อัปเดตล่าสุด 2019-01-28 10:00:00

ตอนที่ 12 มื้อสุดท้าย: บทนำ

บุ๋ง...บุ๋ง...

ร่างอวบบนเตียงนุ่มขยับเล็กน้อย แต่เพราะเป็นเวลาดึกมากแล้ว ที่สำคัญคือเธอง่วงเหลือเกินแล้ว พรรพีจึงยังปิดตา ไม่ยอมขยับตัว

กระทั่งเสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้งในท้อง บุ๋ง...บุ๋ง... ตามด้วยอาการคล้ายลำไส้บีบรัดฟองอากาศให้ขยับลอยเป็นลูก ๆ หญิงสาววัยต้นสามสิบจึงเริ่มเคลื่อนไหวอยู่ในผืนนวมนุ่ม

ดึกนี้เย็นสบาย เครื่องปรับอากาศปิดการทำงานไปแล้วตามเวลาที่ตั้งไว้ ทว่าในห้องนอนเล็ก ๆ เหนือชั้นสองของบ้านไม่อึดอัดหรืออบอ้าวเลย หมอนหนุน ผ้านวม แม้แต่ร่างกายของตัวเอง ล้วนอยู่ในตำแหน่งพอเหมาะพอเจาะ มันช่างน่าหงุดหงิดเหลือเกินที่ท้องเจ้ากรรมดันมาทำงานหนักตอนนี้

ในที่สุด หญิงสาวทันขยับกายลุกนั่งทั้งยังง่วงงุน ตัดสินใจได้ว่าต่อให้เคลิ้มแค่ไหนก็คงยากจะหลับ ถ้าท้องไส้ยังวุ่นวายป่วนปั่นพรรค์นี้ พรรพีเกาศีรษะแกร็ก ๆ ทำเสียงจิ๊จ๊ะใส่ตัวเอง แต่ก็มีคำสนองดัง บุ๋ง...บุ๋ง... ตามมาอีกคำรบ จึงจำใจก้าวจากเตียงตรงไปยังประตูห้อง   

บ้านจัดสรรเล็ก ๆ ในตัวเมืองตราดแม้จะทันสมัยและอำนวยความสะดวกสบายขึ้นมา ทว่าชั้นสองก็ยังมีห้องน้ำแค่ห้องเดียวในห้องนอนใหญ่ พรรพีกระย่องกระย่องทั้งตาปรือ ๆ เกาะราวบันไดลงมาถึงชั้นล่างแล้วเพิ่งนึกได้ วันนี้พีรพลพี่ชายไม่อยู่บ้าน เราน่าจะเข้าไปใช้ห้องน้ำในห้องนอนมัน แต่เพราะเดินมาไกลจึงคร้านวกกลับไปอีก

หญิงสาวเดินผ่านครัวไปเสียเวลาจุมปุ๊กอยู่บนคอห่านอีกนาน ไม่มีอะไรออกมาเลยทั้งที่ท้องยังร้องบุ๋ง...บุ๋ง...อยู่อย่างนั้น จวบเริ่มตาสว่าง พรรพีจึงลุกขึ้นสวมกางเกงนอนงุ่นง่าน เปิดประตูออกจากห้องน้ำแล้วเดินตามแสงไฟกลับขึ้นบันได จังหวะที่ปลายเท้าเหยียบบันไดขั้นแรก รู้สึกคล้ายมีอะไรจับจ้องมาจากข้างหลัง

ทั้งที่รู้ รู้ว่านั่นคือจุดที่ตัวเองหวาดกลัวและต้องพยายามถอยห่าง หากท้ายสุด หญิงสาวก็ยังไม่วายเหลียวหลัง

เม้มปาก ขนลุกซู่ ทั้งที่ไม่อยาก หากปลายเท้าก็เริ่มย่างไปด้วยอารามกลัว ๆ กล้า ๆ ท่ามกลางความมืดที่เหลือเพียงแสงไฟจากเหนือบันไดทอดมาสลัวราง

รู้สึกคล้ายตัวละครโง่ ๆ ในหนังฆาตกรโรคจิตที่วิ่งหาความตาย พรรพีบอกตัวเองได้ว่าเธอไม่ควรทำอย่างนี้ อย่าทำอย่างนี้ ! แต่ต้องยอมรับ บางทีสมองก็แพ้ใจตัวเอง

ในที่สุด เธอก็ก้าวมาหยุดเบื้องหน้า ‘ตู้เย็น’

เราต้องไม่ทำอย่างนี้ อย่าทำอย่างนี้ !

ทั้งที่พร่ำสั่งพร่ำวิงวอนกับตัวเอง ทว่าปลายนิ้วกลับคว้าบานจับกระชากออก ความกลัวและความกดดันทั้งหลายมลายกลายเป็นความหวัง มีอะไรกินบ้าง มีอะไรให้เรากินได้บ้าง !

ตู้เย็นมีแต่ความว่างเปล่า


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น