อัปเดตล่าสุด 2019-01-10 20:08:18

ตอนที่ 7 งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา แต่จะเป็นหนูหรือป้า เดี๋ยวรู้กัน!

ตอนที่ ๗

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
แต่จะเป็นหนูหรือป้า เดี๋ยวรู้กัน
!

 

 

            “กินกันให้เต็มที่เลยนะจ๊ะ เพราะมื้อนี้ป้าเลี้ยงเต็มที่!”

            บรรยากาศในร้านหมูกระทะเต็มไปด้วยความกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกสำหรับจีโน่และพี่โท เพราะพนักงานในบริษัทอีกนับสิบที่ป้าบานชื่นชวนมากินหมูกระทะเจ้าอร่อยต่างมีอารมณ์ร่วมที่แตกต่างกันออกไปจากพวกตน คงจะมีแต่พนักงานคนอื่นที่ปรีดิ์เปรมที่ได้กำจัดผลึกออกไปจากบริษัททรัพย์ทวีสินได้สำเร็จ พี่ลูกจ๋าเองก็เป็นพวกไปไหนไปกัน นางไม่ได้สนใจหรือมีอารมณ์ร่วมกับการที่ผลึกโดนไล่ออกจากบริษัททรัพย์ทวีสิน

            ป้าบานชื่นเลือกเลี้ยงหมูกระทะได้ถูกเวลา เพราะนอกจากนางจะถือเป็นการฉลองชัยชนะที่สามารถกำจัดเสี้ยนหนามออกไปจากบริษัทได้แล้ว ยังถือเป็นการซื้อใจคนอื่นๆในบริษัทเอาไว้เสียอีก บางคนไม่นึกเชียร์ป้าก็เริ่มเบนเพราะเห็นค่าหมูกระทะ ๒๐๐ กว่าบาทเป็นสินบน โดยเฉพาะคนเผยแพร่คลิปอย่างหนึ่งในสาวแผนกประชาสัมพันธ์ที่ดูจะสะใจเป็นพิเศษที่ได้เอาคืนอย่างสาสม

            “กินๆไปเถอะน่า คิดซะว่าของฟรี” พี่โทสะกิดจีโน่ให้ยอมกินหมูกระทะ ตอนนี้มันหมูที่พี่ลูกจ๋าวางไว้บนกระทะทองเหลืองเริ่มส่งกลิ่นหอมแล้ว จริงๆจีโน่ไม่ได้อยากจะมาเพราะผลึกเองก็เคยช่วยเหลือเขาไว้หลายครั้ง แต่ในเมื่อป้าบานชื่นที่รักษาการหัวหน้าบังคับว่าคนในแผนกทุกคนต้องมา เขาก็จำต้องมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พี่โทที่เห็นว่าเขาดูซึมๆเลยทำหน้าที่บริการไปตักพวกหมูสามชั้นมาปิ้งให้ พร้อมกับโม้เรื่องหมูกระทะ “พี่นี่ย่างเก่งที่สุดในแผนกแล้วนะจะบอกให้ ตอนที่พี่เลิศเขาได้รับตำแหน่งใหม่ๆก็พามาเลี้ยงที่นี่แหละ บอกเลยว่าพี่กินคุ้มเกิน ๒๙๙ บาทแน่นอน”

            รอยยิ้มกับไรหนวดอ่อนๆของพี่โททำให้จีโน่เคลิ้มละลายจนแทบจะหลายเป็นส่วนหนึ่งของมันหมูที่ไหลออกมาเพื่อให้เนื้อหมูติดกับกระทะ เขายอมคีบหมูสามชั้นที่พี่โทย่างให้พร้อมจิ้มน้ำจิ้มรสแซ่บเข้าปากโดยลืมไปเลยว่าเมื่อตอนเที่ยงตนยังพยายามจะลดน้ำหนักด้วยการงดเนื้อสัตว์ไปทานสลัดผัก

            ผู้ชายต้องมาก่อน เรื่องผอมค่อยว่ากัน!

            “อร่อยจริงๆด้วยครับพี่โท” จีโน่ตอบออกไปทั้งที่เนื้อหมูยังไม่ทันจะลงไปถึงกระเพาะด้วยซ้ำ แค่ได้นั่งติดกับเขา ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย แถมยังได้รับความหวังดีที่ส่งมาให้ขนาดนี้ โอกาสทองต้องรีบคว้าเอาไว้ “พี่โทเซอร์วิสดีจังเลยครับ แบบนี้อิจฉาแฟนพี่โทแย่เลย”

            “โห แฟนเฟินอะไรกัน โสดมาได้สองปีแล้วเนี่ย” พี่โทบ่นอย่างอดเสียไม่ได้ “จริงๆไอ้การอยู่คนเดียวมันก็มีข้อดีนะ แต่พี่ว่าความรู้สึกมันคนละฟีลเลยว่ะ ดูหนังคนเดียว กินข้าวคนเดียว ทำอะไรต่ออะไรคนเดียว เหงาสุด”

            ในใจของจีโน่แทบจะอยากเสนอตัวไปช่วยพี่โท ‘ทำอะไรหลายๆอย่าง’ เหมือนกัน แต่ต้องพักและเก็บอาการเอาไว้ก่อน กลัวว่าหากแสดงท่าทีออกไปมากเกิน อีกฝ่ายจะทำตัวออกห่างเพราะรังเกียจที่ตนเป็นพวกชอบเพศเดียวกันแบบนี้

            ชีวิตของจีโน่ยิ่งกว่านิยายวัยใสเล่มละสิบห้าบาทตามแผงหนังสือที่การันตีความดราม่า

            ตั้งแต่เกิดมาจนล่วงเข้าสู่วัยทำงาน จีโน่ไม่เคยได้รับการยอมรับจากผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่น้อย การเกิดมาในครอบครัวของข้าราชการทำให้พ่อคาดหวังว่าจีโน่จะต้องเป็นผู้สืบทอดตระกูลต่อไป ทั้งที่ในใจผู้เป็นลูกรู้ตัวดีว่าเขาชอบเพศเดียวกันนับตั้งแต่วันที่เขารู้สึกวูบไหวยามที่เห็นรุ่นพี่ที่ตนเองชื่นชอบเปลี่ยนเสื้อในสนามฟุตบอล

            กลิ่นเหงื่อของบุรุษเพศยามผุดขึ้นมาตามกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งกอปรกับใบหน้าหล่อเหลาทำให้จีโน่ปฏิญาณตนว่าจะไม่เปลี่ยนใจไปชอบชะนีหน้าไหน ตกเย็นหลังเลิกเรียนต้องวิ่งดอดไปแอบมองรุ่นพี่ที่ชอบเตะบอลเป็นความสุขที่สุดในช่วงชีวิตแห่งการเปลี่ยนแปลง พ่อเริ่มระแคะระคายถึงรสนิยมที่เปลี่ยนไป ส่วนแม่ได้แต่นิ่งเฉยไม่สนใจเพราะวันๆเอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลามาเหลียวแล

            ความลับที่ปิดบังเป็นต้องเผยออกเมื่อผู้เป็นพ่อเข้ามาพบเห็นคาตาว่าลูกชายคนเดียวกำลัง ‘ทำอะไรๆ’ กับเพื่อนสนิทตอนกลางคืน ทีแรกผู้เป็นพ่อคิดว่าอีกฝ่ายคงมาติวหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย จึงหวังจะเอาน้ำเย็นๆมาให้ ทว่ากลับเห็นภาพที่เสียดแทงในใจ เสียงกระเส่าพร้อมกับท่าทางของคนทั้งคู่ที่กำลังมีความสุขสมทำให้พ่อผลักบานประตูเข้ามาอย่างแรง เสียงวิวาทดังลั่นพร้อมกับไม้ด้ามใหญ่ที่ฟาดลงบนเนื้อตัวจนเขียวช้ำ

            ความสัมพันธ์ที่แตกหักเยี่ยงแก้วที่ถูกปัดตกพื้นจนเกิดรอยบิ่นทำให้จีโน่ถูกไล่ออกมาจากบ้าน พ่อเกลียดจนไม่อาจทนมองหน้าลูกชายติด ส่วนแม่ก็ไม่ได้นึกสนใจอะไร จีโน่จะมารู้เอาทีหลังว่าเขาเป็นลูกที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากความตั้งใจของพ่อกับแม่ พ่อแอบไปมีสัมพันธ์สวาทกับภริยาของเพื่อนจนอีกฝ่ายตั้งท้อง ทีแรกพ่อตั้งใจจะให้เรื่องเงียบลงเพราะอีกฝ่ายกำลังอยู่ในช่วงดื่มด่ำความสุข กระทั่งเพื่อนพ่อมารู้เอาทีหลังว่าตนเองมีปัญหาด้านสุขภาพทำให้ไม่สามารถมีลูกได้ เรื่องถึงได้แดงออกมา พ่อกับชู้รักถูกไล่ออกเพราะทำผิดวินัย กว่าจะหางานใหม่ทำได้แม่ก็คลอดเขาออกมาพอดี ท่ามกลางความร้าวฉานในครอบครัวที่แม่ไม่ได้นึกรักลูกเพราะเกลียดที่เขาเกิดมา ส่วนพ่อก็คาดหวังว่าเขาจะต้องเป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูล ก่อนผลจะลงเอยอย่างเช่นทุกวันนี้

            จีโน่ทำงานทุกอย่างที่ทำได้เพื่อหาเงินมาเลี้ยงตัวเอง ยังดีที่ความตั้งใจเรียนในช่วงมัธยมส่งผลให้ยามบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากครูที่เคารพรัก ท่านให้ความช่วยเหลืออุปการะและส่งเสียเงินให้บางส่วน จีโน่จึงตั้งใจเรียนให้จบและสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ตนเองหวัง จวบกระทั่งผู้ให้อุปการะเสียชีวิตลงด้วยสุขภาพที่มีปัญหา จีโน่จึงรู้สึกว่าตนเองไม่เหลือใครจะมีก็แต่ไอ้หมวยที่เป็นเพื่อนและคอยปลอบใจมาตลอด ที่เขาเรียกมันแบบนั้นเพราะเขากับมันสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ ไอ้หมวยตอนเด็กๆมันเหมือนอาซิ่มมากจนหลายคนทักว่ามีเชื้อจีน ที่จริงพ่อกับแม่มันเป็นคนไทยทั้งคู่ แต่ที่หน้ามันออกไปทางจีน เพราะได้เชื้อมาจากรุ่นทวดที่อพยพจากจีนมาตั้งรกตั้งรากที่เมืองผลไม้ติดชายฝั่งทะเลไทย

            “ว่าแต่ปรุงไปหายไปไหนตั้งนาน เห็นบอกว่าจะตามมา พี่ยังไม่เห็นเลยนะ”

            พี่โททักขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วแต่น้ำปรุงยังไม่ได้มานั่งร่วมโต๊ะ จนน้ำแข็งที่ตักเอาไว้คอยท่าละลายไว้จนหมด คนอื่นๆต่างพากันย่างเนื้อหมูกินส่งกลิ่นหอมไม่ได้นึกสงสัยว่าสมาชิกยังไม่ครบ แม้แต่ป้าบานชื่นที่เป็นเจ้ามือเองก็มัวแต่ไปคุยกับพวกประจบสอพลอตรงหัวโต๊ะอีกฝั่งจนไม่ได้นึกสนใจเลยว่าคนในแผนกจะมาครบหรือไม่

            “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับพี่ มันไม่ได้บอกอะไรไว้เลย”

            “เอ้า เป็นแฟนกันภาษาอะไร แฟนหายไปไม่รู้”

            ฟ้าผ่าตาย!

            “แฟนอะไรล่ะพี่ ไอ้หมวยนี่เห็นมันมาตั้งแต่เด็ก ผมชอบมันไม่ลงหรอก” จีโน่ได้ทีรีบปฏิเสธอย่างไวเพราะกลัวว่าพี่โทจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ ถึงเขาจะสนิทกับไอ้หมวยมันก็จริง แต่ไม่ได้นึกพิศวาสถึงขนาดจับชะนีน้อยมาทำแฟนหรอกนะ “แล้วอีกอย่าง ผมก็ไม่ได้ชอบ... มันด้วย”

            จีโน่ตั้งใจจะพูดออกไปว่าเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่ก็เลือกจะละเอาไว้แทน

            “สรุปว่าไม่ได้เป็นแฟน?” พี่โทเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ท่าทางของพี่โทชวนให้จี่โน่แอบรู้สึกหวิวๆในใจอย่างบอกไม่ถูก พี่โทเป็นผู้ชายที่หน้าตาดี ไอ้หมวยเองก็สวยสมกันอยู่ ถ้าได้เป็นแฟนกันก็คงจะเหมาสมกันไม่น้อย แต่ในเมื่อพี่โทเลือกเพื่อนของเขา เขาก็พร้อมจะหลี่กทางให้

            “ผมไม่โกหกหรอกพี่ ถ้าพี่จะจีบมันก็จีบไปเลย”

            มันก็แค่เจ็บนิดๆ ไม่ถึงตาย ถ้าเพื่อนมีความสุข เขาเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย คิดได้เช่นนั้นจีโน่จึงพูดออกมาโดยไม่ทันได้หันไปมองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ มือพลิกหมูที่กำลังสุกได้ที่ ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายได้คีบมันมาให้เขา ก่อนเอ่ยด้วยเสียงเรียบคล้ายกับพูดลอยๆออกมา หากทว่ามันกลับชัดแจ้งในใจเสียจนจีโน่คิดว่ามันเป็นเพียงความฝัน

            “พี่ว่าพี่สนใจคนอื่นมากกว่านะ”

            ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งอะไรที่คิดว่าไม่น่าจะได้มาง่ายๆ พอถึงเวลาจริงๆอาจจะเดินมาหาเราเองก็เป็นได้!

           

            “เธอเห็นหน้าตอนที่ท่านประธานมาถึงมั้ย ยัยผลึกนี่หน้าถอดสีจนกลายเป็นไก่ต้มไปเลย”

            ข้าวฟ่าง พูดไปพลางหัวเราะชอบใจที่ศัตรูของตนได้รับบทเรียน ต้องขอบคุณป้าบานชื่นที่เห็นว่าเธอเองก็ไม่ชอบหน้ายัยเลขาฯสุดเปรี้ยวนั่นมาแต่ไหนแต่ไรจึงได้ยื่นมือมาให้เธอเข้าร่วมในแผนการครั้งนี้ ในทีแรกข้าวฟ่างก็เห็นว่าตนไม่ได้ไม่เสียประโยชน์อะไรจึงเกือบจะปฏิเสธ แต่ป้าบานชื่นรับประกันว่าหากงานสำเร็จต้องมีคนกระเด็นออกจากบริษัท ข้าวฟ่างจึงรีบตกปากรับคำอย่างไม่ลังเล

            แผนการยั่วโทสะจนผลึกโมโหจนสาดน้ำใส่ป้าบานชื่นถูกบันทึกเอาไว้อย่างชัดเจนด้วยความคมชัดระดับเอชดี ป้าบานชื่นแสร้งร้องโวยวายเป็นสัญญาณให้โพสต์คลิปลงกรุ๊ป... กรุ๊ปไลน์ที่มีท่านประธานอยู่ด้วยเพื่อเร่งปฏิกิริยาให้ไวขึ้น!

            “ต้องขอบคุณป้าบานชื่นมากๆนะคะที่พาพวกเรามาเลี้ยงฉลองตำแหน่งใหม่ในวันนี้”

            สาวในแผนกประชาสัมพันธ์อีกคนเอ่ยออกมาอย่างซาบซึ้งใจ บานชื่นรู้ดีว่ามันคือการประจบสอพลอ แต่ต้องปั้นหน้ายิ้มเอาไว้ อย่างน้อยเธอก็ได้พรรคพวกเพิ่มเข้ามา หากวันหน้าวันหลังต้องการจะออกแรงอีกก็มีคนพร้อมจะช่วยเป็นมือเป็นเท้าให้ โดยที่เธอเองไม่ต้องลงมือให้เสียเวลาเลยแม้แต่น้อย!

            “ป้าเองก็ต้องขอบใจพวกหนูมากๆเหมือนกัน ที่ป้าพาพวกเรามาเลี้ยงในวันนี้ก็เพราะป้าเห็นว่าพวกหนูตั้งใจทำงานกันต่างหากล่ะ ส่วนเรื่องอื่นๆมันก็แค่ผลพลอยได้ก็แค่นั้น” ป้าบานชื่นยิ้มให้ ก่อนจะจัดแจงให้พลพรรคชาวออฟฟิศที่เชิญมากินกันให้เต็มที่เพราะเธอเป็นเจ้ามือในการเลี้ยงอาหารครั้งนี้

            ที่จริงเงินค่าหมูกระทะมื้อหนึ่งสามารถนำไปใช้จ่ายอะไรได้ตั้งหลายอย่าง ทีแรกบานชื่นนึกเสียดายเพราะเธอตั้งใจจะนำเงินไปเล่นหุ้นหรือลงทุนในทางถนัดเหมือนอย่างเคย แต่หากลองมองถึงผลกำไรที่จะได้กลับมา ป้าคิดว่าคุ้ม เพราะสิ่งที่คาดหวังมาตลอดคือการได้ทำให้ผลึกแพ้อย่างหมดรูป แพ้ชนิดที่ว่าหาทางกลับบ้านไม่เจอ!

            แรกเริ่มทีเดียวไม่คิดว่ามันจะร้ายลึก การที่ผลึกย้ายมาทำงานในตำแหน่งเดียวกับที่เธอเคยทำเป็นการหยามน้ำหน้าอย่างร้ายแรง ยิ่งผลึกแสดงให้เห็นว่าลูกค้าในบริษัทอื่นๆนิยมชมชอบเจ้าหล่อนทุกคราที่ติดตามคุณกัณฐ์ไปติดต่องานต่างบริษัทคล้ายเป็นมีดกรีดย้ำในใจให้เจ็บแทบกระอักเลือด ประสบการณ์ที่สั่งสมมานานตั้งแต่สมัยเจ้าหล่อนเป็นเลขานุการให้ท่านเจ้าสัวณรงค์กลายเป็นละอองฝุ่น เมื่อคุณกัณฐ์สั่งปลดเธอจากตำแหน่งและย้ายมาทำงานในแผนกบุคคล ทีแรกด้วยประสบการณ์ที่มีหวังได้ขึ้นเป็นหัวหน้า แต่สุดท้ายกลับเป็นเพียงลูกน้องคนของคุณกัณฐ์อีกที รอยเหยียบที่กระหน่ำซ้ำทำให้ป้าบานชื่นเจ็บ... ทว่าบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนกอปรกับคุณกัทลีช่วยฝากงานที่ทรัพย์ทวีสินให้ครั้งที่เริ่มบุกเบิกบริษัททำให้ป้าบานชื่นยังไม่คิดหนีไปไหน เธอไม่เคยเนรคุณเจ้านาย... ไม่เหมือนอีเด็กเมื่อวานซืนที่ถีบหัวส่งคนแก่อย่างหล่อนไปสู่ตำแหน่งที่ดีกว่าและสูงกว่า!

            “ป้าบานชื่นนี่ใจดีจังเลยนะคะ พวกหนูล่ะเสียใจแทนป้าจริงๆที่เคยโดนนังผลึกนั่นเนรคุณ ทั้งๆที่ป้าเองก็เคยช่วยดูแลเอาไว้ตอนนางเข้ามาฝึกงานใหม่ๆแท้ๆ ตอนนี้พอได้ดิบได้ดีเป็นแฟนของคุณกรกัณฐ์เข้าหน่อย ทำมากร่างร้ายไปทั่วอย่างกับพวกหมาบ้า น่าละอายที่สุด!” ข้าวฟ่างระบายความรู้สึกที่มีออกมาจนหมด เธอเองก็เป็นหนึ่งในบรรดาสาวๆที่แอบเสียดายเมื่อรู้ความจริงว่าเด็กฝึกงานที่พวกเธอเคยดูถูกว่าเป็นคนบ้านนอกบ้านนา ทำการทำงานไม่เป็นจะกลับกลายมาเป็นน้องชายของท่านประธานบริษัทที่คุ้มกะลาหัวตนอยู่

            “งั้นก็ขอเสียใจอีกเรื่องด้วยแล้วกันนะจ๊ะทำให้ผิดแผนไปนิดเดียว!”

            “ผลึก!!!”

            ทุกคนที่ร่วมโต๊ะหมูกระทะแทบจะร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกันเมื่อคนที่ตนเองกำลังพาดพิงถึงมาปรากฏตัวถึงร้านหมูกระทะ ผลึกยักไหล่ใส่พวกพนักงานปากร้ายอย่างไม่แคร์ ก่อนจะเหยียดรอยยิ้มหวานให้กับป้าบานชื่น รอยยิ้มหวานที่จงใจมอบให้เป็นพิเศษ

            “มาเลี้ยงกันทั้งที ขอมาทานด้วยคนคงจะไม่เป็นไรหรอกนะคะป้า” ว่าแล้วผลึกก็เดินตรงมานั่งยังที่นั่งว่างข้างๆพี่ลูกจ๋าสร้างความตื่นตระหนกให้กับคนอื่นๆที่นั่งอยู่ในโซนของป้าบานชื่นเป็นอย่างมาก ผลึกวางกระเป๋า ทักทายพี่โทกับจีโน่ก่อนจะเดินกลับมายังหัวโต๊ะที่ป้าบานชื่นลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจพร้อมกำลังจะออกปากไล่อีกฝ่ายให้ออกไปจากร้านนี้

            “แกมาที่นี่ทำไม หรือว่าว่างมากจนต้องตามมาดูพวกเรามีความสุขกัน” ป้าบานชื่นทักถามไปอย่างหยั่งเชิง

            “เห็นทุกคนมีความสุขก็เลยอยากมาร่วมด้วยน่ะค่ะ ได้ข่าวมาว่าป้านบานชื่นพาน้องๆในออฟฟิศมาเลี้ยงหมูกระทะ ผลึกก็แค่อยากมาร่วมแจมด้วยแค่นั้นเอง เพราะคิดว่าป้าคงจะไม่ ‘เลือกปฏิบัติ’ ใช่มั้ยคะ” ผลึกจงใจเหยียดยิ้มร้ายท้าทายอำนาจของอีกฝ่ายอย่างสะใจ

            “แก...” ป้าบานชื่นกัดฟันกรอดด้วยความโกรธที่นังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมกล้าเข้ามาท้าทายถึงถิ่นของเธอ กระนั้นก็ไม่อยากเสียฟอร์มเลยโต้ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มร้ายไม่แพ้กัน เธอไม่มีวันยอมแพ้นังเด็กเมื่อวานซืนคนนั้น ไม่มีวัน! “มานั่งด้วยกันตรงนี้ก็ได้จ๊ะ เพราะไหนๆก็จะไม่อยู่ที่นี่แล้ว ป้ากับพวกน้องๆจะถือว่าเป็นการเลี้ยงส่งหนูก็แล้วกันนะจ๊ะ”

            ข้าวฟ่างแอบยิ้มเยาะ หากแต่ผลึกไม่ได้นึกยี่หระ

            “ไม่ต้องเลี้ยงส่งหรอกค่ะป้า เพราะผลึกคงดวงแข็งสมชื่อ ไม่ออกไปจากบริษัทนี้ง่ายๆ!”

            “มะ... หมายความว่ายังไง!” ข้าวฟ่างกับพรรคพวกมองหน้ากันเลิ่กลั่กเพราะไม่เข้าใจในคำพูดของอีกฝ่าย ก็ในเมื่อพวกเธอเห็นคาตาว่าท่านประธานพิจารณาเรื่องโทษที่จะไล่มันออกเพราะเรื่องที่ทำร้ายร่างกายป้าบานชื่น แล้วทำไมมันถึงได้มายืนลอยหน้าลอยตามีความสุขแถมยังมาเยาะเย้ยพวกเธอถึงถิ่นได้แบบนี้

            มันไม่ควรจะมีความผิดพลาดทางเทคนิคสิ ไม่ควรเลย!

            “เอาเป็นว่ามื้อนี้ผลึกขอเป็นคนเลี้ยงทุกคนเองก็แล้วกันนะคะ เพราะว่าผลึกไปจ่ายเงินให้เรียบร้อยแล้ว ถือซะว่าเลี้ยงเนื่องในโอกาสที่เรื่องร้ายๆได้ผ่านพ้นไปก็แล้วกันนะคะทุกคน” ผลึกทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนจะเดินกลับมานั่งประจำที่ ไม่อยากจะหันหลับไปมองว่าเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นเพราะอารมณ์ที่ปรี๊ดแตกนั่นเป็นของใคร แต่มันก็เดาได้ไม่ยาก ไม่ใช่หรือไงคะ

            ไม่นานนักน้ำปรุงก็เดินตามมานั่ง จีโน่กวักมือเรียกเพื่อนรักให้มานั่งด้วยกัน

            “สรุปว่าพี่ผลึก...” จีโน่หยั่งเชิงถามด้วยความอยากรู้

            “ไม่มีใครโดนไล่ออกจากบริษัททั้งนั้นแหละจ๊ะ” ผลึกบอกพร้อมรอยยิ้มสดใส “ป้าบานชื่นแกคงจะคิดสินะว่าแผนตื้นๆพวกนั้นจะทำร้ายพี่ได้ พวกเธออย่าลืมสิว่าพี่คือใคร ถ้าพี่ไม่มีแผนสำรองก็คงจะตกหลุมพรางที่ยัยป้านั่นวางเอาไว้แน่ๆ ให้มันรู้ซะบ้างว่าอย่ามาเล่นกับผลึก!”

            ผลึกบอกให้ทุกคนเลิกคิดถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเพราะตอนนี้ไม่มีใครต้องออกจากบริษัททั้งนั้น ถ้าจะมี... ผลึกคิดว่าอาจจะเป็นคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะนั่น ไม่ใช่เธอ!

 

 

            หลังจากเสร็จสิ้นมื้ออาหารนี้ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับไปตามทางของตนเอง พี่ลูกจ๋านั่งแท๊กซี่กลับบ้านไปแล้ว ส่วนพี่โทอาสาจะไปส่งน้ำปรุงกับจีโน่ที่บ้านพัก แต่น้ำปรุงเกรงใจจึงบอกปฏิเสธเขาไปทำให้จีโน่แอบเซ็งเล็กน้อยที่ไม่ได้ขึ้นไปนั่งบนรถของอีกฝ่าย ก่อนจีโน่จะนึกขึ้นได้ว่าตนเองลืมของเอาไว้ที่ออฟฟิศจึงขอตัวกลับไปเอา เพราะด้วยเวลาที่ยังไม่ได้ดึกเท่าที่ควรลุงยามคงยังไม่ได้ปิดบริษัท ทิ้งผลึกเอาไว้กับน้ำปรุงที่หน้าร้านหมูกระทะ

            เมื่อเห็นว่าปลอดคน ผลึกเอ่ยขอบคุณรุ่นน้องร่วมแผนกที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที

            “พี่ต้องขอบใจเธอมากจริงๆนะน้ำปรุง ถ้าไม่ได้เธอช่วยพี่เอาไว้ พี่คงถูกท่านประธานไล่ออกจากบริษัทไปแล้ว”

            “ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ ปรุงเชื่อว่าพี่คงจะมีเหตุผลส่วนตัวที่ยังบอกใครไม่ได้ แต่ลึกๆแล้วปรุงเชี่อว่าพี่ผลึกเป็นคนดี สิ่งที่พี่แสดงออกมาปรุงสัมผัสได้ว่ามันออกมาจากใจจริงๆ”

            ยิ่งรุ่นน้องพูดออกมาเช่นนั้น ผลึกก็ยิ่งรู้สึกกระดากอายเพราะตนเคยคิดจะใช้น้ำปรุงเป็นเครื่องมือยั่วโทสะของคุณดาราทอง ยิ่งเห็นรุ่นน้องสาวคนนี้ดีกับเธอ ช่วยเหลือเธอ และยังเชื่อมั่นในตัวเธอมันยิ่งทำให้ผลึกรู้สึกผิดจนในที่สุดยอมพูดอะไรบางอย่างออกมา

            “ถ้าพี่จะบอกว่าพี่เองก็ไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดล่ะ เธอยังจะเชื่อในตัวพี่แบบนี้อยู่มั้ย”

            “พี่หมายความว่ายังไงคะ”

            “เธอยังจำเรื่องของกานดาที่พี่เล่าให้เธอฟังได้มั้ย”

            น้ำปรุงย่นคิ้วสงสัยก่อนจะพยักหน้ารับ

            “ความจริงแล้วเรื่องของผู้หญิงที่ชื่อจิ้งหรีดน่ะ เป็นเรื่องของพี่เอง...”

            ผลึกตัดสินใจเปิดปากเล่าเรื่องราวในอดีตให้รุ่นน้องคนสนิทฟังจนหมดเปลือก ความจริงแล้วในเรื่องเล่าของกานดามีบางอย่างที่ถูกบิดเบือนไปจากความเป็นจริงบางส่วน เธอกับกานดาเป็นคนที่อาศัยอยู่บ้านรั้วติดกัน ความทะเยอทะยานในตัวเธอกลับต้องมาพินพังลงเพราะเธอถูกไอ้สารเลวนั่นมอมยาก่อนจะลงมือข่มขืน!

            ใครจะคิดว่าคนที่ไว้ใจยอมให้ไปรับไปส่งทุกวันหลังเลิกโรงเรียนจะแปรสภาพจากเทพบุตรเป็นซาตาน ไอ้กิจอาศัยจังหวะที่เธออ่อนแอมอมยาก่อนจะทำตามใจอยาก ทำอย่างที่มันคิดจะทำมาตลอดหลายปีที่คบกัน ผลึกโกรธตัวเองที่พลาดท่าปล่อยให้ไอ้สารเลวนั่นย่ำยีร่างกายจนกระทั่งเริ่มมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น... เธอพลาดท่าตั้งท้องทั้งที่ยังไม่จบมอหกด้วยซ้ำ!

            ผลึกเสียใจที่สุดท้ายความทะเยอทะยานที่มุ่งหวังจะพุ่งสู่จุดสูงสุดถูกมือของสัตว์นรกกระชากลงสู่ขุมอเวจี พ่อกับแม่พอรู้ข่าวชังน้ำหน้าเจ้าหล่อนเสียยิ่งกว่าขยะสกปรก เธอกลายเป็นเด็กสาวมีมลทินและข่าวเรื่องท้องแพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านจนเธอมองหน้าใครไม่ติด

            ท้ายสุดผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายบังคับให้สมรสกันอย่างไม่เป็นทางการเพราะท้องที่กำลังโตขึ้นเรื่อยๆ ผลึกกลายเป็นหมาจนตรอกที่น่าเวทนาต้องทำงานในตลาดสดทั้งที่ท้องโย้ได้ที่ เฝ้ามองคนข้างบ้านได้ดิบได้ดีก้าวล้ำไปฝันใฝ่ ขณะที่เธอเอาแต่ช้ำใจเพราะถูกไอ้กิจทำร้ายร่างกายเช้าเย็น ผลึกสวดภาวนาให้นรกมารับมันไปอยู่ด้วย

            ดูเหมือนสวรรค์เป็นตา และนรกเป็นใจ... วันที่ผลึกออกไปซื้อของในตัวเมือง ไอ้กิจเมาเหล้าพาอีตัวจากหมู่บ้านข้างๆมานอนกกกอดทั้งที่ลูกยังนอนดูดนมในเปล ความประมาทและเผอเรอที่มีทำให้ลืมไปด้วยซ้ำว่าต้มน้ำร้อนชงนมให้ลูกเอาไว้ อนิจจา... ไฟฟ้าลัดวงจรคร่าชีวิตคนในบ้านไปจนสิ้นไม่เหลือเศษซากเอาไว้ต่างหน้าแม้แต่นิดเดียว

            ผลึกสะเทือนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะอย่างน้อยตาหนูก็เป็นลูกของเธอ แต่กับไอ้สารเลวนั่นเอรู้สึกสะใจที่มันตายโหง... ใช้เวลาไม่นานกว่าหัวใจจะหายบอบช้ำจากการสูญเสีย ผลึกตัดสินใจเดินทางเข้าสู่กรุงเทพ เมืองที่จะไม่มีใครรู้อดีตอันดำมืดของเธอ ความผิดพลาดในอดีตสลายเป็นธุลีพร้อมกับเศษซากความทรงจำที่เธออยากจะลืมเลือนไปสิ้น

            เธอพยายามทำทุกวิถีทางให้เธอไปยืนในจุดที่สูงสุด ตั้งใจสอบเข้ามหาวิทยาลัย เปลี่ยนโปรไฟล์ตัวเองใหม่เพื่อไม่ให้ใครจดจำได้ ก่อนจะตัดสินใจเข้าทำงานในบริษัททรัพย์ทวีสิน จวบกระทั่งได้พบกับกานดา อีกฝ่ายนึกแปลกใจที่ได้พบกับผลึกที่นี่ แต่กานดาไม่ใช่พวกปากสว่าง แม้ผลึกจะเคยทำไม่ดีกับเธอเอาไว้ แต่เรื่องในอดีตที่เคยสร้างรอยแผลเอาไว้ในใจไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาขุดประจานกัน ยิ่งได้มาทำงานร่วมแผนกกัน กานดาเองกลับนึกอิจฉาผลึกด้วยซ้ำที่กลับมาตั้งตัวได้เร็วขนาดนี้

            “โธ่... พี่ผลึก”

            น้ำปรุงนึกเห็นใจในอดีตของอีกฝ่ายที่ผ่านมา ไม่ใช่แค่ผลึกหรอกที่ผ่านเรื่องราวเลวร้ายมา ทุกคนย่อมมีเรื่องไม่ดีที่เกิดขึ้นกับตนเองทั้งสิ้น บางเรื่องอาจจะแค่สร้างรอยขีดข่วนยามนึกถึง แต่สำหรับบางคนอาจเป็นรอยแผลเหวอะหวะที่พยายามใช้อาภรณ์งามปกปิดให้มิด แต่สุดท้ายแล้วเลือดที่ซึมออกมาตามอาภรณ์ก็เปรียบเสมือนกับชนักติดหลังที่ทำให้ผู้สวมใส่อาภรณ์เองรู้สึกหวั่นระแวงกลัวความลับของตนถูกเปิดเผย จำต้องหาอาภรณ์อีกหลายๆชิ้นมาปิดทับแผลเหวอะนั้นไป ยิ่งอาภรณ์หนาเลือดก็ยิ่งซึมลึกหลายชั้น เจ้าของอาภรณ์ไม่มีวันสบายตัวเพราะชนักที่มีอยู่สร้างรอยแผลเหวอะกัดกินเนื้อในหัวใจจนสิ้น

            หลังจากเคลียร์ใจกันจบเรียบร้อยแล้ว น้ำปรุงก็รีบบึ่งกลับบ้านด้วยเห็นว่าพรุ่งนี้ต้องมาทำงานแต่เช้าเนื่องจากที่บริษัทมีงานทำบุญประจำเดือน ซึ่งแผนกบุคคลเป็นเจ้าภาพในการจัดงานและอำนวยความสะดวกให้กับคนในบริษัทสำหรับเดือนนี้ น้ำปรุงสอบถามงานคร่าวๆมาจากพี่ผลึกเพิ่มเติม หลังจากที่ป้าบานชื่นสั่งบรีฟแบบลวกๆเมื่อสามวันก่อนจนแจ้งแก่ใจว่าแผนกบุคคลต้องมาตระเตรียมอุปกรณ์กันแต่เช้าช่วยป้าเป็ด

            เมื่อเดินทางมาถึงบ้านพัก เธอกลับพบว่าบ้านพักเงียบผิดปกติ กระทั่งเห็นข้าวของที่กระจัดกระจายจนเต็มพื้นพร้อมกับร่างของจีโน่ที่ถูกมัดเอาไว้กับเก้าอี้ น้ำปรุงก็รีบถลาเข้ามาช่วยเพื่อนรักทันที

            “นี่มันเกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรแกยัยจี!”

            “แก...แก... มีคนเข้ามาทำร้ายฉัน มันบอกว่ามันจะฆ่าแก!”

            เธอกอดเพื่อนรักที่กำลังเสียขวัญเพื่อปลอบใจ ก่อนจะตัดสินใจโทรหาตำรวจอย่างรวดเร็วเพราะสภาพห้องพักของเธอที่ข้าวของกระจัดกระจายจนเละเทะบ่งบอกให้รู้มีใครบางคนต้องการชีวิตของเธอ โชคดีที่เธอยังไม่รีบกลับบ้านทำให้คนที่เคราะห์ร้ายถูกพวกมันข่มขู่เป็นเพื่อนรักของเธอแทน น้ำปรุงได้แต่คิดว่าใครกันที่ทำเรื่องพวกนี้ มันจะเกี่ยวพันกับเรื่องที่เธอจัดการให้กับผลึก จะเป็นป้าบานชื่นที่เห็นว่าเธอเป็นพวกเดียวกับพี่ผลึก หรือจะเป็นคุณดาราทองที่เขม่นเธอหรือไม่นั้น เธอก็ไม่อาจตอบได้ เพราะน้ำปรุงรู้ดีว่าการที่เพื่อนรักขจองเธอถูกทำร้าย บ้านพักของเธอถูกทำลายข้าวของ คงเป็นสาเหตุเดียวกับการที่เธอเองเพิ่งจะโดน ‘ใครบางคน’ ส่งจดหมายขู่ฆ่ามาให้ถึงโต๊ะทำงานเมื่อเย็นวันนี้ก่อนจะเดินทางไปร้านหมูกระทะ

            ใครบางคนที่ล่วงรู้ความลับของเธอ...

            ‘ความลับ’ ที่ว่าเธอคือใครและมาทำอะไรที่บริษัททรัพย์ทวีสินแห่งนี้

 

 

 

 

 

(โปรดติดตามตอนต่อไปในวันพฤหัสหน้า...)


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น
chuchu
2019-03-12 19:11:44

งงค่ะ ตอนออกจากร้านหมูกระทะ บอกว่าจีโน่กลับเข้าออฟฟิศไปเอาของ แล้วฉากคุยกับผลึกคือตอนรอจีโน่หน้าออฟฟิศ แต่พอเล่าจบ กลายเป็นน้ำปรุงมาเจอจีโน่ถูกมัดในห้องพักแล้ว? แง

 

#1