อัปเดตล่าสุด 2020-01-07 17:27:17

บทนำ คำจากสำนักพิมพ์

เมื่อความคุ้นเคยกำลังจะจากไป...

       สำหรับฉันแล้ว...ความโชคดีอย่างหนึ่งในชีวิตการทำงานก็คือการได้มีเพื่อนร่วมงานที่ดี  ชีวิตการทำงานตลอด 7 ปีที่ผ่านมานั้น...น้อยครั้งนักที่ฉันจะรู้สึกเหนื่อยใจหรือทดท้อเพราะสัมพันธภาพกับคนใกล้ตัว

       มันเป็นความคุ้นเคยที่อยู่บนความโชคดี...และนั่นก็ทำให้ฉันมีแรงที่จะทำงานต่อไปเท่าที่หัวใจยังคงเต้น

       หนึ่งในเพื่อนร่วมงานที่แสนดีของฉันคือ ‘ทัศนัย  ขำชื่น’  จากนักศึกษาฝึกงานที่ฉันเห็นเมื่อ 2 ปีที่แล้ว...ฉันเลือกเขาเข้ามาทำงานทันทีที่การฝึกงานสิ้นสุดลงพร้อมๆ กับที่เขาเรียนจบ  ด้วยเพราะระยะเวลาสามเดือนตลอดช่วงเวลาฝึกงานนั้น  เขาทำให้ฉันเห็นว่าการเป็นตัวของตัวเองในแบบที่เรียกว่า ‘เด็กดี  มีความรับผิดชอบ  ใส่ใจในการทำงานและคนรอบข้าง’  ทำให้ฉันและพี่ๆ ในบริษัทหยิบยื่นความรักให้เขาได้อย่างง่ายๆ  เพียงใด

       ตลอดระยะเวลาการทำงานด้วยกัน 2 ปีเต็ม  เขาไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังในการที่หยิบยื่นโอกาสให้  ซ้ำยังทำให้ฉันรู้สึกภูมิใจที่เขา...คนที่ฉันไม่ได้รักในฐานะเพื่อนร่วมงาน  แต่เพราะเขาเป็นเหมือนน้อง  ยังคงความเป็นตัวของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง  แถมยังมีพัฒนาการในการทำงานเป็นไปในระดับที่ดิ่งสูงขึ้นทุกวัน

       ทว่า – เมื่อความคุ้นเคยกำลังจะจากไป...นอกจากอาการใจหายและความเสียดาย  ฉันกลับไม่รู้สึกเสียใจที่เขาบอกกับฉันในวันหนึ่งว่าจะเปลี่ยนงาน

               

ถ้าโอกาสอยู่ตรงหน้า...ให้รีบคว้าเอาไว้

       ก่อนหน้าที่  ‘ทัศนัย  ขำชื่น’  จะตัดสินใจเข้ามาทำงานเป็นผู้ช่วยของฉัน  เขาเคยบอกให้ฉันฟังอย่างไม่มีปิดบังว่า  ”จริงๆ แล้วหนุ่มอยากทำงานแมกกาซีน  แต่สำหรับโอกาสที่พี่ให้หนุ่มมา  แม้ว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่หนุ่มอยากทำเสียทีเดียว  แต่หนุ่มก็รักที่จะทำมันเหมือนกัน”

       เพราะอย่างนั้น...ฉันถึงรู้ดีมาตลอดว่าการจากลาต้องมาถึงในวันหนึ่ง  และเมื่อมันมาถึงจริงๆ  สิ่งที่ฉันบอกเขาจึงไม่ใช่  “พี่ไม่อยากให้หนุ่มไป”  แต่เป็นประโยคสั้นๆ ง่ายๆ  “พี่ขอให้หนุ่มโชคดี”

       โอกาสที่เขาเคยคิดไว้ว่าอยากจะได้...ตอนนี้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว  แม้ว่ามันจะเป็นทางที่ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะลาดชัน  ขรุขระ  เต็มไปด้วยอุปสรรค  หรือว่าเรียบเนียน  สวยงาม  เต็มไปด้วยกลีบกุหลาบ

       แต่ถ้าไม่เลือกที่จะก้าวขาลงไปลองเดิน  เขาก็คงไม่มีทางรู้ว่าเส้นทางนั้นจะ ‘ใช่’ สำหรับเขาหรือไม่

       และถ้าเขาไม่เลือกที่จะตัดสินใจ ‘ไป’  ความฝันสำหรับเขาก็อาจยังเป็นแค่ความฝัน  และมันก็คงเป็นจริงได้แค่เพียงใน ‘ความคิด’

 

เป็นไปได้หรือไม่...จะรู้ได้อย่างไรถ้าไม่ลองทำ

       ฉันนึกถึง ‘ทัศนัย  ขำชื่น’  ทันทีที่อ่าน  ‘Anything  is  possible’  จบ  และเลือกที่จะเขียนถึงเขาในหน้าคำนำสำนักพิมพ์อย่างไม่ลังเลใจ  สาเหตุแรก...เพราะนี่เป็นหนังสือเล่มสุดท้ายที่จะมีชื่อเขาในหน้าเครดิตตำแหน่งผู้ช่วยบรรณาธิการ  สาเหตุที่สอง...เพราะชีวิตของเขาเหมือนกับคำๆ นี้  ‘คิดให้ไกล...ไปให้ถึง’  ซึ่งเป็นชื่อภาษาไทยที่ฉันตั้งขึ้นแทนชื่อ ‘เริ่มต้นที่ความคิด’  ชื่อเดิมจากการพิมพ์หนังสือเล่มนี้ครั้งแรก

       เพื่อเป็นการบอกลา  ‘ผู้ช่วยบรรณาธิการคนเก่ง’  ที่จะยังคงเป็น  ‘น้องชายที่น่ารัก’  ของฉันเสมอไป

       ...และเพื่อเป็นการเอาใจช่วยอีกหลายๆ คน  ที่ยังไม่รู้คำตอบของการตัดสินใจที่อยู่ในกำมือตอนนี้ว่าจะเป็นคำตอบที่ถูกต้องไหม...

       ฉันขอบอกอีกครั้งตรงนี้ด้วยประโยคสั้นๆ ง่ายๆ

       “ขอให้โชคดีค่ะ” 

 

คิดให้ไกล...แล้วไปให้ถึงนะคะ

 

ต้องตา  ตั้งชูวงษ์

บรรณาธิการ

tongtacenter@hotmail.com


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น