อัปเดตล่าสุด 2019-09-23 19:27:20

ตอนที่ 8 ประกาศตัว

บทที่ 8

ประกาศตัว

            พนักงานขายกุลีกุจอมาต้อนรับแขกวีไอพี ข่าวดังของเมื่อวานทำให้นวลปรางตัวลีบ เธอแทบไม่กล้าเดินคู่กับเขา จอมทัพต้องจูงมือเธอเดิน พอนวลปรางค่อยๆ เดินหนี เขาขู่ว่าจะปล้ำเธอในห้างฯ เธอได้แต่ยิ้ม เพราะไม่เชื่อคำจอมทัพ

            และเขาก็ดันรู้ทันความคิดเธอ!

            เมื่อเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ประกาศแต่งงานโชว์หวานออกสื่อ ยังมีนักข่าวตามถ่ายภาพ นวลปรางไม่คุ้นชินที่ต้องเจอแบบนี้  แต่เธอจำยอมไหลไปตามน้ำ คิดไม่ตก หากกลับไปที่น่าน จะมีใครมาตามถ่ายภาพเธอแบบนี้หรือเปล่า

            หญิงสาวรู้สึกตัวเล็กลง เมื่อเขาพาเดินช้อปปิ้งไปทั่ว เหมือนโชว์ภรรยาไปในตัว เข้าออกร้านไหนก็มีแต่คนมายกมือไหว้ บริการอย่างดี ราคาสินค้าแต่ละอย่างที่ซื้อให้นวลปรางนั้นแพงลิบ เธอไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้สัมผัส  ตอนนี้มีข้าวของเสื้อผ้าราคาแพง ประดับตัวเกือบทุกร้าน เสื้อผ้ารองเท้าที่เขาสั่งพนักงานขายมาประเคน

            พอไปถึงร้านเสื้อแห่งหนึ่ง เขาไปเลือกชุดให้นวลปรางเปลี่ยน เวลานี้เด็กกะโปโลเปลี่ยนสภาพ กลายเป็นคุณนายของจอมทัพ ด้วยของราคาสูง

            เขาสั่งให้นวลปรางไปสวมชุดสีแดงเลือดนก พอเธอเดินออกมาจากห้องลองเสื้อ เห็นจอมทัพเลือกชุดนั้นชุดนี้ส่งให้พนักงาน ถามย้ำอีกคนว่า แบบนี้นวลปรางใส่ได้หรือเปล่า

            “อันนี้บริเวณด้านบนจะเล็กไป คือคุณปรางเธออวบค่ะ แต่เอวเล็กมาก ถ้าจะให้พอดีตัวต้องไซส์นี้แล้วแก้ขนาดของเอว เอาเอวเข้าสักสองนิ้วก็จะใส่ได้พอดี” พนักงานขายกับช่างเสื้ออธิบายให้จอมทัพฟัง

            “เอาชุดนี้ ชุดนี้ แล้วก็ชุดนี้” เขาเลือกเสื้อผ้าเหล่านั้นเหมือนเลือกซื้อผักในตลาดสด จะต่างกันก็ตรงที่ ราคาของที่เขาซื้อนั้นแพงลิบลิ่ว จอมทัพสั่งให้ช่างแก้เสื้อที่เขาเลือก ให้เหมาะกับรูปร่างของนวลปราง  

            เขาหันมามองเธอด้วยสายตาพอใจ ร่างบอบบางในเดรสสีแดงเลือดนก มันพอดีตัวทุกสัดส่วน ยกเว้นด้านบนที่ดันทรงจนเห็นขนาดเนินอก พนักงานขายแนะนำให้ใส่ชุดที่ใหญ่กว่านี้ แต่จอมทัพบอกไม่ต้อง เขาชอบและพอใจที่นวลปรางดูสวยยั่วยวนเหมาะกับชุดที่เขาเลือกให้

            เธอมองของที่วางพาดบนโต๊ะ ลำพังรายได้ของนวลปรางทั้งปี ยังไม่พอสำหรับค่าเสื้อผ้าที่เขาหยิบออกมาจากราวแขวนเลยด้วยซ้ำ เขาสั่งให้แก้ทรงเสื้อผ้าทั้งหมด ช่างรีบมาวัดรูปร่างนวลปรางอีกครั้ง เพื่อแก้ชุดที่สั่งไว้ จากนั้นให้ส่งทางพัสดุไปตามที่อยู่ ที่จอมทัพเขียนไว้ในใบกำกับ

            นวลปรางได้แต่ยืนมอง เธอไม่มีโอกาสเลือกหรือตัดสินใจอะไรเลย

            “เดี๋ยวชุดที่ภรรยาผมใส่ จัดการซักรีดให้สะอาดภายในสิบนาที ผมจะให้เธอใส่ออกจากร้านไปเลย”

            เธอหันไปมองเขาแล้วเลิกคิ้วอย่างไม่มั่นใจ แต่พอพนักงานเอาเสื้อคลุมเนื้อหนาตัวใหญ่มาให้ นวลปรางเลยต้องเข้าไปเปลี่ยนชุดคืนให้พวกเขา

            ตอนนี้นวลปรางอยู่ในชุดเสื้อคลุมตัวโคร่ง เธออายเพราะร่างกายเกือบจะเปลือยกลางร้านในห้างสรรพสินค้า จอมทัพเดินจูงมือเธอไปนั่งที่ ‘รับรองพิเศษ’ ตรงนั้นมีห้องลองเสื้อหรูหราปิดอยู่ ต้องใช้เวลาพอสมควรเพื่อรอเสื้อผ้าที่เขาสั่งซื้อ และสั่งให้ทำความสะอาดพร้อมใส่สำหรับนวลปราง

            “คุณจอมทัพ”นวลปรางเรียกเขาด้วยเสียงที่ไม่มั่นใจนัก

            “บอกให้เรียกทูนหัว” เขาหันไปย้ำกับเธออีกรอบ ชายหนุ่มหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้หนังอย่างดี เขาดึงข้อมือนวลปรางมาประชิด ไม่ถึงกับกระชากแต่แรงมากพอที่เธอจะนั่งลงที่ตักเขา

            “คือ...” นวลปรางทำอะไรไม่ถูก เพราะเธอมีเพียงเสื้อคลุมที่ห่อร่าง กับชั้นในบางๆ ที่ติดตัวเท่านั้น

            “บอกแล้วไง อยากได้อะไรบอก อ้อนดีๆ แล้วจะให้ทุกอย่าง” เขากระซิบริมหู จูบผมของเธอเบาๆ แต่มันขนลุกไปทั่วตัวอย่างช่วยไม่ได้

            “ปรางอยากกลับบ้าน” เธอขยุ้มเสื้อด้านบนไว้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งกุมด้านล่างปิดไว้ ตอนนี้เขาจะกอดจะจูบตรงไหนเธอห้ามไม่ได้จริงๆ นอกเสียจากกันมือปลาหมึกองจอมทัพ ไม่ให้เข้าถึงผิวใต้เสื้อคลุมไปมากกว่านี้

            จอมทัพเบ้ปาก เขาพยักหน้าเป็นจังหวะตามที่นวลปรางพูด ชายหนุ่มหันไปมองพนักงานที่ยืนกระจายเต็มร้าน แต่ละคนรู้หน้าที่ เป็นอันรู้กันว่าสายตาแบบนี้จอมทัพต้องการอะไร ทุกคนหันหลังให้ ผู้จัดการร้านเดินมาเปิดประตูห้องลองเสื้อวีไอพีที่นวลปรางเข้าออกๆ เมื่อครู่ให้กว้างออก หญิงสาวได้แต่มองตามด้วยความงุนงง

            ไม่ทันไรเธอหันมามองจอมทัพตาตื่น เขาเลื่อนฝ่ามือไปตามเรียวขา มือบอบบางที่ขยุ้มเสื้อคลุมให้ชิดแนบกันไล่ตะครุบมือหยาบที่รุกรานใต้ชุดคลุม

            “คุณจอม” เธอเรียกเขาเสียงเข้ม เพราะนี่มันร้านเสื้อผ้าหรูที่คนในร้านอยู่มากมาย

            “คิดว่าผมไม่กล้าใช่ไหม ถึงแอบดื้อเงียบอย่างนี้” จอมทัพจูบเธอเหมือนลงโทษ นวลปรางแข็งขืนด้วยความตกใจ เธอหัวใจเต้นแรงเมื่อเจอสัมผัสแบบนี้ในที่แบบนี้

            “ผมบอกแล้วไงว่าถ้าดื้อกับผมเมื่อไร ผมจะทำให้คุณร้องครางเรียกผัวจ๋าวันละสามรอบ เมียจ๋ารู้ไหม? ผัวจ๋าอยากนอนด้วยมากแค่ไหน” จอมทัพพูดขณะที่ฝ่ามือเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ

            นวลปรางพยายามปัดป้องให้ตัวเองหลุดจากอ้อมแขนของเขา เธอรู้แล้วว่าจอมทัพเอาจริงอย่างที่พูดได้ และตอนนี้จะให้นวลปรางเดินเกาะแขนเกาะขาเขาก็ยอม เพราะเธออายที่จะเกิดเรื่องแบบนี้กลางห้างฯ

            พนักงานในร้านมารูดผ้าม่านปิดให้อย่างรวดเร็ว เพื่อให้พื้นที่รับรองตรงนี้ เป็นพื้นที่พลอดรักของจอมทัพ ก็ในเมื่อร้านเสื้อแห่งนี้จอมทัพถือหุ้นถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ และเขาไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่ได้ทำแบบนี้เป็นครั้งแรกด้วยเช่นกัน

            ห้องลองเสื้อที่เปิดประตูกว้างให้ จอมทัพเคยควง ‘สาวส่งปิ่นโต’ ไปบำเรอรักกันมาแล้ว ส่วนเจ้าของห้องเสื้อแห่งนี้ ก็เคยเป็นหนึ่งในคลอเลคชั่นที่เคยระเริงรักกับเขา

            เธอได้ทุนจากจอมทัพมาตั้งตัว และเปิดร้านชุดแต่งงานที่โคราชอีกแห่ง เจ้าของห้องเสื้อหรูเข้าใจจอมทัพ และสั่งทำพื้นที่พิเศษไว้สำหรับเขากับสาวคนอื่นด้วย

            จะเป็นไรไป ธุรกิจก็ได้ บทรักก็อิ่มเอม ในเมื่อเขาคือหุ้นส่วนใหญ่ ที่กอบกู้สถานการณ์ และมอบทุนให้ขยายสาขาเพิ่ม ส่วนเรื่องธุรกิจจะดำเนินไปได้ไม่ได้ เป็นเรื่องที่นาวินคอยกำกับดูแลละเอียดอยู่แล้ว  

            “คุณจอม หยุด” เสียงนวลปรางห้ามเขาสั่นระริก เธออายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นวลปรางประเมินเขาผิดไป ที่สำคัญเธอรู้สึกได้ว่าร่างกายเขาเริ่มตื่นตัว และถ้าเธอไม่ห้าม เธอได้เสียสาวครั้งแรกในร้านเสื้อกลางห้างดังแบบนี้แน่

            “ทูนหัว ไม่ใช่คุณจอม” เขาทวนประโยคนั้นใหม่ “ปราง...ผม...” เขาเสียงแหบพร่าเมื่อฝ่ามือเลื่อนมือไปที่ชั้นในปิดทางสวาท เขาพยายามดึงออก แต่เธอจับมือเขาไว้

            “ปรางจะนอนกับคุณบนที่นอนเท่านั้น” เธอยื่นคำขาด เพื่อให้ตัวเองรอดจากสถานการณ์นี้ให้ได้

            จอมทัพเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ เขาอยากลิ้มรสจากเนินอกหวานนั่นอีกสักครั้ง ซุกใบหน้าที่อกของนวลปราง ชั้นในลูกไม้บางๆ มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์เขาให้กระพือมากขึ้น เธอห้ามเขาไม่อยู่ เสื้อคลุมเปิดออก โชว์อกขาวราวกับบิงชูต่อหน้าเขา

            นวลปรางสะอื้น เขาจูบเนินอกนั้นอย่างเป็นเจ้าของ ดูดเม้มจุดกระสันผ่านผ้าบางแรงๆ ไม่ยอมปล่อย จนร่างแข็งขืนของนวลปรางอ่อนระทวย เขารู้ว่าเธอกลัว พอเห็นว่าอ่อนไปอ่อนมา จอมทัพอาศัยความไวเกี่ยวแพนตี้ลูกไม้ออกจากเรียวขา

            “ได้สิปราง นอนกับผมบนเตียง คุณพูดแล้วนะ” จอมทัพยิ้มเจ้าเล่ห์  เขาจ้องเธอเหมือนอาหารจานโปรด

            “ผมชอบให้ปรางใส่กระโปรง แต่ไม่ต้องมีเจ้าชิ้นนี้ติดตัว” เขาชูชั้นในของเธอ แล้วจับยัดสิ่งนั้นใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง

            “ปรางต้องทำตัวให้ชิน ผัวหิว ปรางต้องหาให้กิน” จอมทัพไม่พูดเปล่าแต่ลูบเรียวขาของเมียเด็กอย่างพอใจ

            “ปรางทำอาหารได้ ปรางจะทำให้กินเองค่ะ” เธอตอบเขา นั่งก้มหน้ากระมิดกระเมี้ยนเพราะตอนนี้เกือบเปลือยแล้ว

            ตอนนี้จอมทัพอยากพาเธอไปร้านขายที่นอนสักแห่ง จะเหมาร้านปิดมันเสียเดี๋ยวนี้ แล้วนอนกับเธอบนเตียงตามที่นวลปรางยื่นคำขาด แต่พอเห็นอาการของนวลปรางเขาก็ได้แต่ยิ้ม สั่งให้เธอหอมแก้มเขา จูบเขาไม่อย่างนั้นเขาจะจูบเธอแล้วไปจบในห้องลองเสื้อ

            “ผมหมายถึง ถ้าผมต้องการ ปรางต้องตอบสนองต่างหาก” เขาพูดเบาๆ เสียดายรสจูบไม่เป็นงานที่มันกระตุ้นเลือดลมให้ฉีดพล่าน

            “แต่เราไม่ได้รักกัน” เธอพูดโต้แย้ง

            “เราคือปราง ไม่ใช่ผม ไม่อย่างนั้นคงไม่หื่นอยากปล้ำคุณตลอดเวลาอย่างนี้หรอก” จอมทัพลูบเรียวขาเธออย่างเพลินมือ พอเลื่อนสูงขึ้นไปอีกเธอรีบหนีบขาตัวเองแน่น ผิวของเมียเด็กช่างเนียนนุ่มราวกับแพรไหม

            “เดี๋ยวไปเอามือถือแล้วกลับบ้านกัน ป่านนี้คุณแม่คงคุยกับอาม่าอยู่” เขาไม่พูดเปล่า แต่เชยคางนวลปรางมาจูบอีก

ฝ่ามือหยาบลูบเค้นเคล้าคลึงทุกสัดส่วนอย่างเป็นเจ้าของ แม้ว่าเจ้าของร่างจะปัดป้องสักเท่าไรก็ตาม เขาก็ไม่หยุดง่ายๆ

            “ผมสั่งย้ายบ้านจากน่านมาที่บ้านโคราชทั้งหมด บ้านเช่าหลังนั้นส่งคืนเจ้าของแล้ว แล้วก็บอกแม่ให้ไปตรวจสุขภาพร่างกายอาทิตย์หน้า”

            “คุณจอม” นวลปรางเรียกเขาด้วยความตกใจ เธอควรจะดีใจที่แม่ได้รับการรักษา หรือเสียใจที่เขาดึงแม่ของเธอมาเป็นเครื่องต่อรองในเกมนี้ดี

            แต่จอมทัพขมวดคิ้ว เขาจ้องเธอเหมือนนวลปรางทำผิดครั้งใหญ่

            “มันน่าปล้ำให้ได้ลูกในร้านนี้เสียเลย บอกแล้วไงให้เรียก”

            “ทูนหัวย้ายแม่มาเหรอคะ?” นวลปรางรีบพูด เพราะมือเขาเลื่อนเข้าไปใต้เสื้อคลุมไม่หยุด

            “ใช่ ย้ายแม่ไปที่โคราช เราจะอยู่ที่โคราชสี่วัน เข้ากรุงเทพฯ มาทำงาน ผมให้แม่มาอยู่ใกล้ๆ แม่จะได้รับการดูแลอย่างดี ปรางจะได้ไม่ต้องห่วงคิดหนีผมกลับน่านอีก แม่จะปลอดภัย...ผมเลือกหมอที่ดีที่สุดให้กับแม่แล้ว” จอมทัพบอกเมียที่นั่งตัก เขาไม่คิดปล่อยนวลปรางหลุดมือแน่ๆ

            นวลปรางทำหน้าไม่ถูก เธอขอชั้นในชิ้นล่างที่เขาซุกไว้ในกระเป๋ากางเกงคืน จอมทัพปฏิเสธ ย้ำว่าเธอต้องทำตัวให้ชินกับสิ่งที่เขาเป็น เขาเป็นคนหื่นกามและปรารถนาที่จะเสพรสรักตลอดเวลา จอมทัพบอกให้นวลปรางไปแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจอีกครั้ง

            “ไม่ต้องใส่หรอก ปรางไปใส่ชุดเมื่อกี้นะ ผมดูแล้วด้านในมีซับใน ไม่โป๊แน่นอน คุณคือเมียผมที่ถูกต้องตามกฎหมาย ผมไม่ปล่อยให้คุณดูแย่ในสายตาใครทั้งนั้น แต่คุณดื้อเหลือเกิน บอกแล้วว่าเป็นเมียจอมทัพห้ามดื้อ ไม่อย่างนั้นจะปล้ำวันละสามครั้ง คราวนี้ไม่สนว่าก่อนอาหารหรือหลังอาหารแล้ว”

            เขาบอกให้เธอไปแต่งตัว นวลปรางพยักหน้าแล้วรีบลุกจากตักของเขาไปรับชุดจากพนักงาน

            ส่วนพ่อตัวดี จ้องมองภรรยาตามกฎหมายเข้าไปในห้องลองเสื้อ เขามีสิ่งสำคัญที่ต้องเร่งทำต่อจากนี้ คือการซิงก์ข้อมูลมือถือเครื่องใหม่ของเธอไว้กับมือถือเขา ไม่ว่าจะเป็นโปรแกรมใดๆ ที่นวลปรางจะใช้สนทนากับเพื่อน หรือแม้แต่ข้อความทุกช่องทาง จอมทัพจะรับรู้ทั้งหมด เขาพาเธอมาที่นี่ เพื่อเว้นพื้นที่และให้เวลากับช่างเทคนิค และหน่วยสอดแนมที่เขาจ้างทำงานได้สะดวก เขาไม่ต้องการให้นวลปรางรู้ ว่าเขากำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของเธอ

            ทันทีที่เปิดรับสัญญาณการซิงก์เครื่อง จากมือถือตัวเอง ข้อความของเอกเอื้อก็ส่งมาพอดี

          ‘พี่อยากให้ปรางรักษาสุขภาพ ไม่ต้องรักพี่ก็ได้ แต่ให้จดจำความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันก็พอ”

            จอมทัพอ่านข้อความนั้นจบ เขาลบข้อความที่เอกเอื้อส่งมาทันที

เครื่องของนวลปรางก็จะลบทิ้งไปด้วย เพราะมือถือของจอมทัพ จะเร็วกว่าเครื่องของนวลปรางสามสิบวินาที

            “ไม่ต้องห่วง กูจำแม่นทุกความรู้สึกในอดีต จำได้ไม่ลืม” จอมทัพพูดกับมือถือตัวเอง นวลปรางออกมาพอดี เขาปล่อยให้เธอแต่งตัวให้เรียบร้อย อ้อนวอนของชั้นในชิ้นเล็กที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขา เธออ้างว่าเดินไม่เป็นต่อรองจะไม่ดื้อกับจอมทัพอีก เขายอมยื่นให้

            ที่เหลือก็ไปทำธุระให้เสร็จ ก่อนจะกลับบ้านเขาที่ต่างจังหวัดด้วยกัน

            นวลปรางจะใช้ชีวิตร่วมกับเขา ถ้าเขาไม่ปล่อยมือเธอ ก็จะไม่มีมือไหนมากระชากเธอ ออกจากการดูแลของชายชื่อจอมทัพได้อย่างแน่นอน

 

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น