อัปเดตล่าสุด 2019-11-12 10:55:20

ตอนที่ 60 มาแล้วจ้า

บทที่ 60

มาแล้วจ้า

 

            จอมทัพพยายามเคลียร์งานบนโต๊ะให้จบ แอบเหน็บน้องชายตัวเองไม่ได้ ที่อัดงานมากองไว้เต็มโต๊ะหลายอย่าง

            จะว่าไปไม่ใช่ความผิดของนาวิน เขาต่างหากที่สั่งน้องให้ทำแบบนี้ เพราะเดือนหน้าจะถึงกำหนดคลอดของนวลปรางแล้ว เขาอยากอยู่ใกล้ๆ เธอ เพื่อดูแลนวลปรางอย่างใกล้ชิด

            ตั้งแต่เกิดเหตุครั้งนั้น จอมทัพย้ายนวลปรางไปอยู่ที่โคราชถาวร เขาใช้วิธีตีรถไปกลับ แม้จะเหนื่อยกับการเดินทางแต่จอมทัพสบายใจและได้เห็นนวลปรางมีความสุข มีคนขับรถทำหน้าที่นี้สามคนพลัดเปลี่ยนกัน

            นวลปรางไม่อยากให้จอมทัพขับรถเองตามลำพัง เหนื่อยงานแล้วก็ควรได้พักผ่อนในรถบ้าง เขาเชื่อคำเตือนของเมียจ๋าทุกอย่าง อะไรก็ได้ที่เขาทำให้เธอ แล้วนวลปรางมีความสุขไม่เครียด จอมทัพยินดีทำทุกอย่าง

            เขาแอบซื้อกล้องตัวใหม่เข้ามา จะเอากล้องตัวนี้ไปถ่ายรูปตอนนวลปรางคลอดลูกคนแรก ตั้งใจว่าเสร็จงานแล้วเขาจะเอากล้องตัวนี้ไปโคราช เพื่อทดลองถ่ายรูปของเมียจ๋าก่อน

            ยังไม่ทันไร นาวินก็เดินมาหาเขาด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

            “เฮีย” นาวินเผลอเรียกจอมทัพแบบนี้ ทำให้เขารู้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้น

            “เกิดอะไรขึ้น” จอมทัพถามนาวินกลับ ตอนนี้เขาหวงอยู่แค่นวลปราง นทนที อาม่า

            “ผมว่าเฮียไปบ้านที่โคราชก่อนดีกว่าครับ” นาวินบอกอ้อมๆ เพราะพี่ชายเขาหน้าเสียไปแล้ว “ไปรถตู้นะเฮีย ผมเตรียมไว้ให้แล้ว นวยจะพาเฮียไปที่นั่น”

            “เกิดอะไรขึ้น” จอมทัพถามซ้ำ เขาคว้ามือถือและของจำเป็นติดตัวไปเท่านั้น

            “ซ้อจะคลอดแล้วครับ”

            จอมทัพตัวชา เขาทั้งดีใจและตกใจ

            “ตอนนี้คนที่อยู่กับซ้อคือพี่ดอมกับพี่นท เฮียไปก่อนเลยครับ” นาวินพูดเรียบๆ นิ่งๆ แต่มันกลับทำให้จอมทัพสั่นไปหมดทั้งตัว

            จอมทัพวิ่งออกจากห้องทำงานตรงดิ่งไปที่รถตู้ คนขับสตาร์ทเครื่องเตรียมพร้อมที่จะขับพาเจ้านายไปยังเป้าหมาย

            “นวย เหยียบให้มิด” จอมทัพบอกกับคนขับ

            “ครับ” สารถีรับคำแล้วเลี้ยวออกนอกบริษัท แต่เส้นทางด้านนอกทำให้ต้องแตะเบรก เพราะรถติดเหมือนจอดสนิทที่ด้านหน้า จอมทัพอ้าปากค้าง ใจเขาลอยไปที่นวลปรางแล้ว

            “นวย หาทางไปให้ได้” จอมทัพสั่งอีก ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจความเป็นจริงที่เกิด แต่เขาต้องไปหาเมียให้ได้

            ไม่ทันไรสไบนางก็โทรเข้าเครื่องของเขา

            “นาง...เกิดอะไรขึ้น” จอมทัพถามทันที

            “ซ้อลื่นตกบันไดค่ะ ตอนนี้หมอดอมกับพี่นทกำลังดูซ้ออยู่ คงจะคลอดแล้วค่ะ”

            ใจหายไปไหนมาไม่รู้ สไบนางวิดีโอคอลเพื่อให้จอมทัพได้เห็นสถานการณ์ทั้งหมด

นวลปรางอยู่ในห้องกระจกที่เขาต่อเติมไว้หลังห้องสมุด เธอนอนอิงน้องชายเขา แล้วเริ่มออกแรงเบ่ง โดยมีนทนทีคอยดูระบบหายใจของนวลปราง

            จอมทัพจ้องมองภาพนั้น พอนวลปรางออกแรงเบ่ง เขาก็เบ่งตามเมียไปด้วย

            “แล้วใครทำคลอด” จอมทัพตะโกนถามลั่นรถ

            “คุณหมอดอมค่ะ” สไบนางหาขาตั้งกล้องมาติดตั้งเรียบร้อย เธอไปช่วยดูแลนวลปรางอีกคน

            ภาพตรงหน้าบีบหัวใจจอมทัพ ยิ่งกว่านั่งช้อนหุ้นเสียอีก พอนวลปรางหายใจเข้าแล้วออกแรงเบ่ง จอมทัพก็หายใจเข้าแล้วออกแรงเบ่งในรถด้วยเช่นกัน พอเธอเป่าปากถี่ๆ จอมทัพก็เป่าปากถี่ๆ ตามไปด้วย

            เวลานี้แอร์ฯ ในรถเย็นเฉียบ แต่จอมทัพเหงื่อแตกท่วมตัว เขาต้องถอดเสื้อสูทตัวเองออก แล้วช่วยเมียเบ่งจากรถตู้คันนี้

            “ตามหมอหรือยัง” จอมทัพตะโกนถามอีก

            “หมอคน หมอสัตว์ตรงนี้สองคนแล้วโว้ย” ณพัฒน์ตะโกนกลับมา “ไอ้จอมใจเย็นๆ เพราะตอนนี้กูใจร้อนแล้ว มึงเงียบไปก่อนเลย” ณพัฒน์หันมาชี้กล้องที่สไบนางติดตั้งไว้

            นวลปรางเบ่งแล้วร้องกรี๊ดลั่นห้อง เธอนอนนิ่ง ไม่มีเสียงอะไรเกิดขึ้น เห็นนทนทีพยายามดูแลนวลปราง เขาเช็กลมหายใจและชีพจรของเมียรัก แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้จอมทัพนั่งไม่ติด เขาไม่ได้ยินเสียงลูกร้อง

            “ไอ้ดอม ลูกกูล่ะ” จอมทัพตะโกนถามน้ำตาอาบหน้า

            ไม่มีคำตอบกลับมา รู้แต่ว่าณพัฒน์พยายามทำทุกอย่างกับร่างเด็กที่หลุดจากตัวเมียสาว เขาอยากเห็นลูก แต่ไม่มีเสียงเด็กร้อง ไม่มีสัญญาณใดๆ ที่บอกว่าชีวิตใหม่ลืมตาดูโลกแล้ว

            “ไอ้ดอม ลูกกู มึงต้องช่วยลูกกู” จอมทัพร้องไห้แบบไม่อายลูกน้องที่ขับรถ

            เพียงไม่กี่นาที เสียงเด็กก็ร้องลั่นห้อง สไบนางรีบยื่นผ้าขนหนูผืนใหม่ให้ณพัฒน์ เขาห่อร่างเด็กแรกเกิดแล้วอุ้มมาโชว์ที่กล้องมือถือ

            “ผู้ชายวะ ยินดีด้วยไอ้จอม” ณพัฒน์ให้จอมทัพดูหน้าลูกชายชัดๆ บอกกับคุณพ่อว่าจะรอรถพยาบาล เพื่อพาลูกเมียของเขาไปที่นั่น สั่งจอมทัพให้ค่อยๆ เดินทางมา

            “ดวงแข็งตั้งแต่เกิดเลย สมกับเป็นลูกพ่อจอมจริงๆ” หมอดอมคุยกับเด็กที่ยังร้องไม่หยุด

            จอมทัพจ้องมองภาพในมือถือ สไบนางพัดวีให้นวลปรางกับนทนที เธอหน้าซีดอ่อนเพลีย แต่ยังหันมายิ้มให้กับกล้องที่ส่งภาพมาถึงสามี  

            นี่เมียจ๋าจะรู้ไหมว่า ทางนี้ผัวจ๋าร้องไห้น้ำตาท่วมรถตู้ ความคิดที่จะมีลูกอีกคนติดๆ กันหายวับไปจากสมอง เขาห่วงนวลปรางเหลือเกิน อยากเห็นเธอแข็งแรงและลูกอยู่กับหมอสูติฯ อย่างปลอดภัย

            “ไอ้ดอม อย่าให้ใครสลับลูกกูนะ” จอมทัพยังตะโกนสั่ง

            “หน้าถอดพ่อขนาดนี้ ไม่มีใครเอาไปหรอก”

            ณพัฒน์บอกกับจอมทัพ รู้ว่าคุณพ่อที่หน้าซีดอีกฝั่งอยากเห็นหน้าลูกชายอีกรอบ แต่เขาต้องปิดวิดีโอคอลนี่แล้ว เพราะแพทย์ฉุกเฉินเดินทางมาถึงที่บ้าน เพื่อพานวลปรางและลูกไปโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน

            ทุกอย่างในรถเงียบสนิท เมื่อสัญญาณภาพหายไป

            “นวย” จอมทัพเรียกคนขับรถ

            “ครับนาย”

            “ผมได้ลูกชาย หน้าเหมือนผมเลย”

            “ครับนาย ดีใจด้วยครับ เมื่อกี้ผมก็ช่วยนายเบ่งเต็มที่เลยครับ” นวยร้องไห้ไปขับรถไป

            “พาผมไปห้องน้ำก่อน ในรถมีเสื้อผ้าผมสำรองไว้ไหม” จอมทัพอายที่จะบอกคนขับรถว่า ผลงานการช่วยเบ่งของเขา ตอนนี้มันไหลนองพื้นรถตู้ไปหมดแล้ว

            “มีครับ ผมสำรองไว้หลายชุด” นวยตอบจอมทัพ “แต่ผมขอยืมกางเกงนายสักตัวนะครับ ผมช่วยนายเบ่งลูกเมื่อกี้ ไหลนองตรงนี้ด้วยเหมือนกัน”

            จอมทัพพยักหน้า สภาพภายในรถตู้ของเขาเหมือนผ่านสมรภูมิห้องคลอดออนไลน์ ภาพและเสียงที่ส่งตรงจากโคราช สร้างความเปียกชื้นทั้งเจ้านายและลูกน้อง

            “นวย อย่าไปเล่าให้ใครฟังนะ ผมอายเขา”

            “ครับนาย”

            “เล่าเมื่อไร ผมหักเงินเดือนนวยเลยนะ”

            “ครับนาย”

            จอมทัพหัวเราะ เขาสั่งให้นวยลดกระจก เพราะตอนนี้กลิ่นมันอบอวนในรถจนเขาทนแทบไม่ได้แล้ว


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น