อัปเดตล่าสุด 2020-01-14 06:48:34

ตอนที่ 7 ตอนที่ ๗....(จบ)

       

       พิมานอุ้มนุชนาถวางลงนอนราบกับพื้นกระดานขัดมัน ตรงหน้าโต๊ะหมู่บูชาภายในกุฏิของแม่ชีวารี  ม่านหน้าต่างทุกบานถูกดึงลงกั้นแสงจากภายนอก เทียนเล่มใหญ่ถูกจุดให้ความสว่างวับแวม ทำให้บรรยากาศในห้องดูสลัววังเวง

        คุณมรกตมองบุตรสาวคนโตที่นอนนิ่งไม่ไหวติง มือของแม่ที่สั่นน้อยๆ ลูบแผ่วเบาไปตามริ้วแผลอย่างกลัวจะทำให้ลูกเจ็บ แสดงให้รู้ถึงความรักความสงสารลูกอย่างสุดหัวใจ

        จิตใจที่เหี้ยมโหดของลูกที่กระทำต่อเพื่อนร่วมโลกตัวหนึ่ง ไม่ได้ทำให้สายใยของแม่ลูกต้องขาดจากกัน และนางก็ไม่อยากโทษว่าเป็นความผิดของลูกหรือของใคร

        ความรัก.... ก่อกำเนิดในใจคน ไม่เลือกยากดีมีจนหรือพิกลพิการ ไม่เคยมีใครเห็นรูปร่างหน้าตาตัวตนของมัน แต่มันก็มีอำนาจทำให้โลกกลายเป็นสวรรค์หรือนรกได้ในชั่วพริบตาเดียวสำหรับคนที่ควบคุมมันไม่ได้ หนึ่งในนั้นก็มีนุชนาถรวมอยู่ด้วย

        หัวใจที่อ่อนโยนจึงกลายเป็นด้านชาไร้ความเมตตาปรานีเพียงเพราะไม่สมหวังในรัก

        น้ำตาอุ่นๆ ที่หยดลงบนริ้วแผลบนแก้ม ทำให้เปลือกตาที่ปิดสนิทขยับเปิดขึ้นช้าๆ  นุชนาถกะพริบตาถี่ๆ ปรับภาพใบหน้าเลือนรางที่ก้มต่ำลงมาจนเกือบชิดใบหน้าของหล่อนให้ชัดเจนขึ้น

          แม่ขา.... เสียงแหบแห้งรอดผ่านริมฝีปากซีดขาว

          ลูกหนึ่งคุณมรกตอุทานน้ำเสียงตื่นเต้น ดีใจจนพูดไม่ออกที่ลูกสาวรู้สึกตัวแล้ว

          พี่หนึ่งคะ  นี่สองนะคะ นุชจรีขยับเข้าไปจับมือพี่สาวบีบแน่น น้ำตาคลอตา

          หนึ่ง... นี่พ่อนะลูกผู้เป็นพ่อละล่ำละลักบอก สีหน้าหมองคล้ำค่อยดูสดใสขึ้นอย่างมีความหวัง

        นุชนาถกวาดตามองใบหน้าที่รุมก้มมอง และหยุดนิ่งที่คนสุดท้าย

        ร่างที่นอนพรวดพราดลุกนั่ง แสดงท่าทีหวาดผวา

          อย่านะไอ้ให้คุณ แกอย่าเข้ามานะ ฉันกลัวแล้ว ฉันเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้ว

        “ใช่ให้คุณที่ไหนกันลูก คุณพิมานต่างหาก คุณมรกตบอก พยายามเข้ากอดปลอบ

          ไม่ใช่พิมาน  ไอ้ให้คุณต่างหาก ไอ้ให้คุณมันปลอมตัยวมา นุชนาถกระเถิบหนี เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัว “มันจะฆ่าหนึ่ง  จะฆ่าหนึ่ง

        “ยายหลาน มองมาทางป้าสิ

           น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงด้วยเมตตาจิต เหมือนมีอำนาจบังคับให้นุชนาถสงบลงและหันมอง

        ร่างในชุดขาวของผู้ทรงศีลนั่งพับเพียบอยู่บนอาสนะ มือวางประสานอยู่บนตัก

        ใบหน้าอิ่มเอิบ ดวงตาฉายแววแห่งความปรานีและมีรอยยิ้มน้อยๆ ติดอยู่ที่ริมฝีปากตลอดเวลาอย่างผู้ที่เข้าใจถ่องแท้ถึงธรรมดาของโลก ดึงสายตาของนุชนาถให้จ้องนิ่งราวถูกสะกด

          เข้ามาหาป้าสิ  หนึ่ง

          ป้าขา....

          หลานสาวสะอื้นฮั่ก ก่อนคลานเข้าไปซบหน้าร้องไห้กับตักให้ผู้เป็นป้าได้ลูบหลังไหล่ปลอบ

          คุณพระคุ้มครองนะหลานป้า

        “ป้าขา... ช่วยหนึ่งด้วย หลานสาววอน น้ำตาอาบแก้ม ไอ้ให้คุณมันจะฆ่าหนึ่ง

        “เราไปทำอะไรเขาไว้ล่ะ เขาถึงได้ตามทวงเอาชีวิต แม่ชีวารีถาม

        นุชนาถไม่ตอบเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น  เหมือนยอมรับในสิ่งที่ทำลงไป

          ชีวิต.... ไม่ว่าจะเป็นของคนหรือสัตว์ ก็ล้วนมีค่าต่อตัวเองทั้งนั้น เพราะต่างเกิดมาเพื่อชดใช้กรรมที่สร้างสมไว้แต่ครั้งอดีตเหมือนกัน เราไปตัดทอนชีวิตเขา ทำให้เขาหมดโอกาสที่จะได้ชดใช้กรรมในชาตินี้ไปอย่างน่าเสียดาย ทุกชีวิตที่เกิดมาต่างมีจุดหมายปลายทางเดียวกัน นั่นก็คือ...ความตาย ไม่ต้องฆ่าเขาก็ต้องตายอยู่ดีเมื่อถึงเวลา  ทีเรายังรู้จักรักชีวิตเรา เขาก็รู้จักรักชีวิตเขาเหมือนกัน หลานไม่น่าเพิ่มบาปให้ตัวเองเลย” คนพูดหยุดถอนใจนิดหนึ่ง หลานจำที่ป้าเคยบอกไม่ได้หรือว่าอะไรที่มันไม่ใช่ของเรา ต่อให้ยื้อแย่งยื้อยุดฉุดกระชากยังไง มันก็เป็นของเราไปไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ใจของคน”

          แม่ชีวารีเงยหน้าขึ้นมองสองหนุ่มสาวที่นั่งห่างออกไป

        พิมานกับนุชจรีหันมองสบตากันอย่างไม่ตั้งใจ  หญิงสาวเป็นงฝ่ายเมินหลบแล้วขยับเข้ากอดมารดาที่นั่งใกล้

        คุณเวชบดีมองตาอย่างเข้าใจในคำพูดเป็นนัยๆ ของพี่สาวที่ละทิ้งทางโลกหันหน้าเข้าสู่ทางธรรมตั้งแต่รุ่นสาว

        เนื้อคู่ของพิมานคือนุชจรี ไม่ใช่นุชนาถ

          เป็นความจริงที่เขาหรือใครๆ ก็ปฏิเสธไม่ได้ กระทั่งนุชนาถก็ต้องยอมรับถึงจะเจ็บปวดหัวใจสักเพียงใดก็ตาม

          แม่ชีวารีดึงสายตากลับมาที่หลานสาวคนโตที่ยังซบหน้าสะอึกสะอื้นอยู่ที่ตัก และหยั่งรู้ด้วยจิตอันบริสุทธิ์ว่านุชนาถกำลังเสียใจที่ไม่อาจยื้อแย่งหัวใจผู้ชายที่ตัวเองหลงรักมาจากน้องสาวได้

        ความรักกับความหลง มักเดินคู่กันมาเสมอ

        หลงอะไรก็ไม่ร้ายเท่ากับหลงตัวเอง

          นุชนาถอยู่กับความหลงมาตลอด หลงรูปกายที่นับวันมีแต่จะเสื่อมหมดสวยหมดงามนี้ว่าดี และพลอยหลงคิดว่าคนอื่นจะต้องหลงเหมือนกัน จึงทำให้มองข้ามความงดงามในจิตใจไปจนเกิดโทษแก่ตัวเอง

          แมวตัวนั้นมาทวงชีวิตเขาคืน หลานจะว่ายังไง ?”

        “คุณพี่คะ.....

          คุณเวชบดีจับไหล่ภรรยา สั่นหน้าแทนการบอกไม่ให้พูดอะไร

        ร่างที่ไหวสะท้านด้วยแรงสะอื้นยันตัวขึ้นนั่ง  นุชนาถเหลียวมองผู้ให้กำเนิดทั้งสอง

        หล่อนเห็นมารดาเอามือปิดหน้าร้องไห้ เห็นใบหน้าหมองคล้ำด้วยความทุกข์ระทมเพราะความรักลูกของบิดา

           มันผู้ใดทำให้พ่อแม่ต้องร้องไห้เสียใจ มันผู้นั้นเป็นดั่งลูกทรพี

         ไม่มีรักใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่ารักของพ่อแม่

           หล่อนจำได้ว่าเคยอ่านเจอประโยคเหล่านี้ในหนังสือเล่มหนึ่งตอนเป็นเด็ก และยังได้อ่านท่องจำจนขึ้นใจ

        หล่อนเลวเหลือเกินที่รักตัวเองจนมองข้ามความรักของพ่อแม่ไป แล้วยังบังคับให้คนอื่นให้มารักอีก

        ช่างเห็นแก่ตัวนัก!

          นุชนาถตำหนิตัวเอง แล้วละสายตาจากบิดามารดาไปหาที่น้องสาวที่นั่งน้ำตาซึม

        ตอนเป็นเด็กหล่อนกับนุชจรีรักกันมากเพราะมีกันแค่สองคนพี่น้อง พอโตขึ้นความรักฉันท์พี่น้องมีอันต้องหักสะบั้น เมื่อมีผู้ชายเข้ามาแทรกกลาง หล่อนเห็นน้องเป็นศัตรูและยังคิดฆ่า เมื่อรู้ว่าไม่มีทางทำให้ผู้ชายคนนั้นหันมารักหล่อนได้

          หล่อนกลายเป็นคนใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต เพียงเพราะผู้ชายที่หล่อนรักไม่รักตอบเท่านั้นหรือ ?

          นุชนาถตั้งคำถามถามตัวเอง  แล้วก็ให้สะท้านในหัวอก

          สอง  สองเข้ามาใกล้ๆ พี่ซิ

          นุชจรีคลานเข้าไปหาพี่สาวที่กวักมือเรียกอย่างไม่มีเกี่ยงงอนหรือขุ่นข้องหมองใจใดๆ

        พี่น้องกอดกันร้องไห้....

           สอง  สองอย่าโกรธอย่าเกลียดพี่นะ  ที่พี่คิดไม่ดีกับสอง

         “สองเข้าใจพี่หนึ่งค่ะ แต่ให้คุณสิคะ ให้คุณไม่ยอมยกโทษให้พี่หนึ่งแน่เลย

            กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง......... กริ๊งงงงงงงง.........

         “พี่หนึ่ง  ให้คุณอยู่กับเราที่นี่ด้วย นุชจรีกอดพี่สาวแน่น อย่างที่จะใช้ตัวเองเป็นปราการคุ้มภัยให้

            เขาอยู่ที่นี่กับเรามาตลอด และได้เห็นได้ยินทุกอย่างโดยตลอดด้วย

           สายตาทุกคู่มองที่แม่ชีวารีเป็นจุดเดียวกัน

           เรียกเขาออกมาสิสอง มีหลานคนเดียวเท่านั้นที่จะเรียกให้เขาปรากฏนตัวให้ทุกคนเห็นได้

         “สอง...  สองทำได้หรือคะ ?” นุชจรีไม่มั่นใจ

           จ้ะ สองทำได้ คนเป็นป้ายืนยัน

        นุชจรีมองหน้าพี่สาว

         “สองไม่กล้า สองกลัวค่ะ กลัวให้คุณจะทำร้ายพี่หนึ่งอีก

         “อย่ากลัวเลยจ้ะน้องรัก พี่ทำผิดพี่ก็จะยอมรับผิด  ถ้าให้คุณอยากได้ชีวิตพี่ๆ ก็จะให้

         “โธ่.... หนึ่งลูกแม่ คุณมรกตปล่อยโฮ

            หนึ่งจะยกชีวิตของหนึ่งให้กับให้คุณค่ะ หนึ่งจะขอบวชตลอดชีวิตเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้กับให้คุณเป็นการไถ่บาป”  สีหน้าของนุชนาถบอกความปลื้มปิติ นัยน์ตาที่ยังฉ่ำน้ำเปล่งประกายสุกใส

            ผมขอโมทนาครับ คุณหนึ่งพิมานยกมือขึ้นโมทนาขณะที่คนอื่นๆ ยังนั่งตะลึงพูดอะไรไม่ออก

            งั้น...พอ่ก็ขอโมทนาด้วยนะลูกคุณเวชบดีพูดขึ้น แล้วหันไปสะกิดภรรยา

            มะ  แม่ก็ด้วยจ้ะ  แม่ขอโมทนาด้วยคน

          “ป้าก็ด้วยจ้ะ

          “พี่หนึ่งคะ สองว่า....

             อย่าห้ามพี่เลยสอง มีทางนี้ทางเดียวที่ให้คุณจะยอมอโหสิกรรมให้พี่ มีชีวิตอยู่เพื่อชดใช้กรรม ดีกว่าตายอย่างไร้ค่า แล้วพี่ก็ยังได้เห็นพ่อกับแม่ ได้เห็นสอง เห็นพิมานแล้วก็หลานๆ ด้วยไงจ๊ะ

             นุชนาถมองพิมานแล้วพยักหน้าเรียกเข้ามาใกล้ๆ  หล่อนจับมือน้องสาวยื่นให้ชายหนุ่มกุมไว้

             หนึ่งฝากน้องไว้กับพิมานด้วยนะคะ ถ้าคิดนอกใจยายสองเมื่อไหร่ หนึ่งจะไปเอาเรื่องคุณให้ถึงที่สุดเชียว

          “ผมไม่มีวันยอมให้คุณหนึ่งได้ทำอย่างที่พูดแน่พิมานพูดหนักแน่น ตามองผู้หญิงที่รักอย่างมีความหมาย นุชจรีก้มหน้าหลบด้วยความเขินอาย

               สองจ๊ะ  พิมานเป็นคนดีแล้วก็รักสองมากด้วย ไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะรักสองได้มากเท่าที่พิมานรัก แล้วพี่ก็เชื่อว่าให้คุณก็ต้องดีใจที่สองกับพิมานลงเอยกันได้ด้วยดี ขอให้มีความสุขนะจ๊ะทั้งสองคน”

             นุชนาถอวยพรให้น้องสาวและว่าที่น้องเขยแล้วก็ผละไปกราบบิดามารดา

             พ่อขาแม่ขา...  ให้อภัยหนึ่งด้วยนะคะที่หนึ่งทำให้พ่อกับแม่ทุกข์ใจมาตลอดเพราะความโง่เขลาของหนึ่งเอง อย่าโกรธอย่าเกลียดหนึ่งเลยนะคะ”

             คุณมรกตดึงตัวลูกสาวมากอด น้ำตาอาบแก้ม

             แม่ให้อภัยลูกเสมอจ้ะ ไม่เคยโกรธเกลียดลูกเลยสักครั้ง

          “พ่อก็เหมือนกันลูก

             คุณเวชบดีกอดลูกกอดเมียไว้แล้วร้องไห้ตาม

          ภาพแม่ชีบวชใหม่ที่ยืนสำรวมอยู่บนระเบียงกุฏิดึงสายตาทุกคู่ให้เหลียวกลับไปมอง

          ใบหน้าที่แม้ยังเต็มด้วยริ้วแผล ดูสดชื่นแจ่มใสไม่ต่างอะไรกับท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอก

          ใช่...  เมฆดำหมอกหนาในหัวใจของนุชนาถถูกลมแห่งความสำนึกผิดพัดพาไปแล้ว  กิเลศคือ..รัก...โลภ...โกรธและหลง  ถูกสีขาวของพระธรรมกำจัดสิ้นเหลือไว้แต่ความงดงามที่จะฝังรากหยั่งลึกลงในจิตใจที่เคยโหดร้ายตราบจนชีวิตจะหาไม่

          นุชจรีคิดว่าไม่ได้ตาฝาด  หล่อนเห็นให้คุณนั่งกระดิกหางอยู่ข้างแม่ชีนุชนาถ แววตาของมันที่มองมายังหล่อนและพิมานสุกใสเป็นประกายอย่างมีความสุข

          หญิงสาวหันมองชายหนุ่ม ก็เห็นเขามองหล่อนอยู่ก่อนแล้วพร้อมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

          ถึงพิมานไม่พูด  นุชจรีก็รู้ว่าเขาเห็นเช่นเดียวกับที่หล่อนเห็น

          หมดสิ้นแล้ว...

          แรง...ริษยา

 

                                                                   ********อวสาน*******


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น