อัปเดตล่าสุด 2020-01-14 06:33:24

ตอนที่ 6 ตอนที่ ๖...

       อย่านะ  อย่าเข้ามา ฉันกลัวแล้ว กลัว..... 

     ร่างบนเตียงที่ถูกพันธนาการมือและเท้าไม่ให้อาละวาดหายใจเข้าแรง เหงื่อผุดพราวเต็มหน้าที่พลิกกระสับกระส่ายเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรในความฝัน

     นุชจรีเฝ้ามองพี่สาวด้วยความเป็นห่วง มองแผลริ้วยาวบนใบหน้าที่เริ่มบวมแดงเพราะติดเชื้อด้วยสายตาเป็นกังวล

     ริ้วแผลนี้ไม่ได้มีแต่เฉพาะที่ใบหน้าเท่านั้น แต่มีอยู่แทบทุกตารางนิ้วบนเนื้อตัวของนุชนาถเลยทีเดียว

     คุณหมอบอกว่าพี่สาวหล่อนเสพยาเกินขนาดจนประสาทหลอนคลุ้มคลั่งหยิกข่วนทำร้ายตัวเอง แต่หล่อนคิดว่าริ้วแผลพวกนี้มันเหมือนรอยเล็บแมวข่วนมากกว่า

     ให้คุณ!

     นุชจรีชะงักและงันไป

     หรือว่านี่คือการแก้แค้นของให้คุณ?

     เหลวไหล!

       หญิงสาวส่ายศีรษะไล่ความคิดนี้ทิ้งไป และในวินาทีต่อมาก็ต้องสะดุ้งตกใจกับเสียงร้องให้ช่วยของคนที่ยังนอนไม่ได้สติเพราะฤทธิ์ยาที่หมอฉีดให้

       ช่วยด้วย  ใครก็ได้ช่วยฉันที ไอ้ให้คุณมันจะฆ่าฉัน ช่วยไล่มันไปที

       ชื่อที่หลุดจากปากนุชนาถ ทำให้นุชจรีรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว

      กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง.........

      นุชจรีสะดุ้งเฮือกทันทีที่ได้ยินเสียงกระพรวนดัง

      ให้คุณอยู่ที่นี่!

      หล่อนกวาดตามองหา มั่นใจแล้วว่านี่คือการเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับตัวเองของสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งที่เรียกขานกันว่า....แมว

        ให้คุณอยู่ไหนน่ะ ?” นุชจรีเรียก หวังให้มีนปรากฏตัวให้เห็นเหมือนที่เคยเห็นมาแล้ว

      “หาอะไรอยู่หรือครับ คุณสอง ?”

        นุชจรีเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ถือดอกไม้ช่อใหญ่ยืนอยู่หน้าประตู

      หญิงสาวรีบลุกขึ้นจากพื้น หล่อนไม่รู้ตัวเลยว่าพิมานเปิดประตูเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

        เอ่อ.... คุณพิมานมาเยี่ยมพี่หนึ่งหรือคะ ?”

      “ครับ  ผมรู้จากคุณอามรกตเลยเอาดอกไม้มาเยี่ยม

        นุชจรีรับช่อดอกไม้มาจากเขา

         งั้นเชิญค่ะ

         พิมานก้าวตามร่างบางไปยังเตียงคนป่วยพลางแอบถอนใจ

       ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรสิ เวลาเจอหน้านุชจรีทีไรเขาเป็นต้องอยากให้โลกหยุดหมุนเสียทุกที

       ชายหนุ่มชะงักเมื่อเห็นสภาพคนบนเตียง

       หญิงสาวไมได้หลับสนิท หน้าขยับพลิกส่ายอย่างคนกำลังฝันร้าย ปากขมุบขมิบพึมพำอยู่ตลอด แต่จับคำไม่ได้ว่าพูดอะไร

       นุชนาถจัดเป็นผู้หญิงที่มีหน้าตาสะสวยสะดุดตาคนหนึ่ง แต่บัดนี้ความสวยกลับถูกบดบังด้วยริ้วแผลที่เริ่มอักเสบแดง

         ใครทำกับคุณหนึ่งอย่างนี้ ?” พิมานถามตกใจ

         ไม่มีใครทำหรอกค่ะ พี่หนึ่งทำร้ายตัวเอง

         นุชจรีบอกชายหนุ่มอย่างที่หมอบอก ใครจะเชื่อว่าริ้วแผลพวกนี้เกิดจากววิญญาณแค้นของแมว

       หล่อนไม่โทษว่าเป็นความผิดของพี่สาว แต่โทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ถ้าหล่อนไม่ย้ายกลับมาและได้รู้จักกับพิมาน  ป่านนี้นุชนาถอาจสมรักสมหวังกับพิมานไปแล้ว

       นุชจรีคิดโดยไม่รู้ว่าชายหนุ่มนั้นไม่เคยคิดอะไรกับพี่สาวของหล่อนในทำนองชู้สาว นุชนาถเป็นฝ่ายคิดไปเองและคาดหวังในตัวเขาไว้สูง

       ตอนนี้หล่อนก็ได้แต่ภาวนาขอให้มีปาฏิหาริย์ที่จะช่วยให้พี่สาวพ้นจากแรงอาฆาตของให้คุณ

         ผมว่ารอยแผลนี่เหมือนรวยแมวข่วนนะฮะ

        นุชจรีสะดุ้งวาบในใจ  พิมานก็เห็นตรงกับหล่อน

       แล้วเขาจะรู้มั้ยว่าเป็นแมวตัวไหน ?

          “แมวอะไรคะจะข่วนพี่หนึ่งได้ทั้งตัว”

       “ทั้งตัว! คุณหนึ่งถูกข่วนทั้งตัวหรือครับ !?” ชายหนุ่มหันมาเลิกคิ้วถามอย่างพิศวง และหญิงสาวก็เลือกที่จะไม่ตอบ

       กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง.........

       นุชจรียืนตัวแข็งเมื่อได้ยินเสียงกระพรวนดังขึ้นอีก

       ให้คุณยังอยู่!

       หล่อนไม่รู้ว่าพิมานได้ยินด้วยหรือเปล่า  แต่พอหันมองก็เห็นเขามองอยู่ก่อนแล้ว

         คุณสองได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่าฮะ?”

       “เสียงอะไรหรือคะ ?” นุชจรีทำเป็นไม่เข้าใจ

         เสียงลูกพรวน

         หญิงสาวหลุบตาหลบสายตาที่มองมาอย่างต้องการคำตอบ

         ไม่ได้ยินหรอกค่ะ หล่อนพูดปด แล้วหันไปเอาดอกไม้ใส่แจกันไปวางที่โต๊ะข้างเตียงคนป่วย

       พิมานมองตามหญิงสาวอย่างค้นคว้า

       เขาไม่เชื่อหรอกว่าหล่อนจะไม่ได้ยิน

         ชายหนุ่มเลื่อนสายตาไปหาคนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง

       นี่คงเป็นการแก้แค้นของให้คุณ หลังจากที่จัดการกับคนถีบซาเล้งเรียบร้อยแล้ว

       วันที่เขาฝังซากแมว เด็กในบ้านบอกว่าเห็นคนถีบซาเล้งเอามาโยนทิ้ง และเป็นคนเดียวกับที่ถูกรถชนตายเมื่อไม่กี่วันมานี่

       คงคิดกันไม่ถึงว่าสัตว์เดรัจฉานจะอาฆาตแรงขนาดนี้

       เสียงประตูที่เปิดออกทำให้หนุ่มสาวหันมองผู้มาใหม่พร้อมกันราวกับนัด

       คนแรกที่เข้ามาคือแม่ชีสูงอายุ ที่มีหน้าตาสดใสอิ่มเอิบแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตาปรานี ทำให้ผู้ที่พบเห็นเกิดความเลื่อมใสศรัทธา อีกสองคนที่ตามหลังเข้ามาเป็นคุณมรกตและสามี

         คุณป้า!” นุชจรีอุทานดีใจ แล้ววิ่งผ่านพิมานเข้าไปทำความเคารพก่อนสวมกอดอย่างรักใคร่

         ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะหลานแม่ชีวารีทักหลานสาว และรับไหว้ชายหนุ่มที่เพิ่งได้เห็นหน้ากันเป็นครั้งแรก

          คุณพิมานเพื่อนยายหนึ่งค่ะคุณมรกตแนะนำกับพี่สามี

        แม่ชีวารีมองชายหนุ่มอย่างพินิจแล้วมองหน้าหลานสาวคนเล็ก ริมฝีปากที่ระบายด้วยรอยยิ้มนิดๆ เกือบตลอดเวลายิ้มมากขึ้น

        ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ ฉันเป็นป้าของหนึ่งกับสอง คุณพิมานจะเรียกฉันว่าป้าตามหลานๆ ก็ได้นะ

      “ขอบคุณครับ คุณป้าชายหนุ่มรับคำด้วยความยินดี

      “ยังไงป้าก็ขอฝากคุณพิมานช่วยดูแลยายสองด้วย

       นุชจรีออกจะตกใจที่ป้าบอกฝากหล่อนกับพิมานแทนที่จะเป็นนุชนาถ หรือป้าจะเข้าใจผิดคิดว่าหล่อนกับเขาเป็นอะไรกัน

       ป้าคะ  สองกับ...เอ่อ...

      ความคิดที่จะทักท้วงเป็นอันต้องยุติ เมื่อผู้เป็นป้าเดินผละไปหาหลานสาวอีกคน

      แม่ชียืนนิ่งเมื่อเห็นสภาพของหลานสาวคนโต แล้วหลับตาลง

      จิตบริสุทธิ์ปรากฏเป็นดวงแก้วใสในสมาธิ และภายในดวงแก้วปรากฏเป็นภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมาของนุชนาถกับเจ้ากรรมนายเวรในชาตินี้

      ผู้ละแล้วซึ่งทางโลก ถอนใจหนักก่อนลืมตาขึ้น

        เขากะเอาให้ตาย

      “ใครกัน ?” ทุกคนถามขึ้นเกือบเป็นเสียงเดียวกัน

      แม่ชีวารีไม่ตอบ  กลับหันมองหลานสาวคนเล็กแทน

        ไม่นะคะ อย่าให้เขาฆ่าพี่หนึ่งนะคะนุชจรีอ้อนวอนน้ำตานองหน้า สงสารพี่สาวจับใจ

        สอง! สองรู้เหรอว่าใครทำกับพี่หนึ่ง ?”  คนเป็นแม่ถาม หน้าซีดเผือด

        ให้คุณค่ะ นุชจรีบอกมารดาเสียงเบา

        ให้คุณ!”

        ประมุขของบ้านรัตนคามอุทานออกมาพร้อมกัน  ผิดกับพิมานที่ฟังด้วยอาการสงบอย่างรู้เรื่องมาตลอด

         ให้คุณมันเป็นแมว แล้วมันก็ตายไปแล้ว คุณเวชบดียังกังขา

         อย่าลืมสิเวชบดี ถึงแมวจะเป็นสัตว์ มันก็มีความรู้สึกนึกคิด รู้ร้อน รู้หนาว รู้จักเจ็บปวด รู้รักรู้เกลียด รวมถึงรู้จักอาฆาตแค้นด้วย  มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคนที่ยกย่องตัวเองว่าเป็นสัตว์ประเสริญสักกี่มากน้อยเลย เพียงแต่มันพูดมันบอกให้คนรู้ไม่ได้เท่านั้นแหละ”

       “งั้นก็หมายความว่า...หนึ่งเป็นคนฆ่าเจ้าให้คุณหรือคะ คุณพี่ ?”  คุณมรกตถามพี่สามีด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก  “ไม่น่าเชื่อว่าหนึ่งจะทำได้

       “ก็หลักฐานมันอยู่บนหน้าตาเนื้อตัวของยายหนึ่งนี่ไง

         สายตาทุกคู่เบนกลับไปหาคนบนเตียง และต้องพากันขนลุกเกรียว

       กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง.........

      “ไม่นะ อย่าเข้ามานไอ้ให้คุณ  ฉันเจ็บไปหมดแล้ว เจ็บ.... ฮือ ๆ ๆ ๆ  พ่อขาแม่ขา...ช่วยหนึ่งด้วย ไอ้ให้คุณมันจะฆ่าหนึ่ง  ช่วยหนึ่งด้วย  ช่วยด้วย....”  นุชนาถร้องโวยวาย ทำท่าต่อสู้ดิ้นรนหนีสิ่งที่ไม่มีใครเห็นตัวตน

       แม่อยู่นี่ลูก  แม่อยู่นี่ คุณมรกตถลันเข้ากอดบุตรสาวคนโตพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่อยู่นี่-แล้ว แม่มาช่วยลูกแล้ว

      “พ่อก็ด้วยนะลูก ทำใจดีๆ ไว้นะลูก  คุณพี่ครับ ช่วยหลานด้วยนะครับ คุณเวชบดีอ้อนวอนพี่สาว สงสารลูกจับใจ

      ไม่ว่าจะดีจะชั่วอย่างไร นุชนาถก็คือลูก คือสายเลือดในอก

      อาการดิ้นรนสงบลง แล้วดวงตาที่ปิดสนิทก็ลืมขึ้นโพลง ปากซีดๆ แสยะยิ้ม

        ยายหนึ่งรู้สึกตัวแล้วคนเป็นแม่อุทานดีใจ ดูสิ...ยังยิ้มอีกด้วย

       ความดีใจที่ปรากฏบนสีหน้าของทุกคนหายไป เมื่อเสียงหนึ่งรอดออกจากปากของนุชนาถ

       เมี๊ยววววววววววววววว................................

 

จบตอนที่ 6

 

   


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น