อัปเดตล่าสุด 2019-01-19 23:16:26

ตอนที่ 9 เจ้ากรรมนายเวร

“บรรจบ นาพิกุล”
 

เป็นอีกครั้งที่ผมเห็นชื่อเขาแล้วสะดุ้ง ครั้งนี้เป็นการสะดุ้งที่ห่างจากครั้งแรกถึงราว 30 ปี


ครั้งแรกที่ผมเห็นชื่อบรรจบแล้วสะดุ้งคือตอนที่กำลังจะขึ้นชั้น ป.4 แม่พาผมมาเดินตรวจรายชื่อหน้าห้องเรียนในวันซื้อหนังสือก่อนเปิดเทอม

ห้องเรียนใหม่ของผมอยู่ชั้นสาม อาคารใหม่ที่เครื่องใช้ไม้สอย สื่อการเรียนการสอน ไปจนถึงโต๊ะ เก้าอี้นักเรียน และครูประจำชั้น ทุกอย่างใหม่เอี่ยมอ่อง จะมีที่เก่าอยู่บ้างก็เพื่อนร่วมชั้นนี่แหละ แม้จะไม่ได้ยกชั้นเดิมมาทั้งหมด เพราะโรงเรียนมีนโยบายแยกห้องตามผลการเรียนของนักเรียนทุกปี เด็กหัวดีอยู่ห้องคิง รองลงมาห้องควีน ที่เรียนช้าลากเข็นไม่ค่อยไปก็อยู่ห้องสิบท้ายตาราง ผมก็มักจะเกาะกลุ่มอยู่กับเพื่อนหน้าเดิมๆเกือบครึ่งห้องที่อยู่ห้องสอง ในนั้นมีบรรจบอยู่ด้วย

และมันนี่แหละที่ทำให้ผมพยายามตั้งใจเรียนทุกวิชา เพื่อพาตัวเองหนีเจ้าบรรจบไปอยู่ห้องคิงให้ได้ นึกไม่ถึงว่าพอผลออกมา ไอ้คนที่ผมพยายามหนี ดันมีรายชื่อติดตามอยู่จองเวรจองกรรมผมต่อที่ห้องคิงอีก
 

บรรจบ เป็นลูกกำพร้า อยู่กับปู่ที่ค่อนข้างดุและเข้มงวด มันเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนผมมาตั้งแต่ ป.1 มันเป็นคนตัวไม่โตมากนัก แต่แข็งแรง ถึกเหมือนวัว กล้ามเนื้อตามตัวล่ำบึ๊กผิดวัย ค่อนข้างเอะอะมะเทิ่งมาแต่เล็กๆ และมักตัดสินปัญหาด้วยการใช้กำลัง อยากได้อะไรแย่ง ดึง ทึ้งเอาจากเพื่อน ใครไม่ให้ก็เตะ ไม่สนว่าของใคร

ครูพยายามจัดการกับนิสัยเกะกะระรานคนอื่นของบรรจบด้วยการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าชั้น และมอบหมายงานหลายอย่างโดยเฉพาะเรื่องของการดูแลเพื่อนๆ แต่ยิ่งเหมือนส่งอาวุธให้บรรจบทำอะไรตามใจตัวเองได้สะดวกขึ้น เขาอ้างการเป็นหัวหน้าห้องใช้งานเพื่อนในห้องจุกจิกสารพัดโดยเฉพาะตอนที่ครูไม่เห็น
 

ผมเป็นเด็กที่มีนิสัยเก็บตัว ไม่ชอบสุงสิงกับใคร ทำอะไรตามกฏระเบียบตลอด มักตกเป็นลูกไล่ของบรรจบอยู่เสมอ ความที่ไม่อยากมีปัญหา บรรจบใช้ให้ทำอะไรก็เลยทำตามไปกะให้มันจบๆ แต่มันไม่เคยจบ ยิ่งหงอ ยิ่งยอม บรรจบยิ่งสนุกกับการแกล้งผม และเริ่มล้อเลียนทำให้ผมเป็นตัวตลกในสายตาเพื่อนๆ

ผมเฝ้าแต่ภาวนา ขอให้เทอมหน้า ปีหน้าไม่ต้องมาเรียนอยู่ห้องเดียวกับมันอีก
แต่ก็ต้องมาสะดุ้งอย่างที่กล่าวไว้ตอนแรกเมื่อมาเจอชื่อมันเรียงติดผมที่หน้าห้องเรียนชั้นป.4

ตอนนั้นผมแทบจะร้องว้ากออกมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เกือบตลอดเทอม 1 ของป. 4 ผมถูกบรรจบล้อเลียนและรังแกต่อหน้าเพื่อนใหม่อยู่เสมอ ยิ่งโตขึ้น มันยิ่งแข็งแรง ว่องไว ซัดผมทีเจ็บจนแทบอยากลาออกจากโรงเรียน พ่อแม่ผมก็บอกให้หนี หรือไม่ก็สู้ แต่ผมสู้มันไม่ได้จริงๆ ครูก็ช่วยได้แค่ตอนที่อยู่ในห้องเรียน แต่พอลับตาครูผมก็โดนเรื่อยๆ

 

จนกระทั่งมีอยู่วันหนึ่ง ผมเปิดกระเป๋านักเรียนหลังจากกินข้าวกลางวัน เจอกระเป๋าตังผู้ใหญ่อยู่ที่ลิ้นชักโต๊ะผม ผมตกใจมาก และโกรธขึ้นมาทันที คราวนี้บรรจบมันกะจะแกล้งให้ผมถูกด่าเป็นขโมยเชียวเหรอ ผมมองซ้ายขวาไม่มีใคร เลยเอากระเป๋าตังนั้นไปยัดไว้ในกระเป๋านักเรียนบรรจบ
 

บ่ายวันนั้น ครูรู้ตัวว่ากระเป๋าสตางค์หาย สั่งค้นกระเป๋านักเรียนทุกคน บรรจบจากที่ยืนหัวเราะคิกคักชำเลืองมองหน้าผมไปมา ก็กลับสะดุ้งสุดตัวหน้าซีดเผือด เมื่อครูค้นเจอกระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าของมันเอง
 

“ผมไม่ได้เอามานะครู ใครจะกล้า มีคนแกล้งผมแน่นอน ไอ้วิญญูแน่นอน มันขโมยกระเป๋าสตางค์ครูแล้วเอามายัดไว้ในกระเป๋าผม”
 

ตอนนั้นผมได้แต่ยืนนิ่งหน้าชา ร้อนวูบวาบไปหมด ตอนที่ครูถามผมว่าผมทำหรือเปล่า ผมก้มหน้า มือมีแต่เหงื่อชุ่มเต็มไปหมด แต่ก็ส่ายหน้าแรงๆหลายที ในอกใจเต้นตึกตักด้วยความประหวั่นพรั่นพรึงกลัวถูกจับได้
 

จากวีรกรรมของบรรจบที่ผ่านมา ทำให้ครูเชื่อผมมากกว่าบรรจบ ครูโทรหาพ่อแม่บรรจบ เรียกมาคุยในเช้าวันรุ่งขึ้น ปู่ของบรรจบอายมากถึงกับลากบรรจบออกมาเอามือฟาดก้นไม่ยั้งที่หน้าห้องครูใหญ่ จนครูหลายคนต้องมาช่วยกันห้าม

 

ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมและเพื่อนๆเห็นบรรจบร้องไห้สะอึกสะอื้นหน้าแดงก่ำ มันเดินกลับเข้ามาในห้อง เก็บข้าวของเครื่องใช้ของตัวเองขณะที่ครูประจำชั้นยืนพูดกับปู่ของบรรจบที่หน้าห้องว่าเรื่องไม่น่าถึงกับต้องย้ายโรงเรียน แต่ปู่ของบรรจบก็ยืนยันเช่นนั้น

 

ตลอดเวลาที่บรรจบเก็บข้าวของ มันมองมาที่ผมด้วยความโกรธแค้น เกลียดชัง ปากสั่น หน้าแดง น้ำตาคลอตา ก่อนจะเดินออกไปมันแกล้งเดินมาทางโต๊ะผม ถ่มน้ำลายลงบนโต๊ะ 
 

“กูจะเอาคืนมึงแน่ไอ้วิญญู มึงคอยดู”

 

มันไม่กล้าทำอะไรผมเพราะครูยังอยู่หน้าห้อง แต่คำพูดประโยคนั้นเหมือนฝ่ามือฟาดผัวะมาที่หัวผม แรงเสียยิ่งกว่าโดนจริงๆเสียอีก ตอนนั้นผมกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะมองตามหลังบรรจบที่เดินออกจากห้องเรียนไปและไม่กลับมาอีก
 

หลังจากนั้นผมไม่ได้เจอบรรจบอีกตลอดวัยประถม จนกระทั่งเข้าเรียนมัธยม 4 ชีวิตที่สงบสุขเมื่อไม่มีไอ้บรรจบ ก็กลับมาเลวร้ายอีกครั้ง

 

เมื่อผมกับบรรจบดันสอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดได้ที่เดียวกัน แถมห้องเดียวกันอีก ตอนเห็นมันทีแรกผมเกือบจำไม่ได้ เพราะตัวมันโตขึ้นมาก สูง หนาเหมือนนักมวย หน้าตาก็เปลี่ยนเหมือนกับผู้ใหญ่อายุสัก 25 มีไรหนวดเคราเขียวเหมือนนักเรียนโกงอายุ ทั้งที่อายุ 16 เท่าๆกัน แต่หากเราสองคนเทียบกัน หน้าตาจะดูต่างกันเหมือนน้ากับหลาน

 

หลายคนว่ามันแก่เพราะไฟโทสะแผดเผา ความขี้โมโหระเบิดง่ายของบรรจบ เผามันจนสุกงอมก่อนวัยเหมือนผลไม้บ่มด้วยก๊าซ ผิวพรรณมันแห้งผากไม่มีชีวิตชีวาหยั่งกะคนป่วย
 

เราเจอหน้ากันวันเปิดเรียนเลย นั่งกันคนละฟากห้อง รังสีอำมหิตแผ่จากโต๊ะมันจนมาถึงโต๊ะผม ทำเอาเย็นสันหลังวาบ แต่น่าแปลกที่หลังจากนั้นมันก็ไม่ได้เข้ามาล้างแค้นอะไรผมอย่างที่กลัว วัดจากหุ่นถ้ามันเตะจริงสักที เด็กวัยรุ่นหุ่นผอมกะหร่องอย่างผมคงหักครึ่งท่อนแน่ๆ
 

บรรจบกับผมเรียนดีพอๆกัน แต่ความโดดเด่นมันเอาไปกินหมด โดดเด่นในทางขบถ ก้าวร้าว ถูกใจวัยรุ่น เพื่อนในห้องเป็นสาวกมันมากมายในขณะที่ผมเป็นเด็กดีของครู เพราะเรียบร้อยตามระเบียบไปเสียทุกอย่าง

 

บรรจบยังเป็นที่ชื่นชอบของสาวสวยหลายคนในโรงเรียน เพราะมันหล่อสไตล์แบดบอย หล่อล่ำดำเข้ม พูดเหมือนสิงโตคำราม มันมองใครไม่เคยมีคนไหนพลาด ผู้หญิงหลายคนถึงกับตบกันในโรงเรียนแย่งมัน ส่วนเนิร์ดหยองกรอดอย่างผมวันๆก็ก้มหน้าเรียนไป อย่างนั้นเองเลยคงดูไม่ค่อยมีค่านักที่ไอ้บรรจบจะมาใส่ใจ

"เตะไปก็ตายเปล่า"

มันเคยพูดลอยๆเสมอเวลาเดินผ่านหน้าผม แต่เวรกรรมของมันกับผมคงไม่ได้หมดกันง่ายๆ คดีที่สองของผมกับมันเลยเกิดขึ้นอีกตอน ม. 5
 

สาวสวยเรียบๆจืดๆแถมชื่อสุดเชยอย่างเอียด ดันไปถูกตาต้องใจไอ้บรรจบเข้า แต่ของอย่างนี้มันบังคับกันไม่ได้จริงๆ เอียดดันมาชอบผม

 

เรื่องนี้ทำบรรจบหงุดหงิดและโมโหมาก มันพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เอียดชอบ แต่ยิ่งทำเอียดก็ยิ่งตีตัวออกห่าง และวันหนึ่งถึงกับกระโดดซ้อนรถมอเตอร์ไซค์ผมให้พาขับหนีบรรจบที่เดินตามตื๊อไม่เลิก
 

บรรจบเห็นภาพบาดใจเต็มตาก็โกรธจนตัวสั่น วันรุ่งขึ้นมาตะโกนคาดคั้นอาละวาดใส่เอียด ด้วยความโมโหหึง ต่อว่าหาว่าไปนอนกับผม ซึ่งเอียดก็ดันโมโห ตอบประชดกลับไปว่าเออ นอนแล้วจะยังไง 
 

เหมือนเอาน้ำมันทั้งถังราดลงไปบนกองไฟ บรรจบโมโหจนสติแตก คำรามว่า “ไอ้เหี้ยวิญญู ถ้ากูยัดมึงลงโลงไม่ได้อย่ามาเรียกกูว่าไอ้จบ”

มันพุ่งเข้ามาหาผมจากอีกฟากของห้อง ผมใจหายวาบ นึกแต่ว่าจะต้องเอาชีวิตรอดจากท่อนขาปีศาจของมันให้ได้ เลยคว้าเอาไฟฉายเหล็กที่เตรียมมาทำโครงงานวิทย์เหวี่ยงฟาดเต็มแรงเข้าที่ขมับซ้ายของบรรจบ

 

บรรจบยืนนิ่งอึ้งงงๆอยู่หลายวินาที จนเลือดไหลจากปากแผลพลั่กๆลงมาอาบไหล่มันจนแดงฉาน และค่อยๆทรุดลงท่ามกลางเสียงหวีดร้องตกใจของเพื่อนๆ คราวนั้นเป็นผมที่ต้องเป็นฝ่ายตะลีตะลานย้ายโรงเรียนหนี หลังจากนั้นปีกว่าทราบข่าวว่าบรรจบก่อเรื่องทะเลาะเบาะแว้งฆ่าคนตายจนต้องเข้าบ้านเมตตา แล้วก็ไม่ได้ข่าวมันอีก

 

จนเมื่อสองปีที่แล้ว ผมไปทำบุญโลงศพที่วัดหัวลำโพงกับแฟน เราเขียนชื่อแล้วไปแปะที่โลงตามปกติ แปะแล้วถอยมายกมือไหว้อธิษฐาน ตอนนั้นเองที่ทำเอาผมสะดุ้ง เมื่อเห็นใบรายชื่อที่แปะไว้ก่อนข้างๆกันอยู่บนโลงเดียวกัน ระบุชื่อ นายบรรจบ นาพิกุล ผมใจหายวาบ รีบเข้าไปแกะชื่อตัวเองออกจากโลงนั้นไปแปะโลงอื่นมือสั่น รู้สึกเหมือนลางร้ายกำลังจะมาเยือน ชื่อไอ้บรรจบยังหลอกหลอนผมมาเรื่อยๆ
 

หลังจากครั้งนั้นแล้ว ผมก็ไม่คิดแล้วว่า ชาตินี้จะได้ประสบพบเจอผูกเวรผูกกรรมอะไรกับมันที่ไหนอีก จนกระทั่งมีจดหมายฉบับหนึ่งใส่ซองสีครีม ถูกส่งมาจากหน่วยงานแห่งหนึ่งซึ่งผมเพิ่งติดต่อไปไม่นาน

 

พอเปิดออกอ่านก็ถึงกับมืออ่อนตีนอ่อนยืนอยู่ไม่ไหว ต้องทรุดตัวลงนั่งใจสั่น อ่านจบก็พับเก็บใส่ซอง วางบนโต๊ะ ในหัวอื้ออึงไปด้วยคำถาม ประโยคที่สะท้อนก้องในความทรงจำกลับดังขึ้นมาอีก

"ถ้ากูยัดมึงลงโลงไม่ได้อย่ามาเรียกกูว่าไอ้จบ” 


ในเอกสารฉบับนั้นแจ้งว่า “ตามที่ท่านได้บริจาคเงินจำนวนสามพันบาทเพื่อซื้อโลงศพให้แก่ครอบครัวผู้ขาดแคลนทรัพย์ในการจัดงานศพ ขณะนี้เงินบริจาคของท่าน ได้นำมาใช้เป็นค่าโลงศพให้แก่ นายบรรจบ นาพิกุล แล้วในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 และทางมูลนิธิได้แนบเอกสารใบมรณะบัตรของผู้รับบริจาคมาให้ท่านแล้วตามระเบียบขั้นตอนของเรา ทางมูลนิธิขออนุโมทนาบุญ และขอให้ท่านและครอบครัวพบแต่ความสงบร่มเย็น ความสุขความเจริญ สุขภาพกายและใจแข็งแรงต่อไป ด้วยความขอบคุณ”


ใบมรณะบัตรของบรรจบ ระบุสาเหตุการเสียชีวิตว่าเส้นเลือดในสมองแตกเนื่องจากความดันโลหิตสูง ผมอดคิดไม่ได้ว่า อาจเนื่องมาจากนิสัยขี้โมโห เลือดร้อน และเจ้าคิดเจ้าแค้นของเขาด้วยส่วนหนึ่ง

 

ผมยังใจสั่นไม่หายขณะคิดว่า ตอนนี้กลับกลายเสมอว่าผมเป็นฝ่ายยัดบรรจบลงโลงเสียเองด้วยโลงศพที่ผมซื้อบริจาคให้เขา

 

อย่างไรก็ตาม พร้อมใบอนุโมทนาและมรณะบัตรที่ผมกำลังจะเผานี้ ผมได้อธิษฐานว่า ขออุทิศบุญกุศลที่ผมทำมาในชาตินี้ให้กับเขาทั้งหมด และขออธิษฐานไม่ขอผูกเวรกรรมกับเขาอีกในชาติต่อไป อโหสิกรรมต่อกันนะ บรรจบ นาพิกุล #.

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น