อัปเดตล่าสุด 2020-01-14 06:18:55

ตอนที่ 4 ตอนที่ ๔....

       

       นุชจรีชะงักอยู่ที่หน้าประตูมีทันทีที่เห็นว่ามารดาไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว แต่มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย และเป็นคนเดียวกับที่หล่อนต้องการจะอยู่ให้ห่างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  ไม่ทันจะได้ถอยหลบมารดาก็ตาไวเห็นเข้าเสียก่อน

         กลับเร็วจังลูก คุณมรกตลุกจากเก้าอี้เข้ามาลูบหลังไหล่ นุชจรีรู้สึเหมือนกำลังถูกมารดาปลอบขวัญ หิวมั้ยจ๊ะ แม่จะได้หาอะไรมาให้ทาน”

       “สองไม่หิวหรอกค่ะ หญิงสาวมองข้ามไหล่บุพการีไปยังชายหนุ่มที่ลุกยืนแว่บหนึ่ง สองกระหายน้ำมากกว่าค่ะ

       “งั้นแม่ไปเอาให้ สองอยู่คุยกับคุณพิมานไปก่อนแล้วกัน

       “แม่คะ นุชจรีรั้งแขนมารดาไว้ แม่ไม่ต้องไปหรอกค่ะ เรียกให้ใครเอามาให้ก็ได้

         แม่ไปเองดีกว่าจ้ะ พอดีคุณพิมานมีอะไรจะพูดกับสองด้วย

       มารดาเดินพ้นช่องประตูไป  หล่อนก็เข้าไปหาคนที่ยืนรออยู่

       ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีครามปลุดุมลงมา 2-3 เม็ด ไทสีเข้มพับม้วนอยู่ในกระเป๋าเสื้อ เขาไม่พูดอะไรแต่ล้วงหยิบอะไรอย่างหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกงยื่นส่งให้ในลักษณะคว่ำมือ

       หญิงสาวมองมือสีคร้ามงงๆ

         อะไรคะ ?”

         รับไปสิครับ แล้วคุณสองจะรู้เองว่าเป็นอะไร

       นุชจรีแบมือรับสิ่งที่ถูกปล่อยทิ้งลงมา

       กระพรวนลูกเล็กสีทองร้อยติดกับปลอกคอหนังเส้นเล็ก

       ให้คุณ!

       มือที่รับไว้สั่นน้อยๆ ก่อนกำแน่น

       พิมานไม่พูดหล่อนก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับให้คุณ

         คนของผมเจอในพงหญ้าใกล้บ้าน

       “ทำไมให้คุณถึงตายคะ ?” หญิงสาวถามเสียงเครือและพยายามไม่แสดงความเสียใจออกมามากกว่านี้

       “ถูกหมาฟัดครับพิมานบอก เจ้าคนที่เจอโทรฯ บอกผมเมื่อตอนสาย

       “คุณพิมานเอาให้คุณไปไว้ไหนคะ ?”

       “ผมปลดปลอกคอแล้วก็ฝังไว้ตรงที่ดินร้างใกล้ๆ นั่นแหละครับ

         นุชจรีมองกระพรวนสีทองอีกครั้งด้วยดวงตารื้อน้ำตา

         ขอบคุณมากค่ะที่ช่วยหาจนเจอ ถึงจะช้าไปก็ตาม

       “อย่าเสียใจไปเลยครับ แล้วผมจะหามาให้เลี้ยงใหม่ พิมานบอกเสียงอ่อนโยน

         อยู่กันที่นี่เองหรือ ?”

       พิมานและนุชจรีหันมองเจ้าของเสียงพร้อมกัน

       นุชนาถยืนอยู่ตรงช่องประตู หน้าตาถมึงทึงดุดัน

         นี่ถ้าไม่นึกเอะใจโทรฯ ไปหาพิมานที่บริษัท หล่อนก็คงไม่รู้ว่าเขาออกมาตั้งแต่บ่าย แล้วมาอยู่กับแม่น้องสาวหน้า-ด้านที่คิดแย่งผู้ชายของหล่อน

         พี่หนึ่งค่ะ ให้คุณ.....

       “แกไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น นุชนาถสวนคำเกือบเป็นตวาด และก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าหล่อนกำลังเล่นบทอะไรอยู่ จึงจำต้องระงับความโกรธและปรับเปลี่ยนสีหน้าเสียใหม่ “พี่ขอ โทษนะจ๊ะสอง คือพี่กำลังอารมณ์เสียกับเรื่องงานที่บริษัทน่ะ” หญิงสาวเปลี่ยนเป็นพูดดีแล้ว เดินมาสมทบ

         ไม่เป็นไรค่ะ สองเข้าใจ”  นุชจรียิ้มหน้าเศร้า

       กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง......

       “เอ๊ะ! เสียงลูกกระพรวน นุชนาถแสร้งเหลียวมองหา เจอให้คุณแล้วหรือจ๊ะ ?”

       “เจอแล้วครับพิมานตอบแทน ตามองผู้มาใหม่อย่างสำรวจ

       ที่เขาเห็นอยู่นี่ ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของนุชนาถ

       ผู้หญิงร้ายกาจอย่างหล่อนหรือจะยอมปรับเปลี่ยนนิสัยตัวเองได้ง่ายๆ

         มันตายแล้วครับ

       “ตายแล้ว!” นุชนาถยกมือทาบอก สีหน้าตกใจ มันเป็นอะไรตายคะ ?”

       “หมาฟัดตายค่ะ  นุชจรีบอกพี่สาวเสียงเศร้า คุณพิมานฝังให้ แล้วเอาปลอกคอมาคืนให้สอง

       น้องสาวยื่นปลอกคอแมวให้ดู

       พิมานเห็นความสะใจแว่บออกมาทางสีหน้าและแววตาของนุชนาถ

         น่าสงสารจัง เลี้ยงมาจนโตแล้วก็ต้องมาตายเสียอีก เฮ้อ.... นุชนาถทำเป็นถอนใจสงสาร พ่อกับแม่ก็รักมันมากด้วยสิ  เรียกลูกแทบทุกคำเลย”

       “แล้วคุณหนึ่งล่ะครับ รักมั้ย ?”  ชายหนุ่มแหย่ เพราะรู้แล้วว่านุชนาถกำลังเล่นบทพี่สาวที่แสนดี

         รักสิคะ หญิงสาวมองสบนัยน์ตารู้ทัน แต่ยังตีหน้าเซ่อ ใครๆ อาจคิดว่าหนึ่งไม่ชอบให้คุณ แต่ความจริงหนึ่งรักนะคะ  คงเพราะหนึ่งไม่เคยมีสัตว์เลี้ยงเลยไม่รู้วิธีที่จะพูดหรือเล่นกับมัน” หล่อนหันไปหาน้องสาว สองหามาเลี้ยงใหม่สิ พี่จะได้ช่วยเลี้ยง

         นุชจรีส่ายหน้าเร็ว

          ไม่เอาแล้วค่ะ สองกลัวจะเอาพวกมั้นมาตายอีก

        “ก็จริงอย่างสองว่าแหละ เลี้ยงอะไรแล้วตาย เป็นพี่ๆก็ไม่อยากเลี้ยงเหมือนกันพูดแล้วถอนใจอีก เหมือนเห็นใจคนเลี้ยงเสียนัก

          เอ... เม่เข้าไปในครัวนางจัง พี่หนึ่งคุยกับคุณพิมานไปก่อนนะคะ สองขอตัวไปดูแม่หน่อย

          นุชจรีเปิดโอกาสให้พี่สาวได้อยู่กับผู้ชายที่รักตามลำพัง  หล่อนไม่ได้หันกลับไปมองจึงไม่เห็นความหมายในดวงตาสองคู่ที่มองตามหลังมา

        คู่หนึ่งมองด้วยความรัก  ส่วนอีกคู่มองด้วยความชิงชัง

          *****     *****     *****

         กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง......

            นุชจรีลืมตาตื่นขึ้นในความมืด เมื่อได้ยินเสียงกระพรวนดัง

          แมวของหล่อนตายไปแล้วจะมีเสียงกระพรวนจากไหนดังให้ได้ยินอีก หรือเป็นเพราะหล่อนคิดถึงให้คุณมากเกินไปจนหูแว่วไปเอง

          คนตายไปแล้วยังมีวิญญาณ แมวเป็นสัตว์เดรัจฉานก็จริง แต่ก็มีชีวิตจิตใจรู้ร้อนรู้หนาวไม่ต่างอะไรจากคน ก็น่าจะมีวิญญาณเหมือนกัน แล้วตอนนี้วิญญาณของให้คุณอยู่ที่ไหน

          กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง......

          เสียงกระพรวนดังขึ้นอีก นุชจรีลุกขึ้นกดสวิตโคมไฟข้างเตียงแล้วก็ใจหายวูบ

          ปลอกคอให้คุณที่หล่อนวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงหายไป

          หายไปได้อย่างไร !?

          แอ๊ดดดดดดดด...............

          กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง......

          หญิงสาวหันมองบานประตูที่เปิดออกเอง และเห็นเงาดำรูปร่างปราดเปรียวคล้ายแมววิ่งผ่านออกไปพร้อมเสียงกระพรวน

             ให้คุณ!”

          นุชจรีตะโกนเรียก ก่อนถลาตามออกไป

          กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง...... กริ๊งงงงงงง......

             ถึงเห็นตัวไม่ชัด นุชจรีก็มั่นใจว่าเป็นแมวของหล่อนแน่

             ให้คุณจะไปไหนน่ะ ? มานี่  กลับมานี่

          นุชจรีร้องเรียก และวิ่งตามจนมาถึงหน้าห้องๆ หนึ่ง

          หล่อนยืนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่จ้องมองแมวสีสวาทที่เหมือนแมวของหล่อนที่ตายไปแล้วไม่มีผิดเพี้ยน เหมือนกระทั่งดวงตาที่มองมาด้วยความจงรักภักดี

             ให้คุณ... ให้คุณใช่มั้ย ?”  เสียงที่ถามดังราวเสียงกระซิบ ให้คุณยังไม่ตาย ใช่มั้ย?”

          เมี๊ยววววววววววววววววววว.......................

          ให้คุณร้องและเหลียวมองประตูห้องด้วยดวงตาแข็งกร้าว ก่อนค่อยๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตานายสาว เหลือปลอกคอหนังกับกระพรวนตกอยู่ที่พื้น

             ให้คุณ!”

             นุชจรีร้องเรียกเต็มเสียง เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูเปิดผลัวะออกมา

             อะไรกันยายสอง ดึกป่านนี้แล้วยังมาส่งเสียงดังอะไรหน้าห้องฉันยะนุชนาถตีหน้ายักษ์ ร้องถามเสียงดัง

          นุชจรีไม่ตอบ ได้แต่ชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่ปลายเท้าพี่สาว  นุชนาถก้มมองแล้วสะดุ้งเฮือกขึ้นทั้งตัว

             อะไรกันน่ะ ยายสอง ?”

             ให้คุณค่ะ สองวิ่งตามให้คุณมา พอมาถึงหน้าห้องพี่หนึ่งก็หายไปเหลือแต่ปลอกคอทิ้งไว้

          “จะบ้าหรือยายสอง ?” เสียงนุชนาถดังกว่าเก่า หน้าซีดขาวเป็นกระดาษ เธอคิดว่าฉันฆ่ามันเหรอ ถึงจะมาหลอกให้ฉันสารภาพความจริง”

          “สองไม่ได้หลอกพี่หนึ่งนะ สองเห็นให้คุณจริงๆ

             เอะอะเอ็ดตะโรอะไรกันลูก เสียงดังลั่นบ้านไปหมด

          คุณเวชบดีและคุณมรกตเดินหน้าตื่นตรงเข้ามา

             พ่อกับแม่ดูสิ ยายสองมาหลอกหนึ่งว่าวิ่งตามผีเจ้าให้คุณมาที่ห้องหนึ่ง นุชนาถฟ้องทันที สองเขาคิดว่าหนึ่งเป็นคนฆ่าให้คุณค่ะ”

          “สองไม่ได้หลอก สองเห็นจริงๆนุชจรียืนยันน้ำตานองหน้า สองวิ่งตามมาจากห้อง พอมาถึงหน้าห้องพี่หนึ่งให้คุณก็หายตัวไป”

           “ใครจะเชื่อหล่อนยะ กะอีแค่แมวตัวเดียวไม่รู้อะไรกันนักกันหนา หรือว่าประสาทหลอนเห็นผีแมวมาชวนเล่นไล่จับ ไปเช็คประสาทซะมั่งไป๊” พูดจบนุชนาถก็กระแทกประตูปิดโครม

           นุชจรีทรุดตัวนั่งหมดแรงกับพื้น

              สอง!” บิดามารดาเรียกตกใจ

              พ่อกับแม่อย่าเป็นห่วงเลยค่ะ สองไม่เป็นอะไรหรอก นุชจรีพูดปนสะอื้น มือสั่นระริกเอื้อมหยิบปลอกคอแมวกอดแนบอก

           คนเป็นพ่อถอนใจอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี  คนเป็นแม่ทรุดตัวลงกอดลูกไว้

              สองจ๋า  สองลูกแม่

              สองไม่ได้โกหกไม่ได้ใส่ร้ายพี่หนึ่ง สองเห็นให้คุณจริงๆ สองไม่รู้ว่าทำไมให้คุณถึงวิ่งมาที่ห้องพี่หนึ่ง สอง....

              หญิงสาวเบิกตาขึ้นกว้าง ขนลุกเกรียว

           หรือให้คุณต้องการจะบอกให้หล่อนรู้ว่ามันไม่ได้ถูกหมาฟัดตายอย่างที่ใครๆ เข้าใจ แต่มันถูกฆ่า และคนที่ฆ่าก็คือ...นุชนาถ

 

 

จบตอนที่ 4


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น