื่อนวางแผนมีลูกด้วยของใช้เด็กอ่อน

            “นี่ กล้องตัวนี้มองเห็นระยะไกลระยะใกล้ชัดมาก ว่าจะติดในห้องสักสี่คู่ ไว้จับตามองลูก เผื่อลูกซนแล้วปีนตู้จนมาล้มทับ เดี๋ยวตู้เสื้อผ้าตู้กระจกในบ้าน จะเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด” จอมทัพมองของใช้เด็กอ่อนแล้วยิ้มไปยิ้มมา นี่ลูกยังไม่เกิด จอมทัพก็วางแผนเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ในบ้านแล้ว

            ณพัฒน์ชะโงกหน้ามาดูด้วย จอมทัพเลื่อนดูภาพอื่น เล่าให้เพื่อนฟังเรื่องเลือกซื้อของ  แต่นวลปรางยังไม่ให้ซื้อ เขาเลยต้องเลือกเอาไว้ นวลปรางอย่างเลี้ยงลูกด้วยมือและนมแม่ ส่วนจอมทัพอยากหาอุปกรณ์ทุนแรง หลังจากคลอดคนนี้เขาอยากมีอีกสักคน แต่ต้องดูอาการและร่างกายของนวลปรางก่อน ว่าพร้อมมีลูกติดๆ กันเลยหรือเปล่า

            “การมีลูกเป็นสิ่งที่วิเศษเปลี่ยนชีวิตไปเลย เมื่อก่อนแค่ลืมตาขึ้นมา เจอปรางนอนข้างๆ ก็ดีใจแล้ว แต่ตอนนี้มองหน้าท้องเมียทุกวัน ปรางบอกว่าข้างในดิ้นปรื๊ดจากหน้าท้องทางซ้ายไปทางขวา ปรางรู้สึกคนเดียวแต่เราไม่รู้ด้วย ชอบเอาหน้าไปแนบท้องเมีย คุยกับลูกตั้งแต่วันนี้ ในหนังสือบอกว่าลูกจะจำเสียงพ่อได้ วันก่อนจับท้องเมียลูกทักด้วยนะโว้ย” จอมทัพเล่าอย่างมีความสุข

            “มีลูกแล้วมีความสุข” ณพัฒน์รำพึงรำพัน

            “ไม่ใช่ความสุขธรรมดา แต่ลูกคือทุกอย่างที่หายไปจากชีวิต ลูกมาเติมทุกอย่างให้เต็ม” จอมทัพย้ำกับเพื่อน เขาตบไหล่ณพัฒน์อีกครั้ง

            “ไอ้ดอม ลองคิดดูนะ...ชีวิตเอ็งเช็ดอึวัว อึหมา เก็บอึแมว ดอกจิกเอ็งก็เลี้ยงยิ่งกว่าลูก อุ้มกระเตงเหมือนอุ้มเด็กเล็ก วันหนึ่งที่เอ็งมีลูกส่วนตัว ไม่ใช่ลูกหมาลูกแมวอย่างที่ผ่านมา เอ็งจะมีความสุขมาก ฟ้าจะผ่องอำไพ...”

            “ฟ้าเหลืองนะเหรอ”

            จอมทัพชะงัก หันไปมองหน้าเพื่อนที่พูดมาแบบนี้

            “เออ...ตั้งแต่รู้ข่าวว่าปรางท้อง เริ่มคิดแล้วสิ่งที่ตัวเองสร้าง จะมีคนมาสานต่อ” จอมทัพทำทีเป็นไม่ใส่ใจในสิ่งที่ณพัฒน์พูดเมื่อครู่

            “มึงยังมีน้องอีกสองคน ยังไงก็มีคนสานต่ออยู่แล้ว” ณพัฒน์แย้ง

            “มันไม่เหมือนกัน ลองคิดสิ ลูกมาช่วยมึงเก็บอึหมา อุ้มแมวไปฉีดยา ไปช่วยเลี้ยววัวที่เพิ่งเกิด จะฟินขนาดไหน ลูกจะเหมือนเราทุกอย่าง ลูกทำเหมือนที่มึงทำ ความรู้สึกมันต่างจากคนงานมาช่วยทำงานแน่ๆ ”จอมทัพนิ่งไปพักหนึ่ง

            เขาพูดต่อไม่ได้ เพราะความรู้สึกดีใจมันตีตื้น แค่คิดว่าลูกจะมาช่วยพ่อดูแลอาม่า ช่วยดูแลนวลปรางและสมาชิกครอบครัว เขาก็พูดอะไรไม่ออกแล้ว จอมทัพมองณพัฒน์เพื่อจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมด

            “เชื่อเถอะ...แม่งโคตรฟินเลย ยิ่งกว่าพาเมียแตะสวรรค์ชั้นเจ็ดอีกนะโว้ย เราจะกลับไปเห็นตัวเองภาคมินิ จอมน้อย ปรางน้อย เราจะเป็นอมตะ เพราะต่อจากนี้ลูกจะสืบเชื้อสายเรา ลูกจะดำเนินชีวิตต่อจากเราในพื้นที่นี้ ลูกจะ...”

            “ไอ้จอม เห่อลูกมากขนาดนี้เลยเหรอวะ” หมอดอมเบรกเพื่อนพร้อมกับยิ้ม

            “มึงจะไม่เข้าใจความรู้สึกอย่างนี้ จนกว่าจะมีลูก”

            จอมทัพตบไหล่ณพัฒน์ ก่อนจะลุกจากไป คุณพ่อป้ายแดงหันมาขออโหสิกรรมที่เคยพูดไม่ดีกับเพื่อนสนิทอีกรอบ จอมทัพโค้งตัวให้ณพัฒน์

            ส่วนหมอดอมอึ้งที่เพื่อนทำแบบนี้ เขาไม่เคยเห็นจอมทัพเป็นอย่างนี้มานานแล้ว ตั้งแต่วันที่เลิกกับโสภิดารา จอมทัพก็กลายเป็นจอมโจรแสนกระด้าง แต่พอมีลูกจอมทัพมีความสุภาพอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ

            “จะไปไหน” ณพัฒน์ตะโกนถามเพื่อน ถึงแม้จะเดาได้ว่าจอมทัพจะไปหาครอบครัวที่กระจายตัวรอบบ้านก็ตามที

            “จะไปบอกไอ้หมอนทปั๊มเมียให้ได้ลูก” จอมทัพพูดจบก็เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

            ณพัฒน์หันไปมองนทนทีที่อยู่อีกมุม นทนทีเก็บดอกไม้มาแซมผมให้สไบนาง แม้จะจำอะไรไม่ได้แต่นทนทีดูมีความสุขมาก ส่วนนาวินเล่นกับดอกจิกอย่างสนุกสนาน นาวินเหมือนน้องชายคนหนึ่งของเขา   

            “มีลูกก็ดีเหมือนกัน” ณพัฒน์พึมพำกับตัวเอง เขาเดินกลับไปที่บ้าน ป่านนี้นีน่าทำอะไรอยู่ อยากรู้เหมือนกันว่าจะชวนทำลูกตอนกลางวันนีน่าจะยอมหรือเปล่า หมอณพัฒน์เดินผิวปากกลับบ้าน

            ส่วนจอมทัพชะโงกหน้ามองเพื่อน เขาอยากให้ลูกของเขากับลูกของณพัฒน์ ได้เป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนอย่างที่พ่อเป็น

            “ไอ้ดอม เร่งหน่อยนะ ตอนนี้ข้าพเจ้านำแล้วหนึ่งศูนย์ ไล่ตามให้ทันก็แล้วกัน”

            จอมทัพพูดไล่หลังเพื่อนอย่างอารมณ์ดี แล้วเดินไปกอดนวลปรางด้วยความรัก จูงมือเธอเดินเล่นในสวนที่เขาสร้างอย่างสบายใจอีกครั้ง


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น