อัปเดตล่าสุด 2020-01-13 14:32:18

บทนำ คำนำสำนักพิมพ์

ปลายพฤศจิกาฯ

ลมหนาวเดินทางมาแล้ว

เธอจ๋า...

 

            ฉันว่าศัตรูที่ร้ายการที่สุดของมนุษย์คือ ความเหงา

            สำหรับฉัน...

            ฉากที่เศร้าที่สุดของหนังไม่ใช่ตอนนางเอกถูกตัวอิจฉาด่าทอ

            แต่เป็นคืนน้ำตาตกในห้องกว้าง...นั่งกอดเข่าคิดถึงพระเอก

            สวยงาม...แต่สะเทือนใจอย่างวายร้ายทีเดียว

            ฉันเคยสงสัยตัวเองว่า...

            ทำไมเราหลงใหลราตรีในหมู่เพื่อนฝูงกลางผับใหญ่

            มากกว่าจะนั่งอ่านอะไรให้ง่วงแล้วหลับไปอย่างเงียบๆ

            แล้วฉันก็ค้นพบว่า...

            ไม่ใช่เพื่อน...ไม่ใช่เสียงเพลง...ไม่ใช่อัลกอฮอล์หรอก

            หากแต่เป็นความเหงาในห้องนอนนั่นแหละ...ที่ผลักเราออกไป

            ลองคิดดูสิ...อะไรจะร้ายกาจไปกว่า

            มีเบอร์โทรศัพท์ในเครื่องอยู่เป็นร้อย

            แต่...ไม่มีใครที่เราจะโทรหาได้ซักคน...ในบางคืน

            เปล่าเลย...ฉันไม่ได้เลยไปถึงอ้อมกอดกันอบอุ่นของใครซักคน

            ไม่ขนาดนั้น...

            ไม่รู้เธอเคยเป็นไหม...

            มันก็แค่....

            อยากได้ดอกไม้จากใครซักคน...แค่นั้นจริงจริง

 

                                    กอดตัวเองให้อุ่นเข้าไว้นะ

                                    พี่ฝนดาว


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น