อัปเดตล่าสุด 2019-02-06 09:22:34

ตอนที่ 20 หลั่งไหลเป็นสายน้ำ: บทนำ

บ่ายวันนั้นแดดคล้อยริบหรี่เพราะมีเมฆมาก ต้นฤดูฝนน้ำไหลลึกในคลองแคบ ผิวหน้าของน้ำใสสะท้อนภาพฟ้าครึ้ม สองฝั่งขนาบดื่นไปด้วยเงาไม้ใหญ่ พงอ้อกอแขม ลึกสู่ด้านในได้แก่วัดทุ่งสีโหที่ตั้งหยัดอยู่ด้านซ้ายของทิวทุ่ง

ตอนนั้น หลวงพ่อเจ้าอาวาสร่างผอมยกขาชันขึ้นข้างหนึ่งแล้วถามสีกาที่มาขอเข้าพบว่า “แม่มันบ่สบาย เลยเอาลูกมาฝากไว้ มันเกี่ยวกันจังได๋โว้ย”

สีกาที่พับเพียบอยู่กับพื้นก็ว่า “โอ๊ยหลวงพ่อ ก็หลวงพี่เตื้องเพิ่นบอกว่าถ้าบักหมัดมันได้บวชเณร ถือศีลสิบ ได้พระสงฆ์องค์เจ้าเป็นโตอย่างให้เฮ็ดดีทำดี ผลบุญมันก็คือจะซ่อยให้ลูกซ่วงเซา[1]

หลวงพ่อเจ้าอาวาสฟังแล้วนิ่งไปอย่างจะใช้ความคิด

เจ้าหมัดลูกชายตัวดีวัยสิบปีของสีกามิ่งนั่งทาบมือวางคางอยู่ข้างแม่มาแต่ต้น มันนึกว่าหลวงพ่อแกคิดไม่ออก จึงลั่นปากว่า “หลวงน้าเตื้องเด้หลวงพ่อ ที่คนขึ้นกันหลาย ๆ น่ะ”

หลวงพ่อแกถึงกับตีมือลงพื้นไม้ที่นั่งแปะอยู่ พ่นคำน้ำหมากแทบกระเซ็นว่า “เออ กูฮู้ บักหมานี่มันคือสิมักสอดจนได้สู่เรื่อง”

สีกามิ่งคอย่นเพราะย่านกลัวหลวงพ่อเจ้าอาวาส ใครแถวนี้ก็โจษจันกันว่าแกดุบ่หยอก ดีไม่ดีจะพาลรีพาลขวางไม่รับคำขอ

อย่างไรก็ดี พอเห็นแววนัยน์ตาแกเอ็นดูเจ้าลูกชาย นางก็ทำทีลูบหัวลูบไหล่ลูกแล้วว่า “มันสิบขวบแล้วละหลวงพ่อ เป็นเด็กฮู้อยู่บ่ดื้อดอก เดี๋ยวนี้ปิดเทอม อยากให้หลวงพ่อซ่อยบวชให้มันแหน่”

แม้หลวงพ่อจะเอ็นดูบักหำน้อยร่างผอมกะหร่อง แต่แกก็ไม่วายถลึงตา เข่นเขี้ยวว่า “แม่นบ้อ บ่แม่นว่าลูกมึงหลายคนเลี้ยงบ่ไหว เลยเอามาให้พระซ่อยเลี้ยงบ่”

เจ้าหมัดชิงตอบว่า “บ่ดอก สุมื้อนี่พ่อแม่กะเลี้ยงหนูกับน้องอย่างดี บ่ได้เอาไปฝากผุได๋เลี้ยงเด้หละ”

สีกาแม่มันจึงจุปาก ทำเอาหลวงพ่อหัวร่อ ถามว่า “แล้วตอนนี้ลูกผู้หล่า[2]มึง อายุท่อได๋แล้วหละ อีมิ่ง”

สีกามิ่งก็ตอบว่า “บักหมอกมันใกล้สิสองขวบแล้วจ้า เว้าได้เป็นคำ  ๆ แต่หย่าง[3]เก่งหลาย”

หลวงพ่อยักคอว่า “เด็กน้อยมันเว้าบ่ทันเป็น มันก็ต้องหย่างเอง ถ้ามันเว้าได้ มันก็คือสิให้พ่อแม่หย่างแทน”

บักหมัดหันหน้าไปมาแล้วได้แต่งุ่นง่านในใจ ในที่สุดมันก็ว่า “แล้วหลวงพ่อสิบวชให้ข่อยบ่นิ่”

“วะ บักนี่” หลวงพ่อแกเอ็ด ต่อเมื่อเห็นมันไม่กลัวแม้แต่น้อย ยังนั่งตาใสรอคำตอบ จึงว่า “ถ้ากูบวชให้มึง มึงบ่ย่านผีแท้ติ ต้องมาอยู่ในวัด ฮู้บ่ว่าฝั่งกุฏิที่มึงต้องไปอยู่มันติดกับผีป่าซ้านะโว้ย”

ฟังได้เท่านั้น เจ้าหมัดที่นั่งตาใสก็ถึงกับจามออกมาทันใด

 

[1] ซ่วงเซา แปลว่า หายขาด

[2] ลูกผู้หล่า แปลว่า ลูกคนสุดท้อง

[3] หย่าง แปลว่า เดิน


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น