อัปเดตล่าสุด 2020-01-14 06:22:08

ตอนที่ 5 ตอนที่ ๕...

       

       สายลมยามดึกพัดกระทบยอดไม้กระดิกไหวกระทบยอดหญ้าเอนลู่ แล้วพอพัดผ่านเลยไป เหล่าแมลงกลางคืนที่หลบอยู่ตามซุ้มไม้กอหญ้าก็พร้อมใจกันกรีดปีกประสานเสียงขึ้นอีกครั้ง

        น้ำค้างหล่นรอดใบตะขบต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาเป็นวงกว้างร่วงใส่หลังคาสังกะสีสนิมเขรอะของเพิงหลังเตี้ย ที่ฝาแต่ละด้านตอกปิดกันลมและแดดฝนด้วยป้ายโฆษณาหาเสียงของพรรคการเมืองต่างๆ ดังปุปะ

        ประตูที่เปิดอ้าทิ้งไว้ทำด้วยวัสดุชนิดเดียวกับฝาและจะขยับดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่มีลมพัดผ่าน ใช่ว่าเจ้าของเพิงเปิดทิ้งไว้เพื่อไล่อากาศร้อนอบอ้าว หากแต่เป็นเพราะหลับไม่รู้เรื่องด้วยฤทธิ์น้ำเปลี่ยนนิสัย

        ร่างซูบผอมกรนครืนๆ มือกอดขวดเหล้าแน่นเหมือนกลัวมันหนี และยังมีอีกหลายขวดตั้งระเกะระกะข้างจานสังกะสีที่มีกับแกล้มเหลือติดอยู่ก้นจาน ห่างไปอีกนิดคือตะเกียงน้ำมันในกาละมังสังกะสีใบเล็กที่ริบหรี่จวนดับมิดับแหล่

        นี่เป็นมื้อแรกในชีวิตที่นายแถมได้กินอย่างอิ่มหนำสำราญ เงินสองพันที่ได้มาจากการจัดการกับแมวตัวหนึ่งจึงเหลืออยู่ในกระเป๋ากางเกงไม่กี่บาท

        คำว่า พรุ่งนี้ ไม่เคยมีอยู่ในชีวิตของคนหาเช้ากินค่ำ ซ้ำยังหาไม่เคยพอกินมาตั้งแต่หนุ่มจนแก่ วันใดที่จะทำให้ท้องอิ่มได้ก็ขออิ่มไว้ก่อน ส่วนวันต่อๆไปจะอดหรือจะอิ่มก็ค่อยว่ากันใหม่

        ลมแรงพัดกรรโชกผ่านประตูที่เปิดอ้าเข้ามาในเพิง ทำให้ตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ดับวูบ

        เมี๊ยววววววววววววววว................................

        เปลือกตาที่ปิดสนิทหรี่ลืมขึ้นอย่างไม่เต็มใจและปิดลงอย่างรวดเร็ว

          เมี๊ยววววววววววววววว................................

           ร่างซูบผอมถอนใจรำคาญเสียงแมวที่ร้องกวนไม่เลิก

        และประหลาดนักที่เสียงของมันเหมือนดังสะท้อนก้องกลับไปกลับมาอยู่ในหู มีอำนาจปลุกให้ประสาททุกส่วนตื่นตัว

        เมี๊ยววววววววววววววว...............................

        โว๊ย! แมวใครวะดันเสือกมาร้องอยู่ในบ้านกู หนวกหูฉิบ... เดี๋ยวพ่อจับโยนให้หมารุมฟัดตายเสียอีกตัวหรอก”  นายแถมตะโกนขู่ทั้งตายังปิด

           เมี๊ยววววววววววววววว................................

        ร่างผอมดีดตัวลุกนั่ง ทั้งยังไม่ยอมลืม

        “โว๊ย! พูดไม่รู้เรื่องหรือฟะ ไอ้แมวบ้า!”

        กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง.........

        นายแถมตัวแข็งทันทีที่ได้ยินอีกเสียงดังตามขึ้นมา ทำให้นึกถึงเจ้าแมวสีสวาทที่แกจับโยนให้หมาฝูงใหญ่รุมฟัดเสียจนตาย  แล้วก็เอาซากไปโยนไว้ในพงหญ้าตามที่ผู้หญิงชื่อนุชนาถสั่ง

        แมวตัวนั้นมีปลอกคอหนังเส้นเล็กแขวนลูกกระพรวนสีทอง

        ดวงตาที่ปิดสนิทลืมโพลง และกวาดมองไปในความมืดที่โรยอยู่รอบตัยว พอตาเริ่มชินกับความมืดจึงเห็นข้าวของกองสุมเป็นเงาตะคุ่มอยู่มุมโน้นมุมนี้ ของพวกนี้ทุกชิ้นล้วนเคยมีราคาแพงแต่เมื่อเจ้าของหมดความต้องการ ค่าของมันก็เหลือแค่ไม่กี่บาทเมื่อถูกจับชั่งกิโลขาย

          ไหนวะ แมว! มึงร้องอยู่ไหนวะ!”

          ไม่มีเสียงแมวร้องให้ได้ยิน นายแถมใช้มือตบเบาๆ ที่พื้นใกล้ตัวเหมือนหาอะไรสักอย่าง

        ไฟแช็คถูกจุดจ่อเข้ากับไส้ตะเกียงน้ำมัน

        “เฮ้ย!”

          นายแถมร้องตกใจเมื่อมีตัวอะไรกระโจนเข้าใส่ เท้าสองคู่ยันเข้าที่หน้าอกเต็มรักผลักล้มหงายท้องหลังกระแทกพื้น มือตวัดเหวี่ยงโดนขวดเหล้าล้มชนกันดังเคร้งคร้าง

         เมี๊ยววววววววววววววว................................

           กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง.........

           พอตั้งสติได้ก็ผุดลุกยืนด้วยความโกรธ ตาจ้องเขม็งไปที่ช่องประตู

         ตะเกียงน้ำมันให้ความสว่างแค่วงแคบๆ  ส่วนที่นั่งตวัดหางอยู่ที่ประตูจึงเห็นเป็นเพียงเงาดำกับดวงตาที่สะท้องแสงไฟวาว

         “มึง.... นายแถมชี้นิ้วสั่นๆ ด้วยความโกรธไปที่แมว มึงเอาตีนยันอกกูจนล้มแล้วยังมานั่งลอยหน้าให้กูเห็นอีกเร๊อะ มึงเป็นเพื่อนกับไอ้สีสวาทตัวนั้นล่ะสิ ถึงได้ตามมาแก้แค้นกูแทนเพื่อนมึง

            เมี๊ยววววววววววววววว................................

            แมวตอบว่าอย่างไรคนฟังไม่ออกแน่  แต่นายแถมปักใจเชื่อว่าต้องใช่ แมวตัวนี้คงเห็นแกจับเพื่อนของมันโยนให้หมารุมฟัดจึงตามมาแก้แค้น  ดังนั้นขวดเหล้าที่ล้มระเน ระนาดจึงถูกหยิบขึ้นมาเป็นอาวุธขว้างใส่

         เงาดำกระโจนหลบเข้าที่กำบังว่องไว แล้วยื่นหน้าออกมาให้เห็นคล้ายยั่วโทสะ  ขวดจึงปลิวตามไปอีกหลายลูก บางลูกก็พลาดกระทบฝาแตกแต่ไม่ได้ทำให้แมวตกใจวิ่งหนี แถมยังโผล่หน้าออกมาเหมือนเย้ยอีก

           เมี๊ยววววววววววววววว................................

           นายแถมฉุนจัดหันรีหันขวางแล้วคว้าได้ท่อนไม้ขนาดเหมาะมือมึงตายแน่คราวนี้ กูจะฟาดให้หัวแบะเชียวแมว-ถอยออกห่าง เมื่อคนย่างสามขุมถึงประตูพร้อมอาวุธชนิดใหม่ในมือ แน่จริงอย่าหนีสิวะ

           เมี๊ยววววววววววววววว................................

           เหมือนแมวจะร้องท้าให้ตามไป  นายแถมรับคำท้าออกวิ่งไล่ทันที

         เมี๊ยววววววววววววววว................................

         กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง.........                             

           แมววิ่งไปร้องไปมีเสียงกระพรวนดังเป็นจังหวะช่วยให้คนตามถูก บางครั้งก็หยุดรอเมื่อเห็นคนวิ่งตามไม่ทัน

         ร่างผอมเกร็งวิ่งไปหอบไป ตาขุ่นขวางคอยส่ายหา หูคอยฟังเสียงกระพรวน อย่างไม่นึกเอะใจเลยว่าทำไมในที่มืดแสนมืด จึงยังมองเห็นเจ้าตัวก่อกวนได้ชัดไม่ต่างกับเวลากลางวัน

         พอออกพ้นพงหญ้า ร่างเปรียวก็วิ่งตื๋อข้ามถนนสายเปลี่ยวไปนั่งตวัดหางคอยอยู่อีกฟาก

         คนตามหอบแฮ่ก เหนื่อยใจแทบขาดแต่ก็ไม่คิดยอมแพ้สัตว์หน้าขน

            มึง! ไอ้ตัวแสบ แน่จริงอย่าหนีสิวะ!”

          เมี๊ยววววววววววววววว................................                                               

         นายแถมคิดว่าแมวร้องท้าให้ตามไปจึงกระโจนข้ามถนนด้วยความยัวะสุดขีด พอถึงกลางถนนก็หยุดกึกเมื่อเห็นดวงตาเจ้าคู่ปรับกลายเป็นสีแดงราวกับลูกไฟที่ลุกโชนแล้วตัวก็ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเก่าเป็นสิบเท่า

         แมวธรรมดาคงทำอย่างนี้ไม่ได้ เว้นแต่จะเป็น....แมวผี!

            ปี๊นนนนนนนนนนนนนน......................

              เสียงบีบแตรดังยาวมาแต่ไกล นายแถมหันหลังกลับขยับขาจะวิ่งกลับไปฝั่งเดิมหนีทั้งรถหนีทั้งแมวผี แต่ขาไม่ยอมขยับราวกับมีกาวชนิดพิเศษติดตรึงแน่นไว้กับพื้นถนน

          รถเปิดไฟหน้าสว่างจ้าแล่นมาด้วยความเร็วสูง

          “ไม่! กูยังไม่อยากตาย! ไม่มมมมม......

        *****     *****     *****

         นุชนาถพรวดพราดลุกนั่ง หายใจถี่แรงจนเป็นหอบ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

         หญิงสาวมองผ่านความขมุกขมัวรอบตัว พอพบว่าเป็นห้องนอนของหล่อนเองก็ถอนใจโล่งอก

         ฝันร้าย!  หล่อนฝันร้ายอย่างนี้ติดต่อกันมาหลายคืนแล้ว.....

         ฝันเห็นนายแถมคนถีบซาเล้งมีเลือดท่วมตัวกวักมือเรียกให้ไปอยู่ด้วย ข้างตัวมีแมวสีสวาทนั่งอยู่ ดวงตาสีเขียวของมันแข็งกร้าวจ้องตรงมาที่หล่อน

         นุชนาถนึกถึงยานอนหลับที่ซื้อมา มันช่วยให้หล่อนหลับถึงเช้าได้โดยไม่มีฝันร้ายมารบกวน

         หญิงสาวกดสวิตช์โคมไฟ เปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบซองยาเปิดเทใส่มือแต่ยังไม่ทันจะหยิบเข้าปาก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

         กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง.........             

         นุชนาถสะดุ้ง  ตาส่ายหาที่มาของเสียง

         กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง.........             

         อะไรเย็นชืดๆ กลิ้งมาโดนปลายเท้า นุชนาถก้มมองแล้วถึงกับผงะ ตาเบิกโพลง

         ลูกกระพรวนสีทองสะท้อนแสงไฟวาว

         ให้คุณ!

            หญิงสาวตัวสั่นเทิ่ม ปล่อยเม็ดยาร่วงจากมือตกกระจายกับพื้น

         ลูกกระพรวนค่อยๆ เลือนหาย กลายเป็นความว่างเปล่า

         นุชนาถใช้สองมือขยี้ตาแล้วมองซ้ำ  ก่อนถอนใจโล่งอก

         นอกจากฝันร้ายแล้ว หล่อนยังตาฝาดอีก

         โบ๋วววววววว.................

            ลมหอบเสียงหมาหอนมาจากที่ไกลๆ พร้อมความเย็นยะเยือกวูบถูกตัว

          นุชนารถมองหน้าต่างที่ปิดสนิท ผ้าม่านทิ้งตัวนิ่งไม่ขยับไหว

          แล้วลมเย็นจากไหนพัดมาถูกตัว

          หัวใจเต้นถี่แรงอีกครั้ง ดวงตาหวาดหวั่นมองระแวงไปรอบตัวเมื่อจมูกได้กลิ่นเหม็นเน่าอวลอยู่ในห้อง

              นุชนาถคิดว่าอยู่ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว หล่อนวิ่งไปที่ประตูทั้งเขย่าทั้งทุบ ประตูก็ไม่ยอมเปิด

             ช่วยด้วย! พ่อขาแม่ขาช่วยหนึ่งด้วย! ช่วยด้วย!”

          “คุณหนึ่งงงงงงง.......

             หญิงสาวหันหลังพิงบานประตู ตากวาดมองหาเจ้าของเสียงยานคางแหบโหย

             ใครน่ะใครเข้ามาอยู่ในห้องฉัน!?”

          “ผมเองงงงง...... จำผมได้มั้ย่คุณหนึ่งงงงงงง......... หึ ๆ ๆ ๆ

            ดวงตาที่ยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเบิกกว้างขึ้น เมื่อที่ปลายเตียงปรากฏร่างๆ หนึ่งที่หน้าตาเนื้อตัวแดงฉานไปด้วยเลือด นัยน์ตาแข็งกระด้างเย็นชาไร้แววแห่งความเป็นมนุษย์  ไม่ไกลกันคือร่างของแมวสีสวาท ดวงตาของมันแดงก่ำราวลูกไฟ และจ้องมองมายังหล่อนอย่างประสงค์ร้าย

            นะ นะ  นายแถม!  หะ หะ ให้คุณ!”

            เมี๊ยววววววววววววววว................................

            นุชนาถสะดุ้งสุดตัวกับเสียงร้องดังก้อง หล่อนเห็นเขี้ยวยาวขาววับชวนสยองและพอกระพริบตาเท่านั้น  วิญญาณที่อัดแน่นด้วยแรงอาฆาตก็กางกรงเล็บกระโจนเข้าใส่

          กรี๊ดดดดดดดด!!!!!!!!

 

จบตอนที่ 5

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น