อัปเดตล่าสุด 2019-02-22 10:43:08

ตอนที่ 17 เรียลลิตี้รอบดึก: 1

เรียลลิตี้รอบดึก
[นอนไม่หลับ...เพราะกังวล]

 

ฟูกนอนของโรงแรมแห่งนี้ค่อนข้างแข็ง ผ้าปูกับผ้าห่มมีเส้นใยกระด้างแทบบาดเนื้อ แม้แต่เครื่องปรับอากาศก็ส่งเสียงครางละม้ายคนนอนกรน จนคนที่พยายามปิดตานอนจริง ๆ ไม่อาจหลับ

เจ้าของร่างสูงบนเตียงพลิกตัวเป็นรอบที่ร้อย คราวนี้นอนหงาย เปิดตา และยกมือก่ายหน้าผากอย่างจะยกธงขาว

สำรวยเป็นชายวัยต้นเลขสี่ รูปร่างก่อนหน้านี้คงติดจะท้วม ทว่าผ่านการลดน้ำหนักว่องไวโดยไม่ได้ออกกำลัง เนื้อตัวจึงค่อนข้างย้วยเหลว ทั้งจากสภาพหน้าตาอันบาดไปด้วยริ้วรอย ผิวพรรณก็แห้งกร้าน ทำให้เดาได้ว่าน้ำหนักที่พร่องไปไม่น่าใช่การจงใจลด แต่เพราะเหตุใหญ่ในชีวิตบางประการเสียมากกว่า

ภาพจากอดีตคล้ายถูกฉายขึ้นเพดานขาวเหนือเตียง ความเจ็บปวดแล่นวนเข้ามาวูบวาบ ก่อนจะรู้สึกว่าดวงตาเริ่มชื้น เขาก็หยุดมันไว้ก่อนด้วยการกะพริบตาเรียกสติ ดีดตัวลุกนั่งชันเข่า มือข้างหนึ่งยังวางเหนือเข่าเอามากุมศีรษะ สองบ่าสะท้อนดุจเพิ่งวิ่งมาระยะไกล

เมื่อนั้น สายตาสบเข้ากับภาพตรงหน้า มันคือทีวีจอแบนเครื่องใหญ่ที่ตั้งอยู่บนตู้ห่างออกไปตรงปลายเตียง ในลักษณะนั้นให้ความรู้สึกเหมือนมันกำลังจ้องมองเขาอยู่ ดวงตารูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าดำสนิทชะลอภาพห้องพักโดยรวมมาไว้ด้วยกันหมด

เพราะที่จริง ฟังก์ชั่นการใช้งานของอาคารนี้คือคอนโดมิเนียม ภายในจึงต่างจากโรงแรมทั่วไป พื้นที่ราวห้าสิบตารางเมตรแบ่งเป็นแพนทรีเล็ก ๆ ชุดโซฟานั่งเล่นหน้าทีวี เตียงนอนขนาดคิงไซส์และห้องน้ำที่มีอ่าง ฝักบัว และเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน สำรวยเคยได้ยินว่าการลักลอบนำห้องชุดมาให้เช่ารายวันทำนองนี้ผิดกฎหมายหลายฉบับ ก็นับว่าแปลกที่สถานให้บริการประเภทนี้ยังกลับผุดเป็นดอกเห็ด แถมโฆษณากันเป็นล่ำเป็นสันได้โดยเจ้าหน้าที่รัฐไม่รู้ไม่เห็น

ไม่รู้เพราะความคิดดังกล่าวหรือไม่ จู่ ๆ ภาพที่สะท้อนในจอโทรทัศน์จึงคล้ายปรากฏเงารูปคนอีกคนยืนห่างไปด้านหัวเตียง สำรวยขนลุกสะดุ้ง เมื่อกะพริบตาใหม่ภาพดังกล่าวก็พลันมลาย ชายหนุ่มบอกตัวเองว่า ในห้องมืดไม่ได้เปิดไฟ ป่านนี้คงปาเข้าไปหลายทุ่มแล้ว ข้างนอกมีแต่ไฟแสงจันทร์เล็ดลอดเข้ามา ไม่แปลกที่เขาจะตาฝาด

บอกตัวเองได้อย่างนั้น ในอกก็ยังตื่นระทึกจนเขารู้สึกเหนื่อย

สำรวยไม่ได้นอนมาหลายวัน ทุกวันก็ด้วยเหตุเดียวกันนี้

ลมหายใจค่อย ๆ ถูกผ่อนออกมาเพื่อระงับความกังวลระคนหวาดกลัว

ชายวัยเลขสี่เม้มปาก ขยับลุก วาดสายตาไปยังนาฬิกาข้อมือ ปรากฏว่าผ่านเที่ยงคืนมาแล้วไม่กี่นาที

เรายังต้องรอ

เนื่องจากเวลารอค่อนข้างยาวนาน แผนแรกที่ตั้งใจจึงคือจะพยายามหลับตาพักให้ได้ ก่อนตื่นใหม่มาทำการต่อ ครั้นนอนไม่หลับเสียอย่างนี้ ชายหนุ่มจึงจำถูกขังอยู่ในคุกแห่งความทรมานอีกคืน

มือใหญ่เสยผมที่เริ่มยาวไปทางด้านหลัง อึดอัดที่ต้องอยู่ในนี้ ที่ต้องเป็นอยู่อย่างนี้ เราจะทำยังไงดี

เมื่อนั้นเอง เสียงเบา ๆ ดังขึ้นในมโนสำนึก  

“โทรทัศน์มีรายการดี ๆ ดูด้วย ถ้าคุณนอนไม่หลับ”

รอยยิ้มแปลก ๆ ของผู้จัดการโรงแรมยังติดตา หากถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีทางเลือกมากนัก โทรศัพท์เครื่องใหม่ไม่มีบริการอินเตอร์เน็ตจุใจ โรงแรมระดับไวไฟก็คงไม่มี ท้ายสุดจึงผุดลุก ก้าวไปทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบรีโมทคอนโทรลมากดเปิดทีวี

ให้ตาย ! รายการรอบดึกไม่มีอะไรน่าสนใจเลย สำรวยนึกถึงสมัยที่เขายังเด็ก ตอนนั้นโทรทัศน์เพิ่งจะเริ่มออกอากาศ 24 ชั่วโมง ช่วง ‘ยามไทม์’ อย่างนี้จะมีรายการเพลงลูกทุ่งเกือบทุกช่อง สำรวยแอบพ่อและพี่ชายลุกมาดูอะไรต่อมิอะไรด้วยความตื่นตา มันตื่นตาเพราะตื่นเต้นว่าจะมีผู้ใหญ่จับได้รึเปล่ามากกว่า ไม่น่าเชื่อเลยว่ารายการที่เคยน่าเบื่อ เดี๋ยวนี้กลับยิ่งน่าเบื่อหนักขึ้นไปอีก อาจเพราะแม้แต่มิวสิควีดีโอเพลงลูกทุ่งพวกนั้นก็หาดูได้ตามออนไลน์ ไม่มีใครมานั่งรอเวลาบนจอทีวีอีกต่อไปแล้ว ที่เหลืออยู่จึงมีเพียงรายการขายอาหารเสริมและชุดชั้นในที่ไม่เคยทำให้ใครผอมลงได้จริง

นิ้วใหญ่กดเลื่อนสู่สถานีถัดไป ถัดไป และถัด ๆ ไป

โทรทัศน์ที่นี่จูนช้ากว่าปกติหรืออะไรก็สุดรู้ ทุกครั้งที่เปลี่ยนช่อง หน้าจอจะดับเป็นสีดำวูบหนึ่งก่อนภาพใหม่จะปรากฏขึ้น จังหวะที่ภาพดับแต่ละครั้ง จอดำปรากฏเงาสะท้อนภาพของเขาในห้องกว้าง ทุกอย่างเหมือนเดิม ยกเว้นเงาบางอย่างที่เริ่มขยับจากหัวเตียงด้านหลัง ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาจนสำรวยเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด ไม่ใช่เงาจากนอกหน้าต่าง ทว่ามันมีลักษณะคล้ายคนผู้ชาย...

นิ้วแตะปุ่มช้าลง ตรงข้ามกับหัวใจระทึกขึ้น ขุมขนก็พองขึ้น เมื่อชายคนดังกล่าวปรากฏเงาใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนหยุดหลังโซฟาที่เขานั่งอยู่ !

ภาพข่าวจากสถานีถัดไปปรากฏขึ้นแทน เป็นเรื่องการโกงหวยที่ลากมายาวนานอย่างไร้แก่นสาร ถึงกระนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่าย ๆ สำรวยเกลียดข่าวนี้ นอกจากมันจะแสดงภาพความงมงายของคนไทย ยังไม่ให้ประโยชน์กับผู้เสพใด ๆ ทั้งสิ้น อย่างไรก็ตาม ด้วยความหวาดกลัว ชายหนุ่มไม่กล้าแม้แต่จะขยับลุกจากโซฟา หรือหันไปข้างหลังเพื่อเผชิญว่ามีใครยืนอยู่ๆ ใกล้จริงหรือไม่ !

อาศัยช่วงที่ภาพบนหน้าจอมีมุมสีดำปรากฏขึ้น ดวงตาของสำรวยมองหาเงาสะท้อน ทว่าการตัดภาพรวดเร็วทำให้เขามองไม่เห็นอะไร ได้แต่กดน้ำหนักตัวลงไป ราวจะซ่อนฝังร่างตัวเองลงบนโซฟานุ่ม อย่างจะให้แทรกหายไปในโซฟานุ่ม ขณะเดียวกันก็คิดค้านว่า เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้

เรายังไม่ได้อ่าน-- !

จู่ ๆ ข่าวตัดเข้าโฆษณา เสียงหวีดร้องจากการแสดงทำให้ร่างของเขากระตุกด้วยความตกใจ นิ้วมือเผลอกดเลื่อนช่องอีกครั้ง

เมื่อนั้นเอง ภาพบนหน้าจอดับเหลือแต่ความมืดดำ เงาสะท้อนที่ปรากฏขึ้นคือ ร่างสูงของชายผู้นั้นกำลังก้มลงมองมาเหนือศีรษะเขา ทันทีที่สำรวยเงยหน้า เขาก็พบกับบุรุษใบหน้ากลมที่มีผมบาง ใต้เชิงผมคือรอยสักอักขระล้อมจนดูละม้ายสวมมงคล คิ้วเข้มหนาเชื่อมกันทั้งสองข้าง แต่ละข้างยาวต่อไปแทบจดเหนือใบหู ดวงตากลมโตในเบ้าลึกดูราวกับกำลังเบิกโพลงมองมาด้วยความเคียดแค้นกระเหี้ยนกระหือรือ ปากยาวค่อย ๆ กระตุกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อมันค่อย ๆ ปริเปิดจนเห็นประกายวับของเขี้ยวตรงมุมปาก...

สำรวยออกแรงกระชากตัวออกมา กำลังอันพุ่งขึ้นอย่างยิ่งควรจะทำให้หน้าผากของเขากระแทกคางจนชายผู้นั้นหงายหลัง แม้แต่ตัวเขาเองก็น่าจะเจ็บจนต้องกุมหัว

อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริง ศีรษะของเขากลับพุ่งแตะเพียงอากาศ ห้องมืดไม่ต่างจากเดิม ทว่าจุดที่เขานั่งอยู่แข็งและกระด้างกว่าเดิม...

ครั้นค่อย ๆ กลืนน้ำลายและกวาดสายตาไปรอบตัว แขกหนุ่มของโรงแรมสำเหนียกว่าทุกอย่างสงบ เหลือเพียงเขานั่งชันเข่าอยู่ลำพังบนเตียงนอน หายใจระทึกระรวย เบิกตาจ้องตรงไปอย่างไร้จุดหมาย

เมื่อนั้น สายตาสบเข้ากับภาพตรงหน้า มันคือทีวีจอแบนเครื่องใหญ่ที่ตั้งอยู่บนตู้ห่างออกไปตรงปลายเตียง ในลักษณะนั้นให้ความรู้สึกเหมือนมันกำลังจ้องมองเขาอยู่ ดวงตารูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าดำสนิทชะลอภาพห้องพักโดยรวมมาไว้ด้วยกันหมด

เนื่องจากที่จริง ฟังก์ชั่นการใช้งานของอาคารนี้คือคอนโดมิเนียม ภายในจึงต่างจากโรงแรมทั่วไป พื้นที่ราวห้าสิบตารางเมตรแบ่งเป็นแพนทรีเล็ก ๆ ชุดโซฟานั่งเล่นหน้าทีวี เตียงนอนขนาดคิงไซส์และห้องน้ำที่มีอ่าง ฝักบัว และเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน สำรวยเคยได้ยินว่าการลักลอบนำห้องชุดมาให้เช่ารายวันทำนองนี้ผิดกฎหมายหลายฉบับ ก็นับว่าแปลกที่สถานให้บริการประเภทนี้ยังกลับผุดเป็นดอกเห็ด แถมโฆษณากันเป็นล่ำเป็นสันได้โดยเจ้าหน้าที่รัฐไม่รู้ไม่เห็น

ไม่รู้เพราะความคิดดังกล่าวหรือไม่ จู่ ๆ ภาพที่สะท้อนในจอโทรทัศน์จึงคล้ายปรากฏเงารูปคนอีกคนยืนห่างไปด้านหัวเตียง สำรวยขนลุกสะดุ้ง เมื่อกะพริบตาใหม่ภาพดังกล่าวก็พลันมลาย ชายหนุ่มบอกตัวเองว่า ในห้องมืดไม่ได้เปิดไฟ ป่านนี้คงปาเข้าไปหลายทุ่มแล้ว ข้างนอกมีแต่ไฟแสงจันทร์เล็ดลอดเข้ามา ไม่แปลกที่เขาจะตาฝาด

ตาฝาดซ้ำซากจากที่ตาฝาดในฝัน...

คิดดังนั้น ชายหนุ่มอยากจะขยี้หัวตัวเอง ทำไมเราโง่อย่างนี้ ! เขาควรรู้ซีว่าตัวเองจะนอนไม่ได้ ! มนตราบทไหนของมันหนv ดลจิตดลใจให้เขาหลงลืมไปว่า ถ้าเพียงแต่เขาเผลอดิ่งลึกสู่ห้วงนิทรา อันตรายอาจอุบัติ !

ยกมือกางนิ้วปิดหน้า อยากจะลูบหน้า ทว่าที่ทำกลับคล้ายขยำผิวหน้าเข้าหากันแรง ๆ ปรายตามองหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ รู้สึกขนลุกแปลก ๆ เมื่อพบว่ามันเป็นตัวเลขเดียวกับที่เขาเห็นในฝัน

เพิ่งเลยเที่ยงคืนมาไม่นาน...

เรายังต้องรอ

มือใหญ่เสยผมเริ่มยาวไปทางด้านหลัง อึดอัดที่ต้องอยู่ในนี้ ที่ต้องเป็นอยู่อย่างนี้ เราจะทำยังไงดี

เมื่อนั้นเอง เสียงเบา ๆ ดังขึ้นในมโนสำนึก 

“โทรทัศน์มีรายการดี ๆ ดูด้วย ถ้าคุณนอนไม่หลับ”

รอยยิ้มแปลก ๆ ของผู้จัดการโรงแรมรายนั้นยังติดตา -- ทว่าคราวนี้ ดูจะติดมาจากในฝันมากกว่า บ้าชะมัด ! ทำไมทุกอย่างวนซ้ำ--

ความคิดสะดุดลงตรงนี้

ไม่หรอก มันจะไม่ซ้ำ ถ้าเราไม่...

ให้ถึงอย่างไร โทรทัศน์จอใหญ่ที่สายตาวาดไปหยุดก็ยังมีมนตร์ประหลาด อาจเพราะในห้องนี้ไม่มีกิจกรรมให้ทำมากนัก ท้ายสุดสำรวยจึงผุดลุก ถ่ายถอนลมหายใจหนัก ๆ จากนั้นก้าวไปทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบรีโมทคอนโทรลมากดเปิดทีวี

รายการรอบดึกไม่มีอะไรน่าสนใจเลย หัวคิดเริ่มย้อนไปถึงสมัยที่ตัวเองยังเด็ก เมื่อนั้นเองเขาชะงัก

นี่มัน--    ?

กำลังจะกดเปลี่ยนช่อง แต่นิ้วก็แข็งเกร็งอยู่แค่นั้นเช่นกัน นี่ก็ด้วย? !

หัวใจกระแทกถี่ สัมผัสคล้ายรีโมทคอนโทรลกลายสภาพเป็นอสรพิษ และจอทีวีตรงหน้าคืออสุรกายน่าสยดสยอง

“--ขอบคุณสำหรับการติดตาม วันนี้ข่าวภาคดึกต้องลาไปก่อน สวัสดีค่ะ”

หน้าจอค่อย ๆ มืดลง แต่ละเสี้ยวแสงที่สูญไปคล้ายทำให้อากาศในห้องพลอยเหือด สำรวยหายใจหอบถี่ หนาวเยือกขึ้นมาตามแขนและขา ทั้ง ๆ ที่สวมกางเกงยีนขายาว และแอร์ก็ไม่ได้หนาวสักเท่าไร

จังหวะของลมหายใจและชีพจรค่อย ๆ ผ่อนสู่ปกติ แสงใหม่ตัดเข้ามาที่หน้าจอแล้ว รายการถัดจากข่าวคือภาพยนตร์ต่างประเทศ วันนี้ฉายแนวสยองขวัญชื่อ เรียลลิตี้

ที่จริงตอนนี้ชายหนุ่มไม่มีอารมณ์อยากดูหนังแนวนี้ แต่อย่างน้อยนี่ก็ดูน่าสนใจกว่ารายการน่าเบื่อทั้งหลาย ดีกว่าต้องกลั้นใจกดเปลี่ยนช่องด้วย สำรวยรู้ว่ามันดูงี่เง่า แต่เขาไม่อาจปฏิเสธว่าตัวเองกลัว สูดลมยาวแล้วจึงเปลี่ยนเรื่อง บอกตัวเองว่า พอดูจบ อาจได้เวลาออกเดินทางพอดี

ด้วยเหตุนี้ รีโมทคอนโทรลจึงถูกวางทิ้งบนโต๊ะกระจกตัวเล็ก ๆ หน้าโซฟาตามเดิม สำรวยยกมือเท้าแขนข้างหนึ่งระหว่างจ้องดูหน้าจอ เพิ่งสำเหนียกว่า หนังที่กำลังฉายน่าจะเป็นหนังอินดี้ การดำเนินเรื่องเนิบนาบและเงียบเกือบสนิท เป็นเรื่องราวชีวิตชายขี้เหงาที่อาศัยอยู่ลำพังในห้องเช่าเล็กแคบ แม้เจ้าตัวจะมีผมทรงม้อปท้อปย้อมทอง หูกางโผล่จากเรือนผม กับทั้งรูปตากลมลึกอย่างคนอดนอน ซึ่งยิ่งส่งให้ปลายจมูกดูแหลมเปี๊ยว แต่น่าแปลกที่บางมุมมอง เขาแทบจะเอาตัวเองและสถานการณ์ในห้องพักแห่งนี้ลงไปเทียบได้หมดจด

ชายหนุ่มสะดุ้งขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ตอนนั้นเองที่รู้ตัวว่าเองเผลอสัปหงก แสงจากหน้าจอโทรทัศน์แยงตาจนต้องหยีลง ภาพตัวละครชายลุกขึ้นจากโซฟาไปดูที่หน้าประตู แสดงให้เห็นว่าเสียงดังกล่าวเป็นเสียงในหนัง

ง่วงฉิบหาย !  

เขายกมือขึ้นปิดหน้า  ท่าลูบหน้าคล้ายขยำผิวเข้าหากันแรง ๆ มากกว่า ครั้นตระหนักว่านั่นไม่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น จึงดึงมือลงแล้วลุกไปยังแพนทรี

พื้นที่เล็ก ๆ หน้าประตูห้องนี้ประกอบด้วยเคาน์เตอร์ทำครัว เตาไฟฟ้า อ่างล้างจาน และตู้ลอย มีของกระจุกกระจิกวางไว้เล็ก ๆ น้อย ๆ เหมือนประดับเพื่อความสวยงามมากกว่าเน้นประโยชน์ใช้งาน แม้แต่ตู้เย็นเล็กข้าง ๆ กันก็ว่างเปล่า ภายในมีแค่น้ำในขวดพลาสติกแช่อยู่สองขวด ไม่มีมินิบาร์ตามอย่างโรงแรมทั่วไป

สำรวยหยิบถุงพลาสติกที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ติดมือมา ภายในมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและนมรสกาแฟขวดหนึ่ง เขาฉีกซองบะหมี่แล้วแทะเปล่า ๆ ซดตามด้วยนมจนมันไหลย้อยข้างแก้ม

ระหว่างยกหลังมือปาดให้แห้ง หัวคิดก็ประหวัดถึงลูกน้อยที่เคยถูกเขาพร่ำเตือน อย่ากินมาม่าดิบ ๆ ให้ต้มก่อน ไม่งั้นมันจะดูดน้ำจากกระเพาะไปหมด

ชายหนุ่มรู้สึกตัวเมื่อน้ำหยดหนึ่งต้องบนหลังมือ ความคิดถึงและความโศกเศร้าจากการสูญเสียกลั่นตัวเป็นหยดน้ำในตา เขาพยายามปาดมันทิ้งเหมือนปาดคราบนม แต่ความรู้สึกคนกำจัดไม่ง่ายอย่างนั้น

ใช่แค่ลูกรัก อาหารจืดชืดในปากยังชวนคิดถึงรสมือเมียขวัญ เมียซึ่งมีอันมาด่วนจากไป...

เธอเป็นแม่บ้านที่ใส่ใจทุกงาน บ้านต้องสะอาดทุกมุม อาหารคาวหวานไม่เคยขาดพร่อง เธอบอกเขาว่า ในเมื่อเขารับหน้าที่หาเลี้ยงครอบครัวไปลำพัง เธอก็ควรแบ่งเบาภาระข้างหลัง และบำบัดทุกข์บำรุงสุขของเขาให้ได้มากที่สุด เธอเป็นเมียที่ดี อาจเป็นแม่ที่คอยระวังลูกไปนิด แต่ใครก็ไม่มีสิทธิ์บริภาษว่าเธอเป็นแม่ที่แย่ได้เลย

“ไม่น่า...ไม่น่าเลย...”

เสียงครางผะแผ่วหลุดลอดจากปาก และแล้วคนครางก็ต้องอุดปากลุกวิ่งเข้าห้องน้ำ ชะโงกไปอาเจียนเหนือคอห่าน ครั้นภาพอันถูกย้อมด้วยสีแดงสดวาบเข้ามาในหัว ภาพอันเต็มไปด้วยชิ้นเนื้อ และเศษกระดูกที่ถูกสับเป็นท่อน ๆ !

ท้องโหวง แต่ปากคอนั้นทั้งแสบทั้งสาบ สำรวยหมุนตัวนั่งสะอื้นข้างคอห่าน กระทั่งเริ่มได้สติ จึงค่อย ๆ ยันร่างของตัวเองขึ้นล้างปากคอกับก๊อกอ่างล้างหน้า

เราจะแพ้ไม่ได้ ไม่งั้นทุกอย่างที่เสียไปก็เท่ากับศูนย์ !


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น