อัปเดตล่าสุด 2019-11-12 10:52:36

ตอนที่ 58 สัจจะลูกผู้ชาย

บทที่ 58

สัจจะลูกผู้ชาย

            จอมทัพมองนวลปรางที่นอนนิ่ง เขาน้ำตาไหลไม่หยุด ไม่คิดเลยว่าเรื่องวุ่นวายที่เขาเคยทำ จะส่งผลถึงลูกและเมียตอนนี้ นทนทีกับสไบนางได้แต่ยืนมองพี่ชาย ที่ร้องไห้เหมือนชีวิตจะดับสูญ เขาติดต่ออาม่าบอกอาการของนวลปราง ทั้งหมดกำลังเดินทางกลับเข้ามาที่นี่

            หมอวีรภาพเดินเข้าตรวจคนไข้ มองนทนทีแล้วยิ้มให้ รู้ว่าเพื่อนสนิทอาการยังไม่ปกติ และเพื่อนคงมองเขาเหมือนเห็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

            “คุณนาวินกำลังพาอาม่ากับแม่ชิดชม แม่กรองทองมาที่นี่ค่ะ” สไบนางค่อยๆ บอก

            “จริงๆ ไม่ต้องมาก็ได้ ถ้าอยู่ที่โคราชแล้วสบายใจกว่าก็อยู่ที่นั่น คุณปรางแค่เครียดจัดครับ กล้ามเนื้อเกร็งตัวเท่านั้น ต่อจากนี้คงต้องงดกิจกรรม...เอ่อ...ของสามีภรรยาไปก่อน จนกว่าจะแข็งแรงมากกว่านี้” หมอวีรภาพบอกกับจอมทัพ

            “พี่จอมคงลำบากแน่ ที่ต้องอยู่กับนางทั้งห้า” นทนทีพูดเบาๆ

            จอมทัพกำลังน้ำตาไหล เขาถึงกับสำลักน้ำตาตัวเอง ที่นทนทีพูดแบบนี้ หันไปมองนทนทีที่พูดหน้านิ่ง ทั้งขำ ทั้งสงสารตัวเอง นี่เวรกรรมที่เขาทำไว้กับนทนที ป้อนเรื่องหื่นใส่หัวสมองน้อง

            ส่วนหมอวีรภาพก้มหน้าหัวเราะ สไบนางรีบดึงแขนนทนทีออกจากห้องนั้น

            “พี่จอมไม่ต้องห่วงนะครับ เด็กแข็งแรงดี เพียงแต่แม่มีอาการเครียดหลบใน พอปะทุขึ้นมาเธอเลยเกิดอาการทางกาย ผมให้ยาบำรุงเธอแล้ว ถ้าพี่จอมพาภรรยาไปอยู่ที่โคราช เดี๋ยวผมบอกเพื่อนที่เป็นหมอสูติไปดูบ่อยๆ ที่นั่นเก่งหลายคนครับ จะย้ายไปคลอดที่นั่นก็ได้ เดี๋ยวผมเจรจากับเพื่อนให้เอง” หมอวีรภาพอธิบายอย่างละเอียด เขาไม่อยากให้มีการเคลื่อนย้ายนวลปรางอีกสักระยะ

            “ถ้าอย่างนั้น ผมจะได้บอกวินว่าไม่ต้องพาอาม่ากลับมา”

            “ครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงจริงๆ ดูอาหารให้ดี แล้วก็ดูแลเรื่องความเครียดก็พอ” วีรภาพย้ำอีกครั้ง เขากำลังจะเดินออก แต่จอมทัพเรียกไว้ก่อน

            “หมอวี ทราบว่าเฌอมาลย์ฝากท้องกับหมอวีด้วย” จอมทัพถามถึงเฌอมาลย์ พี่สาวคนละแม่กับนวลปราง

            “ครับ” วีรภาพรับคำแล้วเม้มปาก เขาไม่กล้าพูดความลับของคนไข้กับจอมทัพ ในฐานะหมอเจ้าของไข้ เขารู้ดีว่าอาการของเฌอมาลย์น่าเป็นห่วงกว่านวลปราง

            “ผมแค่จะบอกว่า ค่ารักษาของเฌอมาลย์ผมยินดีที่จะรับผิดชอบให้ เธอเป็นพี่สาวของปรางครับ” จอมทัพพูดเท่านั้น มันเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในเวลานี้

            จอมทัพเดาได้ว่าคนอย่างคุณหญิงสรวงสุรางค์นิสัยอย่างไร ถ้าเอกเอื้อต้องบาดเจ็บจากฝ่ามือของคุณหญิง เพื่อหาเงินพาเมียไปหาหมอ เขาคงไม่มีเงินมากนัก  และหากสิ่งนี้จะบรรเทาความทุกข์โศก ทำให้ภรรยาของเขาดีขึ้นจอมทัพก็ยินดี

            หมอวีรภาพกำลังจะเดินจากไป คนที่เดินเข้ามาเยี่ยมนวลปรางหน้าตาไม่ดีนัก พ่อของนวลปรางเดินเข้ามาในห้อง บารมีหน้าเสีย เพราะหัวอกพ่อที่เจ็บปวดเมื่อรู้ความจริงบางอย่าง เขาไปเยี่ยมเฌอมาลย์มาแล้ว และรู้จากเอกเอื้อว่านวลปรางเข้าโรงพยาบาลเหมือนกัน

            “คุณจอมทัพ ผมอยากคุยด้วย”

บารมีมองลูกสาวที่นอนนิ่งบนเตียง สภาพของเฌอมาลย์กับนวลปราง ทำให้เขาเศร้าใจ ทั้งคู่เดินออกมาคุยเรื่องค้างคาใจด้านนอก

            “ผมเห็นคลิปนั่นแล้ว ผมเจอเอกเอื้อเพราะเฌอโทรไปหา บอกว่าอยากเจอพ่อ เธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟัง”

            “ครับ เอกขับรถชนแม่ชิดชม” จอมทัพพูดเบาๆ มันเป็นความรู้สึกที่เขาพูดไม่ออก

            “เปล่า ไม่ใช่เอก” บารมีจ้องจอมทัพ เขาแทบจะร้องไห้ออกมา เพราะสิ่งที่เฌอมาลย์สารภาพทำให้หัวอกพ่อเจ็บปวดอย่างที่สุด

            “สรวงสุรางค์สั่งให้เฌอมาลย์ทำ เอกเอื้อขับกระบะไปเฉี่ยวชิดชม แต่คนที่ชนคือเฌอมาลย์”

            บารมียืนยันด้วยคลิปจากกล้องวงจรปิด ที่สรวงสุรางค์ใช้อำนาจเงินของตัวเองไปยึดมาจากเจ้าหน้าที่ รถกระบะเฉี่ยวรถเข็นจนรถเบี้ยวบิดผิดรูป ชิดชมกระเด็นจากถนนไปอยู่ข้างทาง นั่นเป็นคลิปที่เอกเอื้อส่งให้กับนวลปราง จอมทัพได้ดูคลิปนี้ระหว่างที่เมียรับการรักษา พร้อมกับคลิปที่คุณหญิงตบตีเอกเอื้อ เพื่อบีบบังคับให้เอกเอื้อทำร้ายนวลปรางกับชิดชมอีกรอบ

            แต่คลิปที่บารมียื่นให้เขาดู เห็นแม่ชิดชมค่อยๆ เดินไต่จากริมถนนขึ้นมาเก็บของขึ้นรถ พยายามที่จะเข็นรถคันนั้นต่อ แต่มีมอเตอร์ไซด์คันใหญ่พุ่งเข้าชน จนร่างนั้นลอยไปไกล คนขับถอดหมวกกันน็อกแล้ววิ่งไปดูชิดชม ท่าทางวิ่งแบบนั้นเป็นผู้หญิง เธอร้องไห้ปาดน้ำตา ก่อนจะขับมอเตอร์ไซด์ออกจากจุดเกิดเหตุ

            “คุณหญิงเอาคลิปนี้มาต่อรองเฌอมาลย์ เขาทำเหมือนกับลูกไม่ใช่ลูก” บารมีพูดด้วยความรู้สึกเจ็บใจ

บารมีโกรธแค้นสรวงสุรางค์ และรู้สึกผิดที่เว้นช่องว่างในครอบครัว จนเฌอมาลย์เจอปัญหาใหญ่ แล้วต้องต่อกรกับแม่ใจร้ายตามลำพัง

            “ก่อนที่คุณจะย้ายนวลปรางไปโคราช มีมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ไปจอดที่หน้าบ้านคุณใช่ไหม” บารมีถามจอมทัพ

            เพราะวันนั้นนวลปรางบอกว่าจะไปอยู่ที่ต่างจังหวัด และเรื่องมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ที่จอดหน้าบ้าน ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากคนในครอบครัวของจอมทัพ บารมียื่นกุญแจมอเตอร์ไซด์คันนั้นให้กับจอมทัพ

            “มันจอดนิ่งที่โรงรถในบ้านผม เฌอขับไปที่หน้าบ้านคุณเพื่อเตือนภัย เพราะสรวงสุรางค์วางแผนทำลายชิดชมกับนวลปรางอีก”

            บารมีร้องไห้แบบกลั้นไม่อยู่อีกแล้ว เขาเสียใจที่ลูกสาวคนโตทำเรื่องเลวร้ายตามคำสั่งแม่ตัวเอง ส่วนลูกสาวคนเล็กกับอดีตภรรยา ต้องรับกรรมที่เกิดขึ้น เฌอมาลย์สารภาพทุกอย่าง เพราะเธอกลัวเด็กในท้องจะไม่ปลอดภัย ทั้งจากแม่สรวงสุรางค์และจากเวรกรรมเก่าๆ ที่เคยทำกับชิดชม

            จอมทัพยืนตัวชา เขาไม่รู้จะแก้ปัญหาเรื่องนี้อย่างไรดี เพราะเป็นปัญหาครอบครัวที่วุ่นวายและกระทบจิตใจทุกฝ่าย ถ้าดำเนินคดีคุณหญิงสรวงสุรางค์ เอกเอื้อกับเฌอมาลย์ก็โดนด้วย โทษฐานผู้กระทำความผิด คิดว่าคุณหญิงคงลากลูกสาวและลูกเขยมารับกรรมร่วมกับตน เฌอมาลย์กำลังท้องและมีภาวะแท้งคุกคาม โอกาสที่เธอจะแท้งระหว่างดำเนินคดีมีสูงมาก และนั่นก็อาจจะกระทบกับความรู้สึกนวลปรางและชิดชมด้วย    

            จอมทัพอดคิดถึงเตี่ยตัวเองไม่ได้ เขาเคยโกรธเตี่ย ที่ปล่อยให้แม่เก็บเสื้อผ้าเดินจากไป เคยน้อยใจที่แก้ปัญหาอย่างเฉียบขาดไม่ได้ วันนี้เขารู้แล้วว่า ปัญหานอกบ้านมันแก้ง่ายกว่าปัญหาครอบครัว ที่ผูกร้อยคำนี้ไว้ด้วยความผูกพันและความรัก

            “จะให้ผมจัดการเรื่องนี้ยังไงดี” จอมทัพถามบารมี อีกฝ่ายก้มหน้าทั้งน้ำตา

            บารมีโทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ถ้าเขาไม่พยายามดึงชิดชมกลับมาสร้างครอบครัว เธอคงไม่ต้องรับกรรมจากแรงพยาบาทของสรวงสุรางค์ เฌอมาลย์ไม่ต้องเจ็บปวดกับพฤติกรรมของแม่ และทำเรื่องแย่ๆ จนเธอให้อภัยตัวเองไม่ได้ โชคดีที่นวลปรางแต่งงานกับจอมทัพ และชายคนนี้รักนวลปรางอย่างแท้จริง แต่นั่นไม่ได้ทำให้บารมีหยุดเสียใจให้กับเรื่องเก่าๆ

            “ไม่ต้องจัดการอะไรหรอก แค่ปล่อยไปและให้อภัยเท่านั้น”

            เสียงของชิดชมดังจากด้านหลัง เธอยิ้มให้บารมี และเดินมาลูบหลังจอมทัพ คำบอกกล่าวของชิดชมเหมือนกรรไกรตัดกรรมที่ตัดเรื่องแย่ๆ ที่ผูกพันกันมาหลายปีให้ยุติลงอย่างรวดเร็ว

            “ปัญหารุ่นพ่อรุ่นแม่มันควรจะจบลง เราจะแก้ไขมันให้ดี เพื่อไม่ให้ลูกหลานมีปัญหา” ชิดชมหันไปมองบารมี สายตาของชิดชมนิ่งสนิท ไม่มีแววตาความน้อยใจ เสียใจ หรือโกรธแค้น แต่มันดูงดงามและปล่อยวางเรื่องยุ่งยากไว้เพียงแค่นี้  

            “ฉันขอโทษที่ตัดใจจากคุณไม่ได้ รั้งคุณกลับมาจดทะเบียนสมรสซ้อน เลยทำให้คุณหญิงโกรธมากถึงขนาดนี้” ชิดชมพูดช้าๆ เธอเองก็มีส่วนที่ทำให้สรวงสุรางค์เจ็บปวด ชิดชมถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะพูดต่อ

            “เมื่อกี้ไปเยี่ยมเฌอมาลย์มาแล้ว ไปบอกเฌอว่าอย่าเครียด ให้คิดถึงลูกในท้องให้มากๆ แม่ชิดชมคนนี้ไม่ได้โกรธเฌอเลย แม่มีสุขภาพดีทุกอย่างและดีขึ้นเรื่อยๆ แม่ดีใจที่เฌอพยายามเตือนภัยแม่ อย่าโกรธลูกเลยค่ะ เธอไม่ได้เจตนาแม้แต่น้อย แต่ต้องทำเพื่อให้ตัวเองปลอดภัยจากแม่ตัวเอง แค่นี้เฌอมาลย์ก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว” ชิดชมเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าให้บารมีและจอมทัพฟัง ทั้งคู่โล่งอก ชิดชมหันไปย้ำสิ่งที่เธอเป็นกับลูกเขยอีกครั้ง

            “คุณจอม ถ้าเรื่องของแม่ที่เจออุบัติเหตุครั้งนั้น แม่ไม่เอาเรื่องเอกเอื้อกับเฌอมาลย์ แม่ให้อภัย เพราะเขาไม่ได้อยากทำร้ายแม่ เขาแค่ถูกบีบคั้นให้ทำในสิ่งที่คุณหญิงบังคับ” ชิดชมพูดนิ่งๆ แม้ว่าร่างกายจะสั่นเพราะอาการป่วยทางเส้นประสาท  

            “ผลประโยชน์จากที่ดินสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ที่คุณจอมจะยกให้แม่ แม่กับปรางก็ขอไม่รับได้ไหมคะ พอเราไม่ไปยุ่งกับของของคุณหญิง เธอก็จะไม่มาวุ่นวายกับเรา คุณจอมให้แม่ได้ไหม”

            “ครับ” จอมทัพรับคำ เขาหันไปกอดชิดชม เธอลูบหลังลูกเขยเหมือนปลอบใจ รู้ว่าจอมทัพเจตนาดี อยากให้เธอมีรายได้แต่ถ้าออกมาในรูปแบบนี้ ก็ให้ละวางทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่จะดีกว่า

            ปัญหาก่อนหน้านี้มันดูยุ่งยาก แต่ทุกอย่างแก้ไขให้จบลงด้วยคำว่า “ให้อภัย” เวลานี้จอมทัพมองเห็นความงามอย่างหนึ่งในชีวิต ชิดชมทำได้จริงตามที่พูด ไม่สนใจเงินทอง ไม่สนใจลาภยศ สิ่งที่เธอสนใจมากที่สุดคือความรักของครอบครัว เธอปล่อยให้จอมทัพกับบารมีเจรจากันต่อ ส่วนเธอเดินเข้าไปในห้องเพื่อดูอาการลูกสาว โดยไม่สนใจเงินหลายร้อยล้านที่จะสูญเสีย

            บารมีเห็นอาม่าที่เดินตามมา เขารีบยกมือไหว้

            “คุณบารมีก็คิดให้ดีๆ จะแก้ปัญหาอะไรก็ค่อยๆ คิด อย่าให้พัวพันมาถึงลูกอีก” อาม่าเห็นใจ แต่เธอไม่อาจปล่อยให้บารมีเข้ามาใกล้ชิดชมกับนวลปรางได้อีก เพราะทันทีที่เข้าใกล้ ผลลัพธ์ที่ตามมาคือตัวเวรกรรมที่ชื่อสรวงสุรางค์

            “ครับ” เขารับคำเบาๆ

            อาม่าเดินเข้าไปในห้องที่นวลปรางรักษาตัว มีกรองทองเดินตามไปด้วย

            “ผมฝากลูกสาวผมด้วยนะ ผมทำหน้าที่พ่อได้ไม่ดี ผมอยากให้ลูกมีชีวิตดีๆ ที่งดงาม ปรางกับชิดชมลำบากมามาก ทั้งคู่ต้องไม่ลำบาก เพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดของผมอีก”

            บารมีเดินจากไปเงียบๆ เขาคิดแล้วว่าจะทำในสิ่งที่อยากทำสูงสุด แต่ก่อนอื่นเขาต้องสะสางปัญหา ที่ยังรบกวนจิตใจให้เรียบร้อย เวลานี้คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดไม่ใช่นวลปรางกับชิดชม แต่เป็นเฌอมาลย์กับเอกเอื้อมากกว่า

            “ขอให้พ่อได้ทำหน้าที่พ่อที่ดีสักครั้ง”

            บารมีรำพึงรำพันขณะที่เดินกลับไปเยี่ยมเฌอมาลย์อีกฟากหนึ่งของอาคารนี้


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น