อัปเดตล่าสุด 2019-12-23 05:03:14

ตอนที่ 28 เสียงเรียกชวนระทึก

                ประสบการณ์สยองขวัญ “เสียงเรียกชวนระทึก”

                คุณฮะเซะ ฮิโระมิ (ชื่อสมมุติ) รู้สึกเจ็บคอและหายใจลำบากมาหลายวันจนทนไม่ไหวต้องไปโรงพยาบาลท้องถิ่นใกล้บ้าน ก่อนจะไป เธอโทรศัพท์ไปสอบถามว่ามีหมอเฉพาะทางหรือไม่เพราะเธอไม่เคยไปโรงพยาบาลนี้มาก่อนและจะได้ถือโอกาสนัดเวลาพบหมอไปด้วยเลย

                พอถึงวันนัด ฮิโระมิเดินเข้าไปในโรงพยาบาลและเดินลงไปชั้นใต้ดิน ไฟทางเดินบนเพดานกะพริบเป็นพัก ๆ ดูเหมือนว่าหลอดไฟเริ่มเก่าแต่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลยังไม่มาเปลี่ยน ที่หน้าห้องตรวจมีม้านั่งยาวให้นั่งรอ 2 ตัวและมีคนไข้ 2 คนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว คนหนึ่งเป็นผู้หญิงที่ดูค่อนข้างมีอายุ ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นผู้ชายที่ต้องให้น้ำเกลือโดยใช้เสาให้น้ำเกลือชนิดล้อเลื่อน

                ฮิโระมินั่งลงบนเก้าอี้ที่เกือบจะตรงกับประตูห้องตรวจ เธอหันหน้าขึ้นไปมองป้ายห้องซึ่งเขียนเอาไว้ว่า “ระบบทางเดินหายใจ

                เวลาผ่านไปไม่นานนัก ก็มีเสียงเรียกดังมาจากข้างในห้องตรวจ เป็นเสียงพูดช้า ๆ เนิบ ๆ ไม่มีจังหวะจะโคน

                คุณโยะชิดะ… คุณโยะชิดะ ฮิซะโกะ… กรุณา..เข้า..ห้องตรวจ..ด้วยค่ะ…

                ผู้หญิงดูมีอายุลุกขึ้นยืนและค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องตรวจ

                ด้วยบรรยากาศที่ดูวังเวงบวกกับแสงไฟที่กะพริบเป็นพัก ๆ ฮิโระมิเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย พอลองหันซ้ายหันขวา ก็ไม่เห็นใครเดินผ่านมาเลยสักคน

                ไม่นานนัก ก็มีเสียงพูดดังมาจากข้างในห้องตรวจอีกครั้ง ยังคงเป็นเสียงพูดช้า ๆ เนิบ ๆ เหมือนเดิม

                ไม่เป็นไร..แล้ว..นะคะ…

                กรุณา..อย่าเกร็ง..นะคะ…

                พอแล้ว... เสร็จแล้วค่ะ…

                อดทน..ได้ดี..มากค่ะ…

                ค่อย ๆ ..พักผ่อน..นะคะ…

                ดูเหมือนว่าข้างในห้องจะตรวจคนไข้ที่เข้าไปเมื่อกี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

                ผ่านไปอีกประมาณ 2-3 นาที เสียงเรียกแบบเดิมดังออกมาจากข้างในห้องตรวจอีกครั้ง

                คุณอิโต้…คุณอิโต้ โคจิ… กรุณา..เข้า..ห้องตรวจ..ค่ะ…

                ผู้ชายที่นั่งรออยู่ลุกขึ้นยืน ค่อย ๆ เดินพร้อมกับลากเสาให้น้ำเกลือเข้าไปข้างในห้องตรวจ

                ตอนนี้เหลือแค่ฮิโระมิคนเดียวที่นั่งรออยู่ข้างนอกห้อง ซึ่งผ่านไปสักพัก ก็มีเสียงพูดดังออกมาจากข้างในห้องตรวจ

                แบบนั้น..แหละค่ะ อย่าเกร็ง..นะคะ…

                ค่ะ…กรุณา..กลั้น..หายใจ..ด้วยนะคะ…

                กรุณา..หายใจออก..ให้สุด..เลยค่ะ…

                ค่ะ…เสร็จเรียบร้อย..แล้วค่ะ

                พยายาม..ได้ดี..มากค่ะ…

                หลังจากนี้…ค่อย ๆ ..พักผ่อน..นะคะ…

                ดูท่าทางว่าข้างในห้องจะตรวจคนไข้ผู้ชายเสร็จแล้วและคิวต่อไปน่าจะเป็นฮิโระมิ แต่ฮิโระมิกลับรู้สึกแปลก ๆ และใจคอไม่ค่อยดีโดยที่ตนเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

                ไม่นานนัก เสียงเรียกช้า ๆ เนิบ ๆ ก็ดังออกมาจากห้องตรวจอีกครั้ง

                คุณฮะเซะ…คุณฮะเซะ ฮิโระมิ… กรุณา..เข้า..ห้องตรวจ..ด้วยค่ะ…

                ฮิโระมิเริ่มรู้สึกลังเลว่าจะเข้าไปในห้องตรวจดีหรือไม่ เธอยังนั่งจ้องมองประตูห้องตรวจที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึง 2 เมตร

                คุณฮะเซะ…คุณฮะเซะ ฮิโระมิ… เชิญค่ะ…” เสียงเรียกดังขึ้นอีก

                อาจจะเป็นเพราะด้วยสัญชาตญาณ ฮิโระมิไม่อยากเข้าไปในห้องตรวจและยังจ้องมองประตูห้องตรวจด้วยความหวาดกลัว

                ในตอนนั้นเอง ประตูห้องตรวจแง้มออกเล็กน้อยและมีเสียงเรียกดังออกมาจากในห้องอีก

                คุณฮะเซะ…คุณฮะเซะ ฮิโระมิ… เชิญค่ะ…

                แต่ฮิโระมิก็ยังไม่ยอมเข้าไปข้างในห้องตรวจ

                เสียงเรียกดังขึ้นอีกทันที

                เชิญค่ะ…

                คุณฮะเซะ ฮิโระมิ… ถึงคิว..ของคุณแล้ว..นะคะ… เชิญค่ะ…

                ฮิโระมิรู้สึกหวาดกลัวแบบอธิบายไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร และเมื่อเธอหันขึ้นไปมองป้ายชื่อห้องอีกครั้ง ครั้งนี้ที่ป้ายชื่อห้องไม่ได้เขียนไว้ว่า “ระบบทางเดินหายใจ” แต่กลับเขียนเอาไว้ว่า “ห้องดับจิต

                ฮิโระมิตกใจรีบลุกขึ้นยืนและวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว จริง ๆ แล้วห้องตรวจระบบทางเดินหายใจอยู่ชั้น 2 แต่ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจให้เธอเดินลงไปชั้นใต้ดิน

                หลังจากนั้น ฮิโระมิลองสอบถามเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลและได้คำตอบว่าที่ห้องดับจิตของโรงพยาบาล ไม่มีการเรียกชื่อให้เข้าไปในห้อง

                แล้วคนไข้สองคนที่เข้าไปในห้องตรวจก่อนถึงคิวของฮิโระมิคืออะไร แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ฮิโระมิไม่อยากจะคิดถึงมันอีกแล้ว


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น