อัปเดตล่าสุด 2019-01-01 10:02:58

ตอนที่ 6 บลัดดี้ แมรี่ (Bloody Mary)

สวัสดีปีใหม่ครับ ก่อนจะพาทุกท่านเข้าชมเรื่องราวอันแสดงด้วยสีสัน กระผมขออวยพรให้ทุกท่านมีสุขภาพแข็งแรง ร่ำรวยเงินทอง การงานโชคลาภรุ่งเรืองตลอดปี 2562 นี้ครับ

                สำหรับจินตภาพต่อไปในห้องแสดงภาพแห่งความมืด ผมอยากกล่าวถึงอดีต เมื่อครั้งยังเยาว์วัย หลายท่านคงเคยผ่าน...หรือกำลังอยู่ในช่วงวัยรุ่น ช่วงเวลานั้นสิ่งสำคัญก็คือเพื่อน และเราก็อยากจะให้เพื่อนยอมรับในตัวตน

                ความสดใสในช่วงเวลาของวัยรุ่น วัยที่เปี่ยมด้วยความกล้าหาญ เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ เหล่านี้ถูกแสดงด้วย สีเงิน’  สีที่แวววาว สว่างวาววับ วัตถุที่มีสีเงินจะมีคุณลักษณะที่สามารถสะท้อนภาพได้อย่างดี...หากแต่ทุกท่านอย่าเพิ่งหลงลืม เพราะวัตถุสีเงินนั้น หลายต่อหลายอย่างสามารถเปลี่ยนเป็นอาวุธ เป็นเครื่องมือสีเงินย้อมเลือดที่สามารถใช้ทำร้ายตัวเองและผู้อื่นได้อย่างง่ายดาย!

                ขอให้โชคดีกับภาพวาดแห่งนรก...ภาพแรกของปี 2562 ครับ

*********************************


 

บลัดดี้ แมรี่ (Bloody Mary)

 

                แกร๊ก...เสียงลูกบิดประตูห้องนอนถูกเปิดอย่างแผ่วเบา ตามด้วยขาเรียวสวยของเด็กสาว วีณา เธอชะโงกหน้าเพื่อลอบมองซ้ายขวาที่ทางเดิน โดยเฉพาะทางฝั่งห้องนอนของพ่อแม่ นั่นเพราะเวลาเกือบเที่ยงคืนอย่างนี้ ผู้ปกครองที่ไหนๆ ก็คงไม่ชอบที่จะได้เห็นลูกหลานไม่ยอมหลับยอมนอน

                วีณาถอนใจเบาๆ ความมืดและเงียบสงัดแสดงถึงการที่ทุกคนในบ้านเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์ไปแล้ว เด็กสาวรู้สึกหวิวๆ ในหัวใจเมื่อรับรู้ว่าตัวเองเป็นเพียงคนเดียวที่ยังตื่นอยู่ในราตรีแห่งความเงียบงัน ยิ่งไปกว่านั้นวีณารู้ดี...เธอรู้ว่าแท้จริงแล้ว ที่เธอรู้สึกหวั่นไหวหาใช่เพราะบรรยากาศเงียบสงัดภายในบ้านหรอก

                หากแต่เป็นเพราะภารกิจที่เธอกำลังจะไปทำต่างหาก

                แสงไฟจากสมาร์ทโฟนนำทางวีณาฝ่าความมืดมาถึงห้องน้ำอันเป็นจุดหมายของภารกิจ เด็กสาวปิดประตูห้องน้ำอย่างแผ่วเบา เธอเปิดไฟสีส้มอันเป็นแสงสลัวเพียงหนึ่งดวง สายตาจ้องจับที่กระจกเงาตรงอ่างล้างหน้า ก่อนที่จะพึมพำกับตัวเอง

                “ทำไมฉันต้องมาทำอะไรอย่างนี้ด้วยนะ

                ...หลายชั่วโมงก่อนหน้า...เวลาพักกลางวัน ที่โรงเรียนแคทเธอรีน คอนแวนต์ ...

                “เป็นไงล่ะ เด็ดไหม ธันญาพูดด้วยความภูมิใจพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือให้เพื่อนๆ ในกลุ่มดู ภาพหน้าจอแอลอีดีขนาดหกนิ้วกำลังเล่นวิดีโอที่แสดงถึงการเดินสำรวจวัดร้างยามค่ำคืน กล้องถ่ายบรรยากาศภายนอกสลับกับใบหน้าของธันญา

                “ไปคนเดียวเหรอ เจ๋งมากรุ้ง เพื่อนในกลุ่มอุทานด้วยความทึ่ง

                “ใช่จ้ะ สำรวจในวัดคนเดียว ส่วนแฟนที่ไปส่ง รอที่ประตูทางเข้าน่ะธันญาบอก ท้ายประโยคเหมือนจะอวดเพื่อนกลายๆ ในทำนองที่ว่าเธอเป็นเด็กสาวเพียงไม่กี่คนในโรงเรียนหญิงล้วนที่มีคนรักแล้ว

                “มะ..ไม่กลัวเหรอวีณาถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น นั่นเพราะภาพในโทรศัพท์นั้นทั้งมืด ทั้งเปลี่ยว แสงสว่างจากไฟฉายไม่ช่วยให้เห็นสภาพแวดล้อมชัดเจนนัก ยิ่งกว่านั้นแสงสว่างอันมีจำกัดยังทำให้เกิดเป็นเงาดำๆ ที่วูบไหวตามซอกมุมของวัดร้าง...ราวกับมีใครหรือ อะไรบางอย่างที่แอบซ่อนเฝ้ามองธันญาจากในความมืด วีณาไม่เข้าใจว่าเพื่อนเธอกล้าหาญชาญชัยเดินสำรวจเพียงลำพังได้อย่างไร

                ธันญาหัวเราะเมื่อได้ยินคำถามจากเพื่อน    

                “กลัวสิจ๊ะ ดูสิ พูดถึงขนยังลุกอยู่เลยเด็กสาวพูดพลางชี้ให้วีณาดูแขนที่ขนลุกชัน

                “แต่ไม่เท่ายายรุ้งกับยายแมวหรอกนะ ภารกิจพวกนั้นโหดกว่าของเราเยอะธันญาพูดพร้อมพยักเพยิดหน้าไปทางรุ้งและแมวที่กำลังดูคลิปวิดีโออย่างตั้งอกตั้งใจ ยายรุ้งได้ท้าพิสูจน์ผีโดยการไปโรงแรมร้างที่เคยเกิดไฟไหม้ มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก จากนั้นจึงตะโกนท้าทายวิญญาณผู้ตายรวมถึงนอนพักในชั้นล่างของโรงแรมร้างเพียงลำพังเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม  

ส่วนยายแมวก็ร้ายกาจไม่แพ้กัน เด็กสาวพิสูจน์เรื่องลี้ลับที่โค้งร้อยศพ แมวตะโกนท้าทายวิญญาณตายโหง จากนั้นได้นำตุ๊กตาเสียกบาลจากศาลที่โค้งมรณะกลับมาที่บ้านทั้งหมด 13 ตัว และถึงแม้ทั้งคู่จะไม่ได้พบเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ แต่วิดีโอที่พวกเธอ...รุ้ง แมวและธันญาได้ถ่ายทำด้วยตัวเองนั้น เป็นที่ยอมรับในหมู่เพื่อนๆ โดยเฉพาะเมื่ออัพโหดลงอินเทอร์เน็ต ก็จะเห็นได้ถึงยอดวิวที่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้แต่คลิปสำรวจวัดร้างของธันยาที่เพิ่งอัพโหลดไปเมื่อเช้า แค่ครึ่งวันก็มียอดวิวถึงหลักหมื่นเข้าไปแล้ว ส่วนคลิปของยายแมว ยายรุ้งนั้นไม่ต้องพูดถึง...หลักแสน!

                วีณาเม้มปากแน่น ถึงเพื่อนรักในกลุ่มจะไม่พูดว่ากระไร หากแต่เด็กสาวรู้ตัวดีว่าหากยังไม่แสดงความกล้าเพื่อท้าพิสูจน์เรื่องลี้ลับสักอย่าง ตนเองก็จะยังเป็นเพียงแค่ ผู้ชมและไม่เป็นที่ยอมรับในกลุ่ม เช่นนั้นแล้วอย่างน้อยเธอควรจะมีคลิปท้าพิสูจน์ผีสักอย่าง...แล้วอะไรดีล่ะ...มันควรจะเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายๆ และเป็นที่รู้จัก

                ฉันจะเล่นบลัดดี้ แมรี่ วีณาโพล่งออกไป

                เพื่อนทั้งสามหยุดพูดคุย หันมองหน้ากันนิดหนึ่ง ก่อนที่ยายรุ้งจะเอ่ยกับเธอ

                “ซิสเตอร์ห้ามเล่นนะ บลัดดี้ แมรี่น่ะเป็นจริงอย่างที่พูด ซิสเตอร์ผู้ดูแลเคยเตือนกลุ่มเด็กสาว รวมถึงได้เล่าเรื่องสมัยเด็กๆ ในเวลานั้นเพื่อนสนิทของซิสเตอร์เล่นบลัดดี้ แมรี่ และเกิดสิ่งผิดปกตินั่นคือเพื่อนของซิสเตอร์กลายเป็นคนที่มีนิสัยโหดร้าย วิกลจริตจนต้องลาออกจากคอนแวนต์

                “นั่นล่ะ เราจะเล่นและอัพคลิปให้ดูวีณาไม่ย่อท้อ เธอยืนยันในสิ่งที่ตนต้องการจะทำ

                “แต่จริงๆ แล้วบลัดดี้ แมรี่ก็ปลอดภัยกว่ากิจกรรมอื่นๆ นะธันญาพูด ซึ่งก็จริง นั่นเพราะการเล่นบลัดดี้ แมรี่จะทำในบ้าน ไม่ต้องเสี่ยงไปที่วัดร้าง สถานที่ไฟไหม้ หรือแม้แต่โค้งมรณะ

บลัดดี้ แมรี่ นั้นมีหลากหลายตำนาน มีหลากหลายวิธีเล่น โดยวิธีที่กลุ่มเด็กสาวรู้ นั่นก็คือหากไปยืนหน้ากระจกยามวิกาล แล้วร้องเรียกชื่อ ‘บลัดดี้ แมรี่’ ครบสิบสามครั้ง ที่กระจกเงาจะปรากฏปิศาจที่ออกมาคร่าชีวิตผู้ที่ร้องเรียกรบกวนมัน!

และคืนนี้ เป็นคืนที่วีณาตัดสินใจเล่นบลัดดี้ แมรี่...มันอาจเป็นคืนที่เปลี่ยนโชคชะตาของตัวเธอไปตลอดชีวิต!

ประตูห้องน้ำถูกล็อกเพื่อป้องกันการรบกวนจากพ่อแม่ที่อาจตื่นกลางดึก แสงไฟสีส้มสลัวถูกเปิดให้ความสว่าง เด็กสาวหลีกเลี่ยงแสงขาวจากหลอดแอลอีดี นั่นเพราะภาพที่บันทึกจะสว่างมากเกินไปจนปราศจากความน่ากลัว วีณาตระเตรียมที่ทางเพื่อตั้งกล้องโทรศัพท์ ทุกช็อต ทุกวินาทีที่เธอปฏิบัติภารกิจจะถูกบันทึกและอัพโหลดลงอินเทอร์เน็ต...เพียงเท่านี้ เธอก็จะได้รับการยอมรับจากเพื่อนๆ

“บลัดดี้ แมรี่” เสียงเรียกชื่อเป็นครั้งที่สิบสามเสร็จสิ้นลง วีณายืนกลั้นใจที่หน้ากระจก เด็กสาวไม่แน่ใจตัวเองว่าอยากเจอหรือไม่เจอวิญญาณสิ่งลี้ลับกันแน่... มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ใจหนึ่งก็อยากให้วิญญาณโผล่มา กล้องโทรศัพท์จะได้บันทึกภาพที่อาจเรียกยอดวิวได้ถึงหลักล้าน ทว่าอีกใจหนึ่ง เธอก็ไม่อยากเจอ...ใครกันเล่า ที่จะอยากเจอภูตผีวิญญาณ!?

ผ่านไปราวสองสามนาทีหลังจากคำเรียกเสร็จสิ้น ไม่มีสิ่งแปลกปลอมใดปรากฏขึ้น วีณาถอนหายใจก่อนที่จะหันไปปิดปุ่มบันทึกการบันทึกภาพ และเพียงหนึ่งหรือสองวินาทีหลังจากนั้น...

พรึ่บ! ไฟดับ!?

วีณาหันไปปิดเปิดสวิทช์ไฟ ทว่าหลอดไฟทั้งสอง ทั้งหลอดแอลอีดีสีขาวสว่างและหลอดไฟสลัวสีเหลืองล้วนไม่ทำงาน หรือเป็นเพราะไฟฟ้าดับทั้งบ้าน ? คิดได้เช่นนั้น วีณาจึงเปิดไฟฉายจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แม้แสงจะไม่สว่างเป็นรัศมีกว้างมากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เด็กสาวมองเห็นได้ในระยะใกล้ๆ

...รวมถึงที่กระจกเงา

ครั้งแรกที่วีณาเห็นภาพในกระจก มันก็เป็นภาพตัวเธอตามปกติ หากเพียงแค่สองสามวินาทีเท่านั้นที่เด็กสาวสามารถสังเกตเห็นความผิดปกติ

‘ตัวเธอ’ ในกระจกกำลังแสยะยิ้ม!?

วีณาพยายามตั้งสติ ก่อนที่จะส่องไฟจากโทรศัพท์ไปยังกระจก และนั่นทำให้เด็กสาวเห็น ‘ตัวเธออีกคน’ ที่กำลังยืนจ้องกลับมายังตัวเธอ

หรือเป็นเพียงภาพสะท้อน ? เด็กสาวพยายามคิดในแง่ดี

วีณายกมือขึ้นโบก ในอากาศ หากเป็นเงาสะท้อนตามปกติ  ภาพในกระจกก็จะต้องโบกมือตาม ทว่าไม่เป็นอย่างที่เธอคิด นั่นเพราะนอกจากร่างในกระจกจะไม่โบกมือตอบ แต่ร่างนั้นกลับยกมือขึ้นชี้หน้าเธอเสียอีก!

“มะ...ไม่...ไม่จริง” วีณารู้สึกถึงอาการเข่าอ่อนไร้เรี่ยวแรงในนาทีนั้น แม้เสียงพูดก็ยังตะกุกตะกักอยู่เพียงในลำคอ ถึงเด็กสาวอยากจะกรีดร้องเพื่อให้พ่อแม่ได้ยิน ทว่า...เธอไม่สามารถทำได้!

ความน่าพรั่นพรึงยังไม่จบเพียงแค่การปรากฏตัวของปิศาจในกระจก...นั่นเพราะบัดนี้ ผีร้ายที่มีใบหน้าเหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้วกำลังคืบคลานออกจาก ‘กระจกเงา’ ที่อยู่ตรงหน้า

“อย่า...ช่วย...ด้วย...” วีณาพยายามขยับร่างกายให้หนีออกจากที่ตรงนั้น หากแต่การขยับขาเพียงสักมิลลิเมตร ในเวลานี้เธอก็ยังไม่สามารถทำได้ สิ่งที่ทำได้มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการจ้องมองร่างปิศาจคืบคลานออกจากกระจก

และบัดนี้ผีร้ายกำลังยืนประจัญหน้าอยู่กับตัวเธอ!

มันคือปิศาจที่มาจากกระจก ทั้งรูปร่างหน้าตา ทั้งเสื้อผ้า ทรงผมล้วนแล้วแต่เหมือนกับตัวเธอทุกกระเบียดนิ้ว หากจะมีส่วนที่ไม่เหมือน...ก็เห็นจะเป็นแววตาแข็งกร้าวสีดำสนิทเพียงเท่านั้น!

“เธอ...เธอ...เป็น...ใคร” วีณาถามเสียงสั่น

ปิศาจผู้มีใบหน้าเช่นเดียวกับคนถามแสยะยิ้มก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงแหบเครือ

“บลัดดี้...แมรี่”

เด็กสาวรู้สึกมีก้อนจุกที่คอ เธออยากที่จะกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว หากแต่วินาทีนั้นเองที่สติของเธอดับวูบไป

...

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง เด็กสาวพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนที่นอนในห้องของตัวเอง แสงสว่างยามเช้าอันอบอุ่นที่กำลังโอบอุ้มตัวเธอ ทำให้เด็กสาวรู้สึกปลอดภัย...วีณาคิดวิเคราะห์ได้อย่างง่ายดาย เหตุการณ์แปลกประหลาดอันน่าพรั่นพรึงที่เธอประสบเมื่อคืนนั้น...มันเป็นเพียงแค่ฝันร้ายพิลึกพิลั่น!

วีณาเดินลงจากเตียง บิดขี้เกียจเพื่อไล่ความเมื่อยขบ และในเวลานั้นเองที่เธอรับรู้ถึงความผิดปกติ นั่นเพราะอรุณรุ่งในวันนี้ไร้ซึ่งสำเนียงใดๆ...เสียงพ่อแม่ เสียงรถรา กระทั่งเสียงนกร้องออกหากิน หากจะมีเสียงที่ได้ยิน ก็คงมีเพียงแค่เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของตัวเองเท่านั้น

                วีณารีบออกจากห้องนอนเพื่อตามหาคนในบ้าน และแม้เด็กสาวจะรีบ แต่เธอก็ยังสามารถสังเกตเห็นความผิดปกติรอบกายได้ นั่นคือทุกสิ่งทุกอย่างถูกสลับซ้ายขวาทั้งสิ้น ที่ชัดเจนที่สุดก็คือตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาที่เขียนกลับข้างกัน! ด้วยความรู้สึกสังหรณ์ ใจ วีณาพยายามค้นหาบุคคลอื่นในบ้าน...แต่ก็ไม่พบ และที่เลวร้ายที่สุด นั่นก็คือ เด็กสาวพบว่าเธอไม่สามารถออกจากตัวบ้านได้ ราวกับมีกำแพงล่องหนกางกั้นทางออกเอาไว้

“บลัดดี้ แมรี่” วีณาครางออกมา แม้ไม่อยากเชื่อมโยง แม้จะพยายามคิดว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน แต่เวลานี้ เด็กสาวจำเป็นต้องโยงเรื่องราวทั้งหมดให้เป็นเหตุผลเดียวกัน...และนั่นจึงทำให้เธอกลับมายืนที่หน้ากระจกในห้องน้ำ

                เวลานี้เป็นยามเช้าที่มีแสงสว่างทำให้เห็นสิ่งรอบตัวได้อย่างกระจ่างชัด ต่างจากเมื่อคืนที่ไฟดับ วีณาสามารถมองเห็นภาพในกระจกเงาตรงอ่างล้งหน้า...มันคือภาพของตัวเธอ ไม่สิ! ภาพของ ‘ใครบางคน’ ที่มีใบหน้าเหมือนกับตัวเธอทุกกระเบียดนิ้ว หากแต่ใบหน้านั้นกำลังยิ้มแสยะราวกับเหยียดหยามเยาะเย้ย

                ภาพดังกล่าวราวกับฝันร้ายเมื่อคืนไม่ผิดเพี้ยน!?

                “หรือเรายังหลับฝันอยู่” วีณารำพึง

                ทว่าความคิดดังกล่าวพลันมลายสิ้น เมื่อ ‘ตัวเธอในกระจก’ ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น จากนั้นร่างในกระจกจึงได้กล่าวกับตัวเธอ

                “ไม่ใช่ฝันหรอก สาวน้อย” ให้ตายเถอะ! มันพูดด้วยน้ำเสียงของตัวเธอไม่ผิดเพี้ยน

                “เธอคือใคร ?” วีณาถามเสียงสั่น เด็กสาวถามทั้งที่พอจะรู้คำตอบอยู่ก่อนแล้ว

                ร่างในกระจกยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม มันจ้องหน้าวีณา ก่อนที่จะตอบกลับด้วยคำถาม

                “แล้วเมื่อคืน เธอเรียกใครออกมาล่ะ”

                วีณาเม้มริมฝีปากแน่น เด็กสาวพยายามกัดฟันไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นว่าตัวเธอกำลังกลัวจนปากคอสั่น ฟันกระทบกันดังกึกๆ

                “บลัด...บลัดดี้ แมรี่” วีณาเอ่ยอย่างยากเย็น เด็กสาวไม่อยากเชื่อว่าตำนานไร้สาระ เรื่องเล่าเขย่าขวัญจะกลายเป็นเรื่องจริงได้

                ร่างในกระจกชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ถ้ามีใครมาเห็นตอนนี้ คงคิดว่าเป็นการส่องกระจกธรรมดาของเด็กสาวแน่ แต่แท้ที่จริงแล้ว...ไม่ใช่!

                “ขอบใจนะที่ทำให้ฉันออกจากกระจกได้” บลัดดี้ แมรี่เอ่ย และในความหมายของประโยค...แปลว่าในตอนนี้ บลัดดี้ แมรี่ในร่างเด็กสาวกำลังอยู่ ‘นอกกระจก’

เช่นนั้นแล้ว...วีณาตัวจริงล่ะ เธอกำลังอยู่ที่ไหน

                หรือบัดนี้วีเด็กสาววีณากำลังอยู่ ‘ในกระจก’!?

                “ช่วยฉันออกไปที ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่” เด็กสาวเข้าใจเรื่องทั้งหมด ตัวเธอกับบลัดดี้ แมรี่ได้สลับร่างกันผ่านกระจกเงา เห็นได้ว่าสิ่งของ ทางเดิน ตัวหนังสือในบ้านที่คุ้นเคยถูกสลับซ้ายขวาทั้งหมด เธอกำลังอยู่ในกระจก!

                และโลกในกระจกแห่งนี้ ไม่มีใครอยู่ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ

                วีณาขนลุกวาบ เด็กสาวรับรู้ว่าตนเองกำลังเข้าตาจน เธอไม่รู้วิธีออกจากกระจกได้ ซึ่งจริงๆ แล้วแม้เพียงแค่ออกจากตัวบ้าน เธอก็ยังไม่สามารถทำได้ กำแพงล่องหนที่ปรากฏทุกทิศทางเข้าออกของบ้านคอยขวางกั้นให้เด็กสาวต้องวนเวียนอยู่เพียงแค่ในบ้าน...ในโลกกระจกของตัวบ้านเท่านั้น

                “ฉันจะบอกถึงหนทางออกจากกระจกให้...” บลัดดี้ แมรี่ในร่างเด็กสาวเอ่ย บางทีอาจเป็นความเห็นใจเพียงน้อยนิด

                “มันไม่มีทางออกหรอก เธอจะต้องอยู่ในนั้นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมีเด็กโง่ๆ ที่มาเล่นบลัดดี้แมรี่ในบ้านหลังนี้ จากนั้นเธอค่อยสลับตัวกับเขาก็แล้วกัน ฮิๆๆๆ” ท้ายประโยคเป็นเสียงหัวเราะแหลมเล็ก

                “พ่อแม่เรียกกินข้าวเช้าแล้ว ลาก่อนนะเด็กน้อย ต่อไปนี้ฉันจะเป็น ‘วีณา’ แทนเธอเอง” เป็นคำพูดของบลัดดี้ แมรี่ที่แทบจะไม่เข้าหูเด็กสาวแล้ว

“อ้อ...และก็ขอโทรศัพท์นี่เลยนะ ฉันจะเอาคลิปไปอวดเพื่อนๆ ว่าฉันกล้าหาญ สามารถเล่นบลัดดี้แมรี่ได้ ฮิๆๆๆ”

                ตัวปลอมของวีณาจากไปแล้ว ทิ้งเด็กสาวให้อยู่เพียงลำพัง ความโดดเดี่ยว ความเหงาจากการต้องอยู่โดยไม่มีใครทำให้จิตใจของเธอแทบคลั่ง ในเวลานี้ความหวังและคำภาวนาของตัวเธอมีเพียงแค่อย่างเดียว...นั่นคือแม้จะกี่สิบ กี่ร้อยปี เธอก็จะขอเฝ้ารอ...รอให้มีใครสักคนเล่นบลัดดี้แมรี่ เล่นในบ้านหลังนี้

                แล้วตัวเธอ... ‘บลัดดี้ แมรี่’ จะได้ออกไปจากโลกกระจกนี่เสียที!

 

*********************************

                เป็นอย่างไรบ้างครับ กับเรื่องเล่าบลัดดี้ แมรี่ ในอีกแง่มุมหนึ่ง หวังว่าหลังจากที่ทุกท่านกลับออกจากห้องแสดงภาพแห่งนี้แล้ว ท่านจะไม่ไปทดลองเล่นบลัดดี้ แมรี่ด้วยตนเอง เพราะกระผมเองก็ไม่ทราบว่าสถานที่ไหน...มีบลัดดี้ แมรี่รอสลับตัวกับท่านอยู่ในกระจกเงา!


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น