อัปเดตล่าสุด 2019-02-10 01:13:48

ตอนที่ 12 ผู้หญิงชุดแดง

         ชยุตมองสายที่ระโรงระยางเต็มตัว ที่แขน ที่ขา ที่หน้าอก เขาขยับตัวพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็เจ็บแปลบที่หน้าอกจนหายใจไม่ได้ ต้องทิ้งตัวลงนอนเหมือนเดิม รู้สึกเหมือนมีอะไรบีบรัดจนหายใจเข้าไม่ค่อยได้ และเจ็บแปลบทุกครั้งตามจังหวะหายใจ


        “อย่าเพิ่งขยับยุต” แพม แฟนสาวของชยุตที่เพิ่งเดินเข้ามารีบวางข้าวของไว้ที่โซฟาแล้วโผมาหาชยุตที่ข้างเตียง เธอยิ้มอย่างยินดีทั้งที่ท่าทางดูอิดโรย “ยุตฟื้นแล้ว นี่แพมเองนะคะ จำแพมได้นะคะ เดี๋ยวแพมตามหมอให้รีบมาดูยุตก่อนนะ”
        “ไอ้กอล์ฟเป็นไงบ้าง” เขาถามหาเพื่อนที่ขับรถพาเขาไปในวันนั้น
        “ยุตจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆเหรอ” แฟนสาวนิ่งไป ก่อนตอบเบาๆว่า “กอล์ฟเสียแล้วยุต”


        หลังประสบอุบัติเหตุ ชยุตจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแทบไม่ได้เลย ทุกอย่างเลือนรางราวกับความฝัน
ชยุตจำได้ว่า เขาเดินทางออกจากคอนโดมาที่บ้านเพื่อน แล้วจอดรถไว้บ้านเพื่อน นั่งรถเพื่อนมาเพื่อจะไปเที่ยวกันต่อที่บาร์ประจำย่านเอกมัย

        เขาจำได้ว่าได้ยินเสียงเรียกเข้าทางโทรศัพท์และเขาหยิบขึ้นมาดู...
ความทรงจำของเขามาถึงแค่นั้น เพราะหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย มาฟื้นอีกทีก็ที่โรงพยาบาล หลังจากผ่านเวลามาแล้วถึงห้าวันเต็ม เรื่องประหลาดคือมีสิ่งเดียวที่เขาจำได้แม่นคือภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง ใส่ชุดกระโปรงยาวกรอมเท้าสีแดงเลือดหมู โพกผ้าคลุมศีรษะประดับดิ้นทอง ไม่เห็นหน้าชัดเจนนัก แต่คุ้นมาก
        ชยุตนึกยังไงก็นึกไม่ออก ว่าเธอคนนั้นคือใคร พบกันตรงไหน และมีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเขาเองหรือเพื่อนเขาอย่างไร
        หลังจากที่อาการเริ่มดีขึ้น ตำรวจก็เข้ามาสอบปากคำชยุต เขาจึงได้รู้ว่าคืนนั้นเขากับเพื่อนเมามาก และขับรถไปประสบอุบัติเหตุแถวคลองตัน กอล์ฟซึ่งเป็นคนขับตายคาที่ ส่วนตัวเขาเองอาการสาหัส มีพลเมืองดีนำส่งโรงพยาบาลจึงรอดมาได้
        ชยุตขอให้แพมพาไปงานศพของกอล์ฟ แต่แพมบอกว่าทางญาติกอล์ฟสวดแค่สามวันและเผาไปแล้ว พลางเปิดรูปภาพงานศพจากมือถือให้ดู ชยุตดูแล้วยิ่งรู้สึกประหลาด แค่ช่วงเวลาที่เขาหลับไป มีอะไรเกิดขึ้นมากอย่างนี้เชียวเหรอ แล้วทำไมเขาถึงจำอะไรเกี่ยวกับเรื่องคืนนั้นไม่ได้เลย
        “อย่าเครียดเลย หมอบอกว่ายุตบาดเจ็บมาก สมองกระเทือนอาจจะทำให้เสียความทรงจำระยะสั้นหรือความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงที่พบมา แต่เดี๋ยวมันจะค่อยๆกลับมาเองนะ”
        ชยุตพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลโดยมีแพมคอยดูแล เขาพยายามจะติดต่อที่บ้านแต่ติดต่อไม่ได้ เพราะโทรศัพท์ของเขาพังจากอุบัติเหตุและจำเบอร์ใครไม่ได้เลย ในระหว่างนั้น ความทรงจำของเขาก็ค่อยๆกลับมา

        คืนนั้น เขากับเพื่อนไปที่ผับประจำเพื่อร่วมงานวันเกิดเพื่อนหญิงคนหนึ่ง จัดกันเต็มที่จนเมาไม่รู้เรื่อง คลับคล้ายคลับคลาว่าใครบางคนแนะนำให้เรียกแท๊กซี่กลับบ้าน แต่กอล์ฟไม่ยอมดึงดันจะขับเอง
ชยุตคุ้นๆว่าเหมือนขบวนแห่อะไรสักอย่าง มีคนใส่ชุดกระโปรงยาว มีผ้าคลุมศีรษะ เหมือนสาวๆมุสลิมกำลังออกมาจากงานอะไรแถวคลองตันแล้วพากันเดินข้ามถนน ตอนที่รถติดไฟแดงอยู่

        ภาพผู้หญิงชุดแดงโผล่ออกมาอีกครั้งแต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น บางคืนที่ชยุตตื่นมากลางดึกแล้วเหมือนเห็นผู้หญิงชุดแดงเดินไปมาในห้อง แต่เมื่อจ้องมองดีๆก็หายไปและเขาก็เข้าใจว่าคงเป็นภาพหลอน
        “ยุตยังจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ” แพมยังคงถามด้วยสีหน้ากังวล
        “แล้วอะไรบ้างล่ะที่ผมควรจะจำได้ คุณก็เล่ามาสิ” ชยุตเริ่มโมโห แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น เขา  รู้สึกว่าทุกคนกำลังปิดบังอะไรเขาอยู่ทำไมก็ไม่รู้
        หลังจากที่ความจำเขาเริ่มกลับมา ชยุตก็เหมือนเห็นภาพหลอนน้อยลง ความทรงจำที่กลับมานั้นทำให้เขาเครียด เขาจำได้ว่า ตอนนั้นโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น กอล์ฟออกรถพุ่งฝ่าไฟแดงไป และชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังข้ามถนน แต่ทำไมกอล์ฟถึงตายและเขาเจ็บหนักขนาดนี้
        แพมเข้ามาในห้องพร้อมโทรศัพท์ของชยุตที่ซ่อมและกู้ข้อมูลมาได้บางส่วน กอล์ฟถึงเห็นว่า สายสุดท้ายที่โทรเข้ามาคือเบอร์แม่ กอล์ฟรีบโทรกลับไปหาแม่ทันที แต่คนที่รับสายกลายเป็นพ่อแทน
        “อ้อ ฟื้นแล้วเหรอไอ้ลูกระยำทำไมไม่ตายห่าไปเลย” พ่อเขาคำรามแล้ววางสายไป
        ชยุตนั่งงอยู่พักหนึ่ง ก็กดดูข้อความในไลน์ ข้อความล่าสุดก่อนโทรศัพท์พังคือข้อความที่แม่ส่งมา ว่าไปร่วมงานแต่งเพื่อนมุสลิมที่คลองตัน เสร็จงานแล้วจะมาหา
        แล้วความทรงจำที่เหลือของเขาก็เริ่มกลับมา หญิงชุดแดงคนนั้นกำลังเดินโทรศัพท์ กอล์ฟขับรถชนจนแน่นิ่งไป ชยุตหันไปบอกกอล์ฟว่า ชนขนาดนี้ถ้าตายเราก็เสียแค่ค่าทำศพ แต่ถ้ารอดเราต้องจ่ายค่ารักษาเป็นแสนแน่

        กอล์ฟเลยถอยเหยียบอีกครั้งก่อนพุ่งรถขับหนีไปจนเสียหลักชนเสาไฟฟ้าข้างทาง
        ชยุตตัวสั่นและใจสั่น เหงื่อออกชุ่มฝ่ามือฝ่าเท้า เมื่อเริ่มปะติดปะต่อเรื่องได้ และภาพของผู้หญิงชุดแดงคนนั้นเริ่มชัดเจนขึ้นในความทรงจำ ในอกรู้สึกโหวงเหวงเหมือนจะเป็นลม
        “แม่เสียแล้วละยุต...คืนนั้น ยุตจำได้แล้วใช่ไหม” แพมถามน้ำตาคลอ ...แต่ตอนนั้นชยุตไม่อยากจำอะไรได้อีกต่อไปแล้ว #.


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น