อัปเดตล่าสุด 2020-01-15 10:04:42

ตอนที่ 8 S e v e n

50.

ไม่อยากกำหนดกฎเกณฑ์

เพราะชีวิตที่เป็น ไม่ได้ยุ่งยากตรงไหน

คบกันเรื่อยๆ อยู่อย่างสบายใจ

ใครจะเป็นแบบไหน ก็ปล่อยเขาไปไม่สำคัญ

 

กฎเกณฑ์ไม่ได้จำเป็นเท่าใจ

ได้ไหม...ฉันขอแค่ใจของเธอมีฉัน

อาจดูมักง่าย เหมือนขาดวินัยบางวัน

แต่เรารักกัน

มันบอกได้ว่าฉัน...และรักเรานั้น จะมั่นคง

 

 

51.

หลับตาอย่าลืมฝันร้าย

อย่าลืมว่าใคร กำลังปางตายอยู่บ้าง

อย่าลืมว่าใคร ไม่มีที่ไปสักทาง

ในฝันเลือนราง...

มองเห็นใครบ้าง จะขาดใจ

 

อย่าได้ฝันดีสักคืน

ก่อนลืมตาตื่น ขอให้นอนร้องไห้

จมอยู่กับสำนึก กับความรู้สึกเสียใจ

ทำฉันเอาไว้แบบไหน...

ขอให้ได้รับกลับไป หนึ่งเท่าตัว

 

 

52.

อย่าหลงตัวเองนัก

โอเคฉันรัก ก็ใช่

แต่เธอควรรู้ว่าฉันรักเธอเท่าไร

ถึงปลายเล็บไหม...

ดูให้แน่ใจ อย่าเพิ่งคุย

 

 

53.

เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องพลัดพราก

มีพบย่อมมีจากเสมอ

อย่างน้อยหนึ่งช่วงชีวิต ฟ้ายังลิขิตให้เจอ

ให้ได้รักเธอ…

วันนี้ต้องเพ้อก็ไม่เป็นไร

 

ครั้งหนึ่งได้มีเธอบอกรัก

วันนี้หัวใจก็สลักคำรักนั้นไว้

จะได้พบกันอีก หรือจะจากกันตลอดไป

ก็ไม่เป็นไร...

ในเมื่อเธอยังอยู่ในใจเหมือนที่เป็น

 

 

54.

ไม่เปรียบเทียบตัวเองกับใคร

ดีเลวแค่ไหน ก็ภูมิใจแบบนี้

ถึงมันไร้ค่า จนถูกคนมากค่าย่ำยี

ก็จะเป็นแบบนี้...

เป็นคนไม่รักดี ที่เคยได้เธอ

 

 

55.

ยอมรับอย่างจำนน

ฉันยอมเป็นคนพ่ายแพ้

ยอมรับว่าเขาเป็นคนที่เธอแคร์

ดีกว่าขี้แพ้ เมื่อเธอไม่เหลียวแลแล้วพาล

 

ศักดิ์ศรียังค้ำคอ

ถึงน้ำตาเอ่อคลอก็จะยอมอดกลั้น

ยอมรับอย่างจำนน ยอมเป็นคนที่เธอทิ้งกัน

ก็ดีกว่าฉัน...

หลอกตัวเองไปวันๆ ว่ามีเธอ

 

 

56.

ชีวิตเกรียมกร้าน

จิตใจก็ด้านจนกระด้าง

ให้รักใครจริง ไม่มีทาง

ฉันเห็นรักเป็นของว่าง ไม่จริงจัง

 

ผ่านโลกมาแบบโชกเลือด

เพราะเคยถูกบางคนเชือด ทิ้งขว้าง

มองรักครั้งใหม่เป็นดอกไม้ริมทาง

ให้รักจริงๆ ไม่มีทาง...ไม่มีวัน

 

เธอออกไปให้ไกลดีกว่า

ไม่อยากให้เสียน้ำตาเพราะคนอย่างฉัน

คนไร้หัวใจ ต้องทำเธอร้องไห้สักวัน

วันนี้ยังถอนตัวทัน

ดีกว่ารักฉัน แล้วต้องทรมานจนวันตาย

 

 

57.

อย่าเก็บเศษแก้วมาประสาน

อย่ารื้อฟื้นวันวานอย่างไร้เหตุผล

อย่ามัวเสียดาย แค่คนใจร้ายหนึ่งคน

อย่าไปสน...

ดีแค่ไหนที่สามารถหลุดพ้น จากคนเลวๆ

 

 

58.

เขาดีทุกอย่าง

เธอจึงยอมให้มาแทรกกลางระหว่างฉัน

จับมือเขา เธอจึงปล่อยมือกัน

หลบตาฉัน เพราะไม่เหลือความหวานในแววตา

 

คาราคาซังกันมานาน

ยิ่งทนอยู่ยิ่งร้าวราน อ่อนล้า

สู้ยังไงก็แพ้ ในเมื่อเธอไม่แคร์สักครา

คนเก่าไร้ค่า...

จำใจต้องจากลา แม้จะขาดใจ

 

 

59.

เทน้ำรดดิน

กรรมใดๆ ให้สิ้นต่อกันแค่นี้

กรวดน้ำคว่ำขัน หมดเวรกันสักที

ชาติหน้าถ้ามี...

อย่าเจอะกันเหมือนชาตินี้อีกเลย

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น