อัปเดตล่าสุด 2020-01-06 05:03:01

ตอนที่ 30 ใบตรวจโรค

                เรื่องเล่านี้เป็นตำนานสยองขวัญเกี่ยวกับโรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่งในญี่ปุ่นที่ว่ากันว่า ถ้าใครได้รับโทรศัพท์ทวงของจากโรงพยาบาลร้างแห่งนี้แล้วไม่เอาไปคืน คน ๆ นั้นจะพบกับจุดจบที่น่าสยดสยอง

                เรื่องมีอยู่ว่า...

                อะสึชิ (ชื่อสมมติ) ชวนเพื่อนอีกสองคนชื่อชิโนะสุเกะ (ชื่อสมมติ) กับจุนจิ (ชื่อสมมติ) ไปขับรถกินลมกันในช่วงวันหยุด

                อะสึชิขับรถไปรับเพื่อนทั้งสองคนที่อพาร์ตเมนต์ จากนั้นก็ขับไปตามถนนที่ไม่ค่อยมีรถยนต์วิ่งผ่าน พวกเขาขับรถเล่นทั้งวันแต่ก็ไม่เจอเรื่องสนุกหรือน่าตื่นเต้นอะไรเลยสักอย่างเดียว อะสึชิจึงตั้งใจชวนเพื่อนอีกสองคนไปสถานที่ที่ว่ากันว่าเฮี้ยนมากและมีวิญญาณออกมาให้เห็น

                ลองขับไปดูที่ ๆ เขาว่ามีวิญญาณออกมากันดีมั้ย” อะสึชิพูดชักชวนเพื่อนอีกสองคน

                ทั้งชิโนะสุเกะและจุนจิกำลังเริ่มรู้สึกเบื่อพอดี จึงเห็นด้วยกับความคิดของอะสึชิ พวกเขาจึงขับรถมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่งชื่อคะซุมิกะอุระ

                เมื่อทั้งสามคนเดินเข้าไปในโรงพยาบาลร้าง พวกเขาเห็นข้าวของภายในโรงพยาบาลยังกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมดและดูเหมือนไม่มีใครเคยเข้ามาทำความสะอาดเลยสักครั้ง

                ผ่านไปสักพัก ชิโนะสุเกะเริ่มมีอาการรู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียน แต่เขายังทนได้ แล้วก็เดินตามเพื่อนอีกสองคนที่กำลังเดินสำรวจภายในโรงพยาบาลร้าง พวกเขาเดินเข้าไปดูในห้องนางพยาบาล ห้องพักคนไข้และสุดท้ายก็เดินเข้าไปดูในห้องตรวจคนไข้

                ภายในห้องตรวจคนไข้ มีใบบันทึกการตรวจคนไข้ตกตามพื้นกระจัดกระจายเต็มไปหมด ถึงแม้พวกเขาเดินดูทั่ว ๆ อย่างช้า ๆ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย พวกเขาคิดว่าถึงแม้จะอยู่ต่อก็คงจะไม่มีอะไรที่น่าตื่นเต้น จึงตัดสินใจเดินกลับไปที่รถ

                ในตอนที่พวกเขากำลังจะเดินออกจากห้องตรวจคนไข้ อะสึชิก็นึกพิเรนทร์เก็บใบบันทึกการตรวจคนไข้ใบหนึ่งกลับมาเป็นที่ระลึก

                พออะสึชิขับรถกลับมาจนใกล้จะถึงบ้าน จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกเข้าที่โทรศัพท์มือถือของเขา

                หลังจากที่อะสึชิรับสาย เข้าได้แต่ทำหน้าเบ้แล้วก็ตัดสายทิ้งไป ชิโนะสุเกะรู้สึกสงสัยว่าเป็นใครโทรมาและทำไมโทรมาดึกขนาดนี้ เขาจึงถามอะสึชิว่าใครโทรมา

                ใครโทรมาอะ?” ชิโนะสุเกะถามอะสึชิด้วยความสงสัย

                เห็นบอกว่าโทรจากโรงพยาบาลคะซุมิกะอุระ แต่กูไม่รู้จักโรงพยาบาลนี้ก็เลยตัดสายไป” อะสึชิตอบชิโนะสุเกะด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

                ตอนนั้นเอง จู่ ๆ จุนจิก็พูดขึ้นมาว่า “โรงพยาบาลคะซุมิกะอุระจะเป็นโรงพยาบาลร้างที่พวกเราไปมาวันนี้รึเปล่าวะ?

                ไม่น่าจะใช่มั้ง....” อะสึชิตอบกลับจุนจิ

            ทั้งสามคนนิ่งเงียบไปแบบไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น

                ผ่านไปสักพัก มีเสียงเรียกเข้ามาที่โทรศัพท์ของอะสึชิอีกครั้งและเป็นเบอร์เดิมที่โทรเข้ามาครั้งแรก พออะสึชิรับสาย เขาได้ยินเสียงเดิมกับคำพูดเดิม ๆ เหมือนตอนที่รับสายครั้งแรก

                ที่นี่โรงพยาบาลคะซุมิกะอุระ เธอเอาใบบันทึกการตรวจคนไข้กลับไปใช่มั้ย?” เสียงพูดจากฝั่งโรงพยาบาลดังมาตามสาย

                ไม่รู้เรื่อง” อะสึชิตอบกลับไปทันควัน

                ไม่มีทาง ทางเรารู้ว่าเธอเอาใบบันทึกการตรวจคนไข้ไป มันเป็นของสำคัญ อยากให้เอากลับมาคืนด้วย” เสียงตอบกลับจากโรงพยาบาลคะซุมิกะอุระดังกลับมาตามสาย

                ไม่รู้เรื่องจริง ๆ” อะสึชิยังดื้อดึงไม่ยอมรับและก็ตอบกลับไปเหมือนเดิม

                ถ้าอย่างนั้น ก็คงช่วยไม่ได้... ทางเราจะตามไปเอาคืนเอง...” เสียงต่ำ ๆ หลอน ๆ ดังกลับมาตามสาย

                เมื่ออะสึชิได้ฟังคำพูดสุดท้ายจากโรงพยาบาล เขารู้สึกตกใจกลัวขึ้นมาทันที เขารีบกล่าวขอโทษและตอบกลับไปว่าจะรีบกลับเอาไปคืนให้ในทันที

                  พวกเขารีบขับรถกลับเอาไปคืนและโชคยังดีที่ไม่มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้นตามมา


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น