อัปเดตล่าสุด 2019-02-22 21:09:52

ตอนที่ 13 ตอนที่ 13 พ่อเฒ่าแห่งภูก๋อย

                  หลังจากทีมถ่ายทำสารคดีเดินฝ่าดงเห็ดเข้าไปได้สำเร็จ ก็พบเข้ากับชุมชนที่อาศัยอยู่เนินภูเขาที่มีลักษณะโค้งเป็นตัวยู คล้ายกับว่าผาหินสูงชันแห่งนี้คอยโอบอารักขาชาวบ้านอยู่ เสมือนป้อมปราการคอยพิทักษ์ภัยร้ายจากธรรมชาติ

                น้ำป่าไหลหลากไม่เคยได้ลูบคมสถานที่แห่งนี้เลยสักครั้ง แม้แต่ลมพายุก็ไม่สามารถทำลายความเชื่อมั่นที่ผาแกร่งมอบให้ เพียงแต่นอกเหนือจากธรรมชาติแล้ว มีบางอย่างที่ผาแห่งนี้ไม่สามารถต้านทานไหว มันแทรกซึมเข้ามาทุกครั้งที่มีโอกาส และรอจังหวะอันสมควรจ้องพรากเอาชีวิตของชาวบ้านไปทีละคน

                 นั่นจึงเป็นสาเหตุว่าทำไมซุ่มเสียงของพรานคำเมี่ยงจึงต้องฉะฉานออกจากลำคอ แม้ไม่มีใครปรากฏตัวออกมาให้เห็นเด่นชัด แต่เงาตะคุ่มหลายสิบหลังต้นไม้นั่นคือคำตอบแน่แท้แล้วว่า หากเข้ามาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าแล้วล่ะก็ หัวของคณะเดินทางอาจถูกสะบั้นหลุดจากลำคอเอาได้ง่ายๆ

                อย่างไรก็ตาม เงาเหล่านั้นได้หายวับกลับเข้าไปในดงไม้ เพราะแน่ใจแล้วว่าพวกที่ย่างกรายเข้ามาเป็นมนุษย์ที่มีอารมณ์และความรู้สึก ไม่ใช่ภูตผีปีศาจที่พวกเขาหวาดกลัวและเฝ้าระวังกันหนักหนา

                ระหว่างทาง ฟากซ้ายเป็นโป่งน้ำ(1) ผลจากการไหลซึมออกมาจากภูเขาหินปูนด้านข้าง ทำให้กลายเป็นแอ่งที่มีน้ำขังตลอดปี สัตว์ป่าหลากหลายชนิดทั้งนกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต่างแวะเวียนเข้ามาใช้ประโยชน์อย่างพร้อมเพรียง ด้วยการกินก้อนดินหรือน้ำจากโป่งโดยตรง เนื่องจากสัตว์ป่าแต่ละชนิดมีรูปแบบพฤติกรรมการใช้ประโยชน์จากโป่งที่แตกต่างกันไป

                แต่หนึ่งในสมมติฐานหลักคือโป่งเป็นแหล่งแร่ธาตุชั้นดีแก่สัตว์ป่า เราจึงพบเห็นว่าทำไม เก้ง กวาง ช้างป่า  ซึ่งเป็นสัตว์กินพืชจึงเลียหรือขุดกินดินโป่ง นั่นก็เพื่อเพื่อชดเชยแร่ธาตุที่ขาดไปให้แก่ร่างกายนั่นเอง หรือแม้แต่สัตว์กินเนื้ออย่างเสือโคร่ง เสือดาว และหมาใน ต่างก็หวังเข้ามาตะครุบเหยื่อบริเวณนี้ด้วยกันทั้งนั้น

                นั่นจึงเป็นสาเหตุว่าทำไมอสูรกายแห่งป่าดงดิบถึงวนเวียนอยู่บริเวณนี้ เพราะเป็นแหล่งที่มีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมของชุมชนสัตว์ป่า มีเหยื่อชุกชุมมากมายให้เลือกสรรคละเคล้ากันไป ซึ่งผู้ล่าใช้เป็นแหล่งดักซุ่มกินเป็นอาหาร

                เศษซากของสัตว์ผู้เคราะห์ร้ายจึงถูกกัดทึ้งไม้เหลือชิ้นดีเกลื่อนโป่งจนกลายเป็นซากเหม็น กลิ่นเน่าคละคลุ้งไปทั่วขณะที่กองถ่ายเดินผ่าน  ชาวบ้านต่างรู้ดีว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับศพพวกนั้นนอกเหนือจากเก็บมันออกไปทิ้งนอกอาณาเขต เพราะโป่งแห่งนี้คือที่สิงสถิตและคุกคามของสิ่งเร้นลับ มันจึงถูกเรียกว่าโป่งกอยกอย หรืออีกชื่อหนึ่งคือ โป่งผีป่า

                “ไม่เห็นเหมือนอย่างที่คิดเลย” ไอรีนพูดโต้งๆตามที่ตาตัวเองเห็น มันแตกต่างจากที่เธอคิดเอาไว้ในตอนแรกว่าจะต้องสวยงาม น่าอยู่ และดูเป็นมิตร ทว่าภาพเบื้องหน้าที่เห็นชวนขนลุกตั้งแต่ยังไม่เข้าไปถึงใจกลางของชุมชนภูก๋อยเลย

                “ซากพวกนี้มันอะไรกัน” คิมอุทาน อยากยกมืออุดจมูกเต็มที แต่ร่างของรุ่นน้องที่ห้อยต่องแต่งยังไม่ได้สติอยู่บนบ่านั้นทำให้เขาได้เพียงแค่กลั้นหายใจเป็นพักๆ กลิ่นพวกนี้แย่ที่สุด เลวร้ายกว่าเบอร์ริโต้บูดค้างในตู้กับข้าวสองสัปดาห์ที่หนุ่มอ้วนเคยกินกลางดึกเพราะหิวจนหน้ามืดเสียอีก

                “อยากจะอ้วก” ขุนมองดูแมลงวันหัวเขียวกำลังตอมลิ่มเลือดที่กองรวมกับตับอยู่บนหิน มองดูฝูงมดที่รุมกัดกินซากกวางเคราะห์ร้าย

                “มดมีประสาทดมกลิ่นสูงมาก มันสามารถได้กลิ่นเน่าพอๆกับฉลามได้กลิ่นเลือดนั่นแหละ” พรานคำเมี่ยงอธิบายขณะสูดควันใบจากที่มวนเมื่อครู่เข้าปอด

                ขณะเดียวกันอาการปวดศีรษะของตรัยภูมิทำให้เขาหน้าซีดเผือด เหงื่อแตกพลั่กไหลย้อยบนหน้าผาก เขาปาดมันด้วยมือข้างที่ถือสัมภาระโดยไม่ได้วางลง มันกำเริบทันทีเพียงเริ่มเข้าใกล้ชุมชนที่อยู่ตรงหน้า ไม่แน่ว่าหากย่างกรายเข้าไปแล้วมันอาจทวีหนักขึ้นกว่าเดิม ภาพในความฝันกำลังโลดแล่นอยู่ในหัว แฟลชแบ็คสลับไปมาราวกับต้องค้นหาจิ๊กซอชิ้นสุดท้ายให้เจอมันจึงสงบลง ซึ่งไม่แน่ว่าสถานที่ที่เขากำลังมุ่งหน้าไปอาจมีคำตอบซ่อนอยู่

                “อะ โอ้ย!” ตรัยทรุดลงเข่าแตะพื้นดิน สัมภาระหลุดออกจากฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

                “เป็นอะไรเหรอคะพี่ตรัย” เหมยรีบเข้าไปตรวจดูอาการของรุ่นพี่ ชายหนุ่มหยีตาเป็นเชิงบอกว่าขณะนี้สมองของตนกำลังสับสนกับภาพในหัว

                แชะ ----- ภาพของเด็กคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีเงาทมิฬอยู่ในป่า

                แชะ ----- ภาพของหญิงวัยกลางคนกำมือเด็กชายแน่น ท่าทีร้อนรน

                แชะ ----- มันไล่ตามเข้ามาติดๆจนเกือบจะถึงตัวทั้งคู่

                “อ้ากกก!” เขายกสองมือกุมศีรษะ ขณะทุกคนกำลังงุนงงกับอาการที่เกิดขึ้นกับเพื่อนของตัวเอง “ออกไปจากหัวกู”

                ตรัยภูมิไม่รอช้า ปลดสำภาระที่บ่าตนลงแนบพื้น มือควานหาบางอย่างที่เขาเชื่อว่าเมื่อกินมันแล้วอาการจะทุเลาลง ยา Diazepam (2) ซึ่งเป็นยาในกลุ่ม Benzodiazepine ถูกหยิบใส่ปากแล้วกระดกน้ำตาม กลไกการออกฤทธิ์ของมันคือกดการทำงานของสมอง ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย สงบประสาท ทั้งนี้ระยะเวลาของการออกฤทธิ์ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นไปตามธรรมชาติว่าอยู่ในร่างกายได้นานมากน้อยเพียงใด

                เหมยช่วยนวดขมับให้อีกแรงก่อนปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดบนเพื่อให้ตรัยภูมิรู้สึกผ่อนคลาย ชายหนุ่มไม่ได้อยู่ในสภาวะที่สามารถตัดสินใจอะไรได้ดีไปกว่าการนั่งเฉยๆ จึงยอมให้น้องในทีมทำตามใจชอบ วินาทีนั้นเหมยพลันสะดุ้งกับบางสิ่งที่เธอเห็น เมื่อแผงอกของรุ่นพี่เผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาด เธอขยับแว่นเพื่อจะได้มองเห็นถนัด ทว่าเป็นจังหวะเดียวกับที่ตรัยขยับตัวไปอีกฝั่งพอดี          

                ยังไม่ทันได้ซักถาม เสียงเบื้องหน้าก็ลั่นขึ้นเสียก่อน

 

                “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ” ชายชราที่หน้าตาบ่งบอกว่าใช้ชีวิตมาอย่างโชกโชนกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ลำตัวสักยันต์ตั้งแต่ปลายตีนถึงกระหม่อม ไม้เท้าแกะสลักมือจับหัวเสือที่ทำจากแก่นไม้พยุงดำคอยประคองร่างตัวเองขณะเดิน เขาคือผู้ที่ทุกคนในหมู่บ้านนับถือและเคารพ เลื่อมใสในคาถาอาคมและมนต์ดำ เป็นผู้เดียวที่สามารถต่อกรกับภูตผีที่คุกคามหมู่บ้านแห่งนี้ไม่ให้เกิดการสูญเสียไปมากกว่าที่เป็นอยู่

                สามคนห้อยตามหลังเป็นผู้คุ้มกัน ร่างกายหนุ่มแน่นกำยำสวมอยู่ในกางเกงขาก๊วยสีดำ เสื้อแขนยาวคอจีนสีเดียวกัน มีผ้าคาดเอวและโพกศีรษะเป็นเอกลักษณ์ ข้างเอวเหน็บโลหะเงาวับลับคม แววตาเป็นเชิงขู่จ้อง ใครก็ตามที่กล้าลองดี มันต้องจบชีวิตด้วยคมมีด

                “พ่อเฒ่า เรามีคนป่วย” พรานคำเมี่ยงว่า นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้กลับมายังสถานที่แห่งนี้  กลิ่นของมันยังคงเหมือนเดิม กลิ่นของความน่าเกลียดและน่ากลัวของความตายที่แทรกซึมอยู่ทุกอณู

                เมื่อดวงตาพร่าเลือนพินิจสภาพของคนที่ดูคล้ายระหว่างกึ่งเป็นและกึ่งตายบนบ่าของนาคิม จึงรู้ว่าความจากปากที่คำเมี่ยงพูดคือความจริง ชายชรารู้ดีว่าหากมาช้ากว่านี้อีกนิด ร่างกายของอ๊อตโต้อาจถูกพวกมันสิงสู่เป็นพาหนะ“”

                “แล้วมันผู้นั้นล่ะ” หมากพลูผสมปูนแดงที่เคี้ยวอยู่ในปากของพ่อเฒ่าแดงร่าขณะพูด ไม่มีใครรู้ว่าปากที่ขยับเขยื้อนอยู่ตลอดเวลานั้นแท้จริงแล้วกำลังบดขยี้หรือว่าบริกรรมคาถาอยู่กันแน่ “ดูไม่เหมือนถูกผีเข้าเลย มันเป็นอะไรรึ”

                “แค่ปวดหัวเฉยๆครับ” ตรัยส่งยิ้มแห้ง ขณะที่ระบบการทำงานของสมองกำลังเข้าที่ กล้ามเนื้อบีบรัดอันเกิดจากความเค้นเครียดทุเลาลงและคลายตัวออก ส่งผลให้ชายหนุ่มเริ่มกลับสู่สภาวะปรกติ

                เขาเลิกสนใจเมื่อได้คำตอบ ก่อนเบนสายตาไปยังร่างของเด็กฝึกงาน “พามันเข้ามาสิ”

 

******************โปรดติดตามตอนต่อไป******************

 

                อ้างอิง โป่งน้ำ : ขอบคุณข้อมูลจาก : กลุ่มงานวิจัยสัตว์ป่า สำนักอนุรักษ์สัตว์ป่า กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า     และพันธุ์พืช. กรุงเทพฯ.

  1. โป่งน้ำ พบตามบริเวณน้ำที่ไหลผ่านหินปูนหรือน้ำใต้ดินโดยมีน้ำแช่ขังอยู่บนผิวดิน และบางแห่งเป็นน้ำพุจากใต้ดิน สัตว์ป่าหลายชนิดทั้งนกและสัตว์เลี้ยงลูกนมเข้ามาใช้ประโยชน์ ด้วยการกินก้อนดินหรือน้ำจากโป่งโดยตรง สัตว์ป่าที่เข้ามาใช้โป่ง เช่น ช้างป่า หมูป่า เก้ง กวาง เลียงผา กระทิง วัวแดง สมเสร็จ ลิง ค่าง ค้างคาว นกบางชนิด เช่น นกเขาเปล้า เป็นต้น
  2. Diazepam เป็นหนึ่งในยากลุ่ม Benzodiazepine ซึ่งศักยภาพของมันคือ เป็นยาคลายกังวล ยานอนหลับ ยาระงับประสาท และยากันชัก (Anticonvulsant drug) ที่ออกฤทธิ์เร็ว ใช้ในการรักษาโรคตื่นตระหนก โรคนอนไม่หลับ โรคชัก และกลุ่มอาการขาอยู่ไม่สุข

แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น