อัปเดตล่าสุด 2019-02-02 08:45:30

ตอนที่ 16 เรียลลิตี้รอบดึก: บทนำ

ตอนที่แขกคนสำคัญเดินทางมาถึง ผู้จัดการโรงแรมกำลังหันก้มหยิบของ แต่แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนมีอะไรกระซิบข้างหู -- หรือที่จริงดูจะคล้ายมีอะไร ‘เข้าสิง’ เขามากกว่า ร่างที่ก้มอยู่ค่อย ๆ เงยและยืดตรง ครั้นหันไปยังประตูทางเข้า แค่กะพริบตาก็พบว่าหลังประตูกระจก มีชายคนหนึ่งก้าวมาถึงแล้วผลักบานประตูเข้ามา

บุรุษผู้นั้นมีโครงร่างไม่เล็กไม่ใหญ่ ทว่าดูตัวเล็กเพราะติดจะผอมเหี่ยว ผิวสองสีดูกลาง ๆ แม้กระทั่งบุคลิกก็ไม่โดดเด่น ยิ่งอยู่ในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนสีพื้น ๆ ก็ยิ่งไม่มีอะไรน่าสนใจ เรียกว่าถ้าเจ้าตัวนั่งซุกตรงมุมห้องแต่แรก ผู้จัดการโรงแรมอาจมองไม่เห็น เพราะเผลอกลืนรายนั้นไปกับเครื่องเรือนต่าง ๆ เลยก็ได้

เมื่อก้าวมาหยุดตรงช่องหน้าต่างสำหรับติดต่อเจ้าหน้าที่อาคาร แขกรายนั้นไม่ได้ถอดแว่นตาดำ เสียงพูดค่อนข้างแหบเบา “โพมท่องการห้องพักหนึ่งคืน พักคนเดียว”

คำพูดสุภาพ และติดสำเนียงประหลาด

ไม่ทันบอกขอ เจ้าตัวก็ยื่นบัตรประชาชนมาให้อย่างรู้งาน ผู้จัดการกวาดสายตาดู นาย สำรวย สันตะวา ที่อยู่ เขตจอมทอง กรุงเทพ

อยู่กรุงเทพ ท่าจะเรียนอินเตอร์ ลงติดสำเนียงแบบนี้

ผู้จัดการสแกนบัตรประชาชนเข้าคอมพิวเตอร์เพื่อทำฐานข้อมูลผู้เข้าพัก จากนั้นบอกราคาและเก็บเงินจากลูกค้า

“มาธุระที่ตราดเหรอครับ”

เขาทักไปตามมารยาท ดีกว่าปล่อยให้สถานการณ์เงียบเชียบ

ผู้จัดการโรงแรมเป็นคนพูดไม่เก่ง น้องสาวชอบว่าเขาควรหัด เพราะอย่างน้อยมันจะช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้ตัวเอง แต่เขาไม่เคยใส่ใจ จะว่าไป ถ้าเทียบกับชายตรงหน้า ไม่รู้ว่าเขากับชายผู้นี้ใครจะดู ‘ไร้การจดจำ’ มากกว่ากัน

“งานแต่งเพื่อนครับ โพมเพิ่งบินมาจากยูไนเท็ดสเททเมื่อวาน แล้วนั่งรถตรงมาที่นี่เลย”

“เจ็ทแหล็กมั้ยนี่” ผู้จัดการพูดตามมารยาทมากกว่าต้องการคำตอบอีกเช่นเคย ระหว่างพูดก็ก้มหยิบเงินและสิ่งของจากด้านในเคาน์เตอร์ยื่นส่งให้ ”กุญแจห้องครับ ห้องหมายเลข 315 คุณใช้บัตรนี่แตะประตูก่อนเข้าลิฟต์แล้วก็แตะในลิฟต์ก่อนกดเลขชั้นด้วยนะครับ โทรทัศน์มีรายการดี ๆ ดูด้วย ถ้าคุณนอนไม่หลับ”

“แต๊งส์” ผู้พูดรับบัตรตึกและกุญแจ เมื่อก้าวคล่องแคล่วออกจากด้านหน้าช่องหน้าต่างติดต่อเจ้าหน้าที่ ผู้จัดการโรงแรมไม่ได้หันตาม ทว่าก้มกลับไปยุ่งกับกองเอกสารเดิมที่สาละวนจัดการอยู่แต่แรก

ตอนที่มือแตะเอกสาร เขากะพริบตาหนึ่งครั้ง แปลกที่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งตื่น ทั้งที่ก็ตื่นอยู่แล้วแต่แรก

แปลกจัง...

เจ้าตัวหยิบเอกสารที่ต้องการขึ้นมาวางบนโต๊ะ นั่งลงสะสางงานต่อไปพลางคิด

วันนี้โรงแรมจะไม่มีแขกสักคนเลยเหรอวะเนี่ย...


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น