อัปเดตล่าสุด 2019-05-21 01:00:16

ตอนที่ 16 หนังสือพิมพ์ขวัญผวา

                ตำนานสยองขวัญ “หนังสือพิมพ์ขวัญผวา”

                มันเป็นหนังสือพิมพ์ที่อ่านอยู่ทุกวัน แต่ทำไมสองสามวันมานี้ ข่าวในหนังสือพิมพ์มันดูแปลก ๆ ท่าทางของเด็กส่งหนังสือพิมพ์ก็เปลี่ยนไปจนน่าสงสัย มิหนำซ้ำมีเพียงตนเองคนเดียวในบ้านเท่านั้นที่ได้อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับนี้

                ตำนานนี้เป็นเรื่องเล่าของชายพนักงานบริษัทอายุ 46 ปี (สมมติว่าชื่อฟุจิโอะ) ทำงานเป็นรองผู้จัดการโรงงานในโรงงานทำขนม งานอดิเรกคือขับรถเล่น มีภรรยาหน้าตาคล้ายนักร้องชื่ออะมะฉิ มะริตอนอายุมากแล้ว

                ด้วยลักษณะเนื้องานและหน้าที่รับผิดชอบ ฟุจิโอะจะต้องออกจากบ้านไปทำงานตอนตี 5 ดังนั้นเขาจึงตื่นนอนตอนตี 4 ทุกวัน หลังจากตื่นนอน เขาจะออกไปที่สวนภายในบ้านเพื่อสูบบุหรี่เพราะภรรยาไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่ในบ้าน และทุกเช้าตอนสูบบุหรี่ จะเห็นเด็กผู้ชายมาส่งหนังสือพิมพ์ที่บ้านเป็นประจำ

                มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฟุจิโอะทักเด็กที่มาส่งหนังสือพิมพ์ที่ดูหน้าเด็กมากว่า “นี่เธอ...เป็นเด็กนักเรียน ม.ต้น รึเปล่า?

                เด็กส่งหนังสือพิมพ์ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริงแต่เช้าว่า “ไม่ใช่ครับ อยู่ ม.ปลายครับ สวัสดีตอนเช้านะคร้าบบบบ

                จากนั้นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ก็ขี่จักรยานเลี้ยวขวาที่มุมถนน

                พอฟุจิโอะเห็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ก็หวนนึกถึงตัวเองสมัยเรียนอยู่ชั้น ม.ปลาย ตอนนั้นฟุจิโอะทำงานพิเศษเป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์เหมือนกัน ในสมัยนั้นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ได้เงินเดือนอยู่ที่ 25,000 เยน จากเงินก้อนนี้ เอา 7,000 เยนเก็บไว้เป็นค่าเล่าเรียน เอาให้ที่บ้าน 5,000 เยนและที่เหลือเก็บไว้เป็นค่าขนม จากประสบการณ์เดียวกันนี้ จึงทำให้ฟุจิโอะรู้สึกดีกับเด็กส่งหนังสือพิมพ์

                ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฟุจิโอะมักจะเอาขนมที่เหลือจากโรงงานกลับมาที่บ้าน แล้วก็แบ่งให้เด็กส่งหนังสือพิมพ์เป็นประจำ โดยที่เด็กส่งหนังสือพิมพ์จะกล่าวคำขอบคุณกลับมาเหมือนกันทุกครั้งอย่างกับนกแก้วนกขุนทองว่า “ขอบคุณมากคร้าบบบ

                เวลาผ่านไปจนถึงวันคริสต์มาสในปีหนึ่ง ฟุจิโอะออกมาสูบบุหรี่ที่สวนภายในบ้านเช่นเดิม จากนั้นไม่นาน เด็กส่งหนังสือพิมพ์ก็มาส่งหนังสือพิมพ์ที่บ้านแต่ท่าทางของเด็กส่งหนังสือพิมพ์ดูแปลกไป เด็กส่งหนังสือพิมพ์ทำหน้าบูดบึ้ง ไม่กล่าวคำทักทายและยื่นหนังสือพิมพ์ให้ฟุจิโอะแบบไม่มีมารยาท

                ตอนแรกฟุจิโอะรู้สึกโมโหในความไม่มีมารยาทของเด็กส่งหนังสือพิมพ์พร้อมกับนึกในใจว่า “อะไรวะเนี่ย ทำตัวแบบนี้ได้ไงวะ อุตส่าห์แบ่งขนมให้แทบทุกวัน

                แต่ผ่านไปสักพัก อารมณ์ของฟุจิโอะก็เย็นขึ้นโดยคิดในใจว่า “สงสัยมันคงโดนแฟนทิ้งก่อนวันคริสต์มาสแหง ๆ ก็เลยอารมณ์ไม่ดี

                ฟุจิโอะกลับเข้าไปในบ้าน กางหนังสือพิมพ์ออก เห็นพาดหัวข่าวตัวเบ้อเริ่มบนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ว่า “ฆาตกรรมโหดเด็ก ม.ปลาย

                แต่ฟุจิโอะไม่ได้รู้สึกสนใจข่าวฆาตกรรมนั้น เขาข้ามไปอ่านตารางรายการโทรทัศน์ ข่าวกีฬาและข่าวข้อมูลผู้เสียชีวิต พออ่านหนังสือพิมพ์เสร็จ ก็ไปแต่งตัวเตรียมออกไปทำงาน

                ตอนที่ฟุจิโอะกำลังจะออกจากบ้าน มีผู้ชายอ้วน ๆ วัยคุณพ่อเดินมาที่บ้านและส่งหนังสือพิมพ์ให้พร้อมกับกล่าวคำทักทายว่า “สวัสดีครับ หนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้ครับ

                ฟุจิโอะตอบกลับไปว่า “คุณเป็นใครครับ บ้านผมรับเฉพาะหนังสือพิมพ์OOOเท่านั้นนะ

                ผู้ชายอ้วนพูดว่า “ทราบครับ นี่...หนังสือพิมพ์OOOครับ

                ฟุจิโอะตอบกลับไปด้วยความงุนงงว่า “เอ๊ะ!!?? เมื่อเช้าก็ได้รับแล้วนะ

                แต่ผู้ชายอ้วนก็พูดขึ้นมาอีกว่า “คือ…วันนี้เด็กส่งหนังสือพิมพ์ของเราหยุดกะทันหัน ไม่น่าจะมาส่งหนังสือพิมพ์ได้นะครับ

                ฟุจิโอะรู้สึกงงเข้าไปอีกว่าเรื่องเป็นมายังไง จากนั้นก็ลองกางหนังสือพิมพ์ที่ผู้ชายอ้วนส่งให้ ปรากฏว่าเป็นหนังสือพิมพ์OOOฉบับวันนี้จริง ๆ แต่พาดหัวข่าวในหน้าหนึ่งเป็นข่าวการเมืองซึ่งต่างจากพาดหัวข่าว “ฆาตกรรมโหดเด็ก ม.ปลาย” ที่เห็นก่อนหน้านี้ ฟุจิโอะเริ่มรู้สึกสงสัย จึงรีบเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อไปดูหนังสือพิมพ์ที่เมื่อกี้วางไว้บนโต๊ะกินข้าวในห้องครัวแต่ก็หาไม่เจอ พอลองถามภรรยาที่ตื่นนอนแล้วว่าหนังสือพิมพ์ที่อยู่บนโต๊ะกินข้าวหายไปไหน ภรรยาก็ตอบกลับมาว่าไม่เห็นมีหนังสือพิมพ์วางไว้เลย ฟุจิโอะได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจและต้องรีบออกจากบ้านไปทำงานเพราะสายมากแล้ว

                แต่เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงบ่าย ฟุจิโอะลืมเรื่องราวเกี่ยวกับหนังสือพิมพ์เมื่อเช้าจนหมดสิ้นเนื่องจากมัวแต่ยุ่งอยู่กับงาน

                วันต่อมา ฟุจิโอะออกไปสูบบุหรี่หลังจากตื่นนอนที่สวนภายในบ้านเหมือนเช่นเคย ไม่นานนัก เด็กส่งหนังสือพิมพ์ก็มาส่งหนังสือพิมพ์โดยทำหน้าบูดบึ้ง ไม่กล่าวคำทักทายและยื่นหนังสือพิมพ์ให้แบบไม่มีมารยาทเหมือนเมื่อวาน

                ฟุจิโอะลองพูดขู่ออกไปว่า “เฮ้ย! ทำไมยังทำตัวแบบนี้อีกวะ เดี๋ยวก็ไม่แบ่งขนมให้อีกหรอก

                แต่เด็กส่งหนังสือพิมพ์ทำท่าไม่สนใจและขี่จักรยานวิ่งตรงไป

                ฟุจิโอะรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมากและเมื่อลองกางหนังสือพิมพ์ดู ก็เห็นพาดหัวข่าวตัวเบ้อเริ่มเหมือนเมื่อวานว่า “ฆาตกรรมโหดเด็ก ม.ปลาย” แต่คราวนี้ฟุจิโอะได้ลองเปิดอ่านรายละเอียดของข่าว

   —- พบเจอศพเด็กนักเรียนชั้นมัธยมปลายที่เป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ —-

                ผ่านไปแล้วประมาณหนึ่งสัปดาห์หลังจากเสียชีวิต มีรอยบาดแผลถูกแทงทั้งหมด 16 แผลบนศพ

                นิ้วก้อยมือขวาและนิ้วกลางมือซ้ายแหว่ง ทั้งสองนิ้วยังมีปฏิกิริยาแห่งชีวิต

                ผิวหนังถลอก มีเลือดออกภายในหลายจุด ยังมีปฏิกิริยาแห่งชีวิต

                สาเหตุการตายโดยตรงคือถูกทุบตีศีรษะจำนวนหลายครั้ง สมองได้รับความเสียหายสองในสามส่วน

                ใบหน้าเสียรูปไม่เหลือเค้าโครงเดิม ต้องยืนยันตัวตนจากรูปแบบฟัน

                พบเจอศพที่ทางเดินในป่าในชุมชนXXในจังหวัดOO

    ————————————————————————————

                ฟุจิโอะคิดในใจว่า “เอ๊ะ! ชุมชนXX …มันอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้ไม่ใช่เหรอ!!?? มิหนำซ้ำแถวนั้นก็มีทางเดินในป่าด้วย

                พอฟุจิโอะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานกับเมื่อเช้านี้ เขาจำได้ว่าสองวันที่ผ่านมา เด็กส่งหนังสือพิมพ์ขี่จักรยานตรงไปหลังจากที่ส่งหนังสือพิมพ์ให้   ทั้ง ๆ ที่ทุกครั้งที่ผ่านมาจะต้องเลี้ยวขวาที่หัวมุมถนนเสมอ และถ้าตรงไปเรื่อย ๆ อีกประมาณ 2 กิโลเมตร จะมีทางเดินในป่าด้วย

                ตอนที่ฟุจิโอะกำลังจะออกจากบ้านไปทำงาน ผู้ชายอ้วนคนเมื่อวานก็มาส่งหนังสือพิมพ์อีก

                ฟุจิโอะถามผู้ชายอ้วนว่า “เด็กส่งหนังสือพิมพ์...วันนี้หยุดอีกแล้วเหรอ

                ผู้ชายอ้วนตอบกลับมาว่า “ใช่…หยุดงานโดยไม่บอกกล่าว...ดูเหมือนจะไม่ได้กลับไปที่บ้านด้วย

                ฟุจิโอะนึกถึงข่าวฆาตกรรมเด็กนักเรียนมัธยมปลายในหนังสือพิมพ์ที่พึ่งอ่านไป เขาแอบพูดเล่น ๆ กับผู้ชายอ้วนที่มาส่งหนังสือพิมพ์ว่า “มันไปตายที่ไหนสักแห่งรึเปล่า

                ผู้ชายอ้วนไม่ตอบอะไร ได้แต่หัวเราะนิดหน่อย แล้วก็จากไป

                เช้าวันต่อมา เด็กส่งหนังสือพิมพ์ก็มาอีก ทำหน้าตาบูดบึ้งและไม่กล่าวคำทักทายเหมือนสองวันที่ผ่านมา

                ฟุจิโอะพูดกับเด็กส่งหนังสือพิมพ์ว่า “นี่!…เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ

                แต่เด็กส่งหนังสือพิมพ์ไม่สนใจคำพูดของฟุจิโอะ จากนั้นก็ขี่จักรยานตรงไปตามถนนที่มุ่งหน้าไปทางเดินในป่า

                พาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งที่เด็กส่งหนังสือพิมพ์เอามาให้ยังเหมือนเดิมคือ “ฆาตกรรมโหดเด็ก ม.ปลาย

                ฟุจิโอะเริ่มคิดในใจว่า “หรือว่าเด็กส่งหนังสือพิมพ์ต้องการให้ตนเองเป็นคนไปพบศพ

                ในวันนั้นฟุจิโอะตัดสินใจขอลางานเพื่อลองไปดูที่ทางเดินในป่า ฟุจิโอะโทรศัพท์ไปที่โรงงานและกลับไปนอนต่ออีกรอบหนึ่ง พอถึงเวลาประมาณเที่ยง ๆ ก็ออกจากบ้านไปที่ทางเดินในป่า ฟุจิโอะพยายามมองหาตามพุ่มไม้อย่างระมัดระวัง แต่สุดท้ายก็ไม่พบศพใครเลย

                วันต่อมา ฟุจิโอะตื่นสายเพราะความเหนื่อยล้าจากเมื่อวาน ตอนที่รีบออกจากบ้านจะไปทำงาน ก็เห็นผู้ชายอ้วนยืนรออยู่หน้าบ้าน

                ผู้ชายอ้วนบอกฟุจิโอะว่า “เด็กส่งหนังสือพิมพ์ตายแล้ว แข็งตายในถังน้ำมันบาร์เรลที่อยู่หลังบ้าน จากผลการสืบสวนของตำรวจ น่าจะตายในวันคริสต์มาสอีฟ

                แล้วผู้ชายอ้วนก็ถามฟุจิโอะอีกว่า “ทำไมคุณถึงรู้ว่าเด็กส่งหนังสือพิมพ์ตายแล้ว? หรือว่าคุณเป็นนักทำนายอนาคต?

                แต่ตอนนั้น ฟุจิโอะไม่มีเวลาว่างที่จะคุยกับผู้ชายอ้วนเพราะต้องรีบออกไปทำงานเนื่องจากสายมากแล้ว

                …

                หลังจากวันนั้น ฟุจิโอะไปรู้มาว่าบ้านของเด็กส่งหนังสือพิมพ์อยู่ไม่ไกลจากบ้านของตนเอง ฟุจิโอะจึงเอาขนมและเต้าหู้ทอดโยนเข้าไปในหลังบ้านของเด็กส่งหนังสือพิมพ์ ที่ทำไปแบบนั้นไม่ได้คิดจะกลั่นแกล้งแต่เพื่อต้องการให้วิญญาณของเด็กส่งหนังสือพิมพ์ไปสู่สุขคติ จะได้ไม่ต้องมาส่งหนังสือพิมพ์ให้ตนเองอีก


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น