อัปเดตล่าสุด 2019-02-28 10:40:22

ตอนที่ 11 ความจริงของผู้หญิงที่ชื่อ "ลีลา" (๒)

ตอนที่ ๑๑

ความจริงของผู้หญิงที่ชื่อ “ลีลา” (๒)

 

 

          “ค่ำคืน... ฉันยืนอยู่เดียวดาย เหลียวมองรอบกาย...มิวายจะหวาดกลัว”

          เสียงแหบพร่ายานคางของหญิงชราปลุกน้ำปรุงให้ตื่นขึ้น สัมผัสแรกที่รู้สึกคือความชาหนึบไปทั่วทั้งร่างกาย เมื่อสติเริ่มชัดแจ้ง น้ำปรุงตระหนักได้ว่าบัดนี้ร่างของตนกับเพื่อนรักถูกจับมัดไว้กับเก้าอี้ ซ้ำร้ายจีโน่ยังถูกทำร้ายจนเลือดอาบ

          น้ำปรุงสอดส่ายสายตาไปรอบๆหวังหาทางออกไปจากที่นี่ หากทว่าไร้ซึ่งหนทางหนีรอด เธอจึงพยายามสะกิดให้จีโน่ตื่นขึ้นเพราะกลัวว่าเพื่อนรักจะเป็นอะไรไปเสียก่อน แต่ดูเหมือนว่าการกระทำของเธอจะไปสะกิดสายตาของหญิงชราที่กำลังยืนเหม่ออยู่ริมหน้าต่างแทน

          “ฟื้นขึ้นมาแล้วเรอะ”

          หญิงชราหันมาแสยะยิ้มร้ายให้  พร้อมกับใครบางคนที่นั่งอยู่บนรถเข็น หญิงชราค่อยๆเข็นรถเข็นพร้อมกับร้องเพลงคลอไปอย่างมีความสุข น้ำปรุงมองไม่ชัดเจนนัก ก่อนจะพบว่าศีรษะของคนที่อยู่บนรถเข็นจะกระเด็นกลิ้งหลุนๆมาที่แทบเท้าของเธอ

          มันไม่ใช่หัวคน... แต่เป็นหัวหุ่น!!!

          หุ่นที่คล้ายกับคนในสภาพทรุดโทรมทำให้น้ำปรุงรู้สึกขนลุกพิลึก นางมะลิคงเสียสติไปแล้วจริงๆ แต่ที่เธอสงสัยคือเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แล้วผู้หญิงที่ชื่อลีลาหายไปไหน ไหนจะเรื่องที่ป้ามะลิแกจับพวกเธอสองคนมัดเอาไว้รวมกันแบบนี้อีก ยิ่งคิดก็ยิ่งเกิดความสงัสยขึ้นมาจับใจ

          “ป้าปล่อยพวกเราสองคนไปเถอะ พวกเราไปทำอะไรให้ป้า”

          น้ำปรุงถามอย่างใจเย็น น้ำเสียงวิงวอนขอความเมตตาจากหญิงชราที่ถือมีดคมกริบล้อกับแสงไฟ แสงนั้นทำให้จีโน่เริ่มได้สติ เพื่อนรักพยายามมองหน้าเธอเลิ่กลั่ก ป้ามะลิเอามีดมาตัดเชือกที่มัดเธอทั้งสองคนออก เหลือเพียงเชือกที่มัดมือและมัดเท้าเอาไว้เท่านั้น

          “พวกแกยังจะมีหน้ามาพูดอีกเหรอ นี่แกคงจะมารอดูความฉิบหายของครอบครัวฉันล่ะสิ!” ป้ามะลิยอมพูดออกมาเสียที แต่พวกเธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ว่าไอ้ความฉิบหายที่ป้ามะบิว่าหมายความว่าอย่างไร “พวกมึงเอาตัวลีลาไปไว้ที่ไหน พวกมึงเอาตัวมันไปไว้ที่ไหน บอกกูมาเดี่ยวนี้!”

          พวกเราทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กอย่างพยายามเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมด

          คนที่ชื่อลีลาหายตัวออกไปจากบ้าน... แล้วป้ามะลิคิดว่าเป็นฝีมือของคนจากบริษัททรัพย์ทวีสินอย่างนั้นเหรอ?

          “พวกเราสองคนไม่รู้เรื่องอะไรที่ป้าพูดทั้งนั้นแหละ” จีโน่ปฏิเสธเพราะไม่อยากให้เรื่องราวไปกันใหญ่

          “พวกมึงอย่ามาโกหก กูเห็นสัญลักษณ์ของบริษัททรัพย์ทวีสิน กูกูรู้ว่ามึงเป็นพวกเดียวกับมัน อ้อ! หรือว่าไอ้กัณฐ์มันส่งพวกมึงมาทำระยำที่นี่!”

          คำพูดของป้ามะลิทำให้น้ำปรุงนึกฉงน เพราะป้ามะลิพูดชื่อของท่านประธานออกมา นั่นหมายความว่าเรื่องกายหายตัวไปของผู้หญิงที่ชื่อลีลา ท่านประธานต้องมีส่วนเกี่ยวข้องเป็นแน่ ทำไมยิ่งคิดยิ่งสืบเรื่องราวมันยิ่งพัวพันอลเวงกันไปแบบนี้ ยังไม่ทันที่น้ำปรุงจะได้พูดอะไร จีโน่ที่สติดีกว่าจึงเอ่ยออกไปทันควัน เพราะอยากรู้เรื่องราว

          “ใช่แล้วป้า... ฉันยอมรับก็ได้ว่าคุณกัณฐ์ส่งพวกฉันสองคนมา!” ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก ป้ามะลิก็ดูร้อนรนจนเห็นได้ชัด ป้ามะลิกำลังจะคายความลับบางอย่างออกมา จีโน่จึงรีบสานต่อเพื่อล้วงข้อมูล “คุณกัณฐ์เขาบอกว่าอยากให้พี่ลีลากลับมาทำงานที่บริษัท ตอนนี้พี่ลีลาอยู่ที่ไหนจ๊ะป้า”

          “ไม่จริง! อีลีลามันตายไปแล้ว!”

          สองพนักงานออฟฟิศมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของป้ามะลิ

          “หมายความว่ายังไงจ๊ะป้า”

          “อีลีลามันตายไปแล้ว ไอ้กัณฐ์มันฆ่าอีลีลา ไอ้กัณฐ์มันฆ่าลูกกู มันฆ่าลูกกู กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!”

          อาการของป้ามะลิคุ้มคลั่ง ก่อนมีดในมือจะทิ่มลงที่หน้าท้องของจีโอย่างรุนแรง น้ำปรุงช๊อคและพยายามส่งเสียงกรี๊ดแต่ป้ามะลิเอามือมาอุดปากเธอเอาไว้เสียก่อน พร้อมจะกระซวกแทงเธออีกคน ทว่าก่อนที่คมมีดจะจรดลงที่กลางหัวใจ เสียงเปิดประตูดังปังก็ทำให้หัวใจของน้ำปรุงฟูพองขึ้น

          “หยุดเดี๋ยวนี้นะ นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ วางอาวุธลง!”

          คุณสารวัตรเจ้าของคดีเข้ามาพร้อมกับปืนที่เล็งมาที่ป้ามะลิ คุณกัณฐ์กับพี่โทที่ตามมาติดๆรีบไปพาตัวน้ำปรุงกับจีโออกมา พี่โทรีบห้ามเลือดจีโน่เพราะอีกฝ่ายเสียเลือดมาก สารวัตรหนุ่มพยายามเกลี้ยกล่อมให้ป้ามะลิที่กำลังคลุ้มคลั่งวางมีดลง แต่ดูเหมือนว่าการได้เห็นคุณกัณฐ์มาอยู่ที่นี่จะทำให้ป้ามะลิเสียจริตไปยิ่งกว่าเดิม

          “ไอ้กัณฐ์ มึง...มึงเอาลูกกูไปไว้ที่ไหน ลูกกู!”

          คุณกัณฐ์ให้สารวัตรมาดูแลน้ำปรุง ส่วนตนเองเดินเข้าไปประจันหน้ากับป้ามะลิ

          “ป้าใจเย็นๆนะครับ ผมไม่รู้ไม่เห็นอะไรเกี่ยวกับลูกของป้าทั้งนั้น ผมกับเขาไม่ได้ติดต่อกันมาเกือบสองปีแล้วนะป้า ป้าต้องตั้งสติแล้วใจเย็นๆนะครับ วางอาวุธลงก่อน” คุณกัณฐ์พยายามเกลี้ยกล่อมป้ามะลิให้วางอาวุธลง พร้อมททั้งอธิบายให้นางเข้าใจถึงข้อกล่าวหาของอีกฝ่าย

          “โกหก!” ป้ามะลิแผดเสียงดังลั่น “ลีลามันบอกฉันว่ามันไปกับแก มันจะไปสร้างครอบครัวกับแกด้วยกัน!”

          น้ำปรุงรู้สึกขนลุกและชาวาบไปทั้งร่าง ที่แท้เรื่องนี้คุณกัณฐ์มีส่วนเกี่ยวกันจริง และดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกัณฐ์กับเลขานุการสาวคนก่อนที่ชื่อลีลานั่นจะมีอะไรลึกซึ้งมากกว่าที่เห็น ขนาดที่ป้ามะลิยืนยันว่าลีลาหายตัวไปเพราะจะไปอยู่กับคุณกัณฐ์ได้ นั่นหมายความว่าคุณกัณฐ์เองก็อาจจะรู้จักกับป้ามะลิหรืออาจจะเคยมาที่นี่เป็นแน่

          คุณกัณฐ์พูดอะไรบางอย่างออกมาเบาๆ มันเบามากเสียจนไม่มีใครได้ยิน

          คงเหมือนกับการเด็ดดอกไม้ที่สะเทือนไปถึงดวงดาว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากนับจากนั้น ป้ามะลิกรีดร้อง ไม่ใช่แค่เสียงหากแต่มีดคมยังจรดกรีดลงบนคอของตนเองจนเลือดหลั่งทะลัก ปากพยายามอ้าเพื่อหายใจทั้งที่เลือดคงคั่งเต็มหลอดลม นางมะลิกระโจนออกไปนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดมนของรัตติกาลและเสียงน้ำกระจาย

          เพื่อนบ้านต่างออกมามุงดูด้วยความจนลุก น้ำในลำคลองแดงฉานไปด้วยเลือดคละคลุ้ง กลิ่นคาวเลือดพวกนั้นทำให้น้ำปรุงเหม็นอาเจียนจนสลบลงไปในที่สุด สิ่งสุดท้ายที่สติของเธอสัมผัสได้คล้ายๆกับมือหนาของใครบางคนที่อังลงบนหน้าผากของเธอ...

          ใช้เวลาไม่นานนัก... เหตุการณ์ทุกอย่างก็กลับมาอยู่ในความสงบ หน่วยพยายามมาให้การดูแลทั้งจีโน่และน้ำปรุงเป็นอย่างดีตามที่คุณสารวัตรวันหาญ หรือสารวัตรหนุ่มที่เข้ามาช่วยพวกเธอให้ความดูแล น้ำปรุงได้มีโอกาสฟังการให้ปากคำของเพื่อนบ้านที่คุณสารวัตรวันหาญขออนุญาตสอบสวน

          เพื่อนบ้านต่างมาให้ปากคำกับตำรวจว่าป้ามะลิแกเสียสตินับตั้งแต่วันที่ลูกสาวของแกหายตัวไปจากบ้าน นานวันเข้าเสียงกรีดร้องและคร่ำครวญยิ่งหนักหน่วงจนเพื่อนบ้านแทบอยู่ไม่ได้ เคยมีคนไปแจ้งตำรวจหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้มาจัดการ แต่ก็เท่านั้น เพราะนางมะลิน่ากลัวกว่าที่ทุกคนคิด

          วันดีคืนดีป้ามะลิแกจะมานั่งร้องเพลงอยู่ริมหน้าต่างพร้อมเรียกชื่อลูกของแก บางวันเพื่อนบ้านลอบมองความเป็นไปอย่างเป็นห่วงแต่กลับเห็นป้ามะลินั่งคุยกับหุ่นประหลาดๆราวกับว่ามันเป็นลูกของป้าแก ทุกคนเริ่มหวาดหลัวว่าวันดีคืนดีป้าแกจะสติคลั่ง แต่พักหลังๆป้ามะลิแกก็เริ่มสงบลง คงเพราะอาการใจสลาย

          จนมาวันนี้... ทุกอย่างคล้ายถึงขีดสุดและดับมอดไปในพริบตา

          “แล้วพี่พอจะรู้มั้ยครับว่าสามีของป้าแกหายไปไหน”

          คุณสารวัตรหนุ่มซักถามพี่สาวนางหนึ่งที่มาให้ปากคำ น้ำปรุงเองก็แปลกใจว่าสามีของป้าแกหายไปไหน แต่จะว่าไปก็ไม่เห็นรูปหรือหลักฐานการมีอยู่ของสามีป้ามะลิเลย คงเพราะแกอยู่คนเดียวกระมัง ขาดคนดูแลแบบนี้เลยทำให้สภาพจิตใจของแกไม่ได้ดีขึ้นไปกว่าเดิมเลย

          “เห็นว่าไปทำงานต่างจังหวัดนะ แต่ไม่ได้ถามว่าไปทำอะไร หายหัวไปนานจนคิดว่าคงตายไปแล้วเหมือนกัน”

          คุณกัณฐ์เดินเข้ามาพร้อมกับน้ำเย็นๆ ก่อนจะส่งให้น้ำปรุง เธอรับมันมาก่อนจะถามเขาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ หากแต่คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักกึก

          “คุณกัณฐ์พูดอะไรกับป้ามะลิเหรอคะ... ป้าแกถึงได้เสียสติไปขนาดนั้น”

          ชายหนุ่มอ้ำอึ้ง สายตาเขาดูเลิ่กลั่กราวกับคนที่กำลังพยายามปกปิดความลับบางอย่างอยู่ น้ำปรุงเห็นเป็นชั่นนั้นจึงตัดสินใจเอ่ยถามบางอย่างออกไปตามตรง

          “คุณเป็นคน ‘ฆ่า’ คุณลีลาใช่มั้ยคะคุณกัณฐ์”        

 

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น