อัปเดตล่าสุด 2019-01-02 10:08:12

ตอนที่ 4 อุณหภูมิปะทุ: บทนำ

หลังจากปิดหนังสือ หนูยิ้มทั้งส่ายหน้า

ไม่ว่าเมื่อไหร่ เรื่องสั้นของคุณเชิงเทียนก็ยังทำให้ตาสว่าง

จบจาก ‘ใต้คลุมโปง’ คราวนี้ก็ถึงเวลาหยิบหนังสือเรียนมาอ่านต่ออีกบท

แค่แตะกระดาษ อาการหาวก็กลับมา ช่างน่าเบื่อจริง ๆ นี่ขนาดหลบจากห้องนอนมาอ่านที่ห้องทำงานแล้วนะ

บ้านที่หนูอยู่เป็นบ้านเก่ากึ่งปูนกึ่งไม้ ห้องทำงานอยู่ใต้ห้องนอนหนูเอง พ่อเล่าว่าสมัยก่อนใช้เป็นห้องนอนคุณทวด แกมีอายุเกือบ 80 ปี และเสียชีวิตคาฟูกในห้องนี้เลย ฟังดูน่ากลัว แต่อาจเพราะกว่าหนูจะเกิด ห้องนี้ก็เปลี่ยนสภาพจากเดิมไปไกลโข กว่าจะรู้ความ หนูก็พบว่าตัวเองมักขลุกอยู่ที่นี่ได้จนดึกดื่นโดยไม่กลัวอะไร

อันที่จริง บนห้องนอนก็มีโต๊ะอ่านหนังสือ แต่เห็นที่นอนทีไรเป็นอันหนังตาตก แถมห้องทำงานก็ติดแอร์ อากาศจึงเย็นสบาย ไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนอยู่ข้างบน ที่ขยับทีก็เหนียวตัวที หนูเลยชอบอยู่ห้องนี้มากกว่า ทั้งทำการบ้าน อ่านหนังสือ เล่นโทรศัพท์มือถือ ดูซีรี่ส์ หรือเล่นเกมในคอมพิวเตอร์แลปท้อป

แม่บ่นจนระอา ส่วนหนึ่งเพราะพ่อให้ท้ายหนูด้วยละ หนูเป็นลูกคนเดียวนี่นะ

พ่อบอกว่าให้หนูอยู่ดึกในบ้านอย่างนี้ดีกว่าไปอยู่ข้างนอกกับใครก็ไม่รู้ พ่อยังแนะให้หนูพาเพื่อนมาค้างได้บ้าง ตอนแรกหนูตื่นเต้น เพื่อนสนิทก็ตื่นเต้นอยากมา แต่พอเห็นบ้านจริง ๆ แต่ละรายเป็นอันคอย่นขยาด

ก็อย่างที่หนูบอก ที่นี่เป็นบ้านเก่า ถึงจะต่อเติมปรับปรุงหลายอย่างแต่ก็ยังดูออกว่าเก่า ความเก่านั้นไม่ขรึมขลังเท่าพลังของคนในอดีตที่ยังลอยวน นี่หนูจำคำคุณเชิงเทียนมาใช้เลย

โอย คิดวุ่นวาย กลับมาที่หนังสือเรียนซะที พรุ่งนี้จะมีสอบฟิสิกส์ เพิ่งอ่านไปรอบเดียวเอง ตอนแรกรู้สึกล้า ๆ เลยแว่บไปหาคุณเชิงเทียนแป๊บนึง

ความยาวคลื่นเสียง แลมด้า เท่ากับ วีส่วนเอฟ วีคือความเร็วเสียงในอากาศ เอฟคือความถี่--

หัวคิดชะงัก ในความเงียบของยามดึก จู่ ๆ มีเสียงกึก ๆ ดังขึ้นเหนือศีรษะ

เงยหา เงี่ยหู พอจดจ่อดูมันกลับเงียบ

หูฝาดละมัง อ่านหนังสือต่อดีกว่า

เวลาในหนึ่งรอบคลื่น ที เท่ากับ เศษหนึ่งส่วนเอฟ--

ชะงักอีกที คราวนี้ไม่มีเสียง ทว่าเป็นเศษผงดำประหลาดหล่นลงมาบนหน้าหนังสือ

จังหวะเดียวกัน หนูแทบสะดุ้งเพราะจู่ ๆ มีเสียงดังขึ้นข้าง ๆ “อ่านถึงไหนแล้วยายหนู”

“โธ่ แม่น่ะเอง !” หนูยกมือตบอก ไม่รู้แม่เปิดประตูเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

“แม่ลงมาเข้าห้องน้ำ” บ้านเราเก่าแก่ ห้องน้ำจึงมีแค่ชั้นล่างห้องเดียว “ทักแค่นี้ทำเป็นตกใจ”  

“ก็เมื่อกี้มันมีเสียงกุกกักน่ะแม่” หนูเงยนำสายตาแม่ขึ้นไปบนเพดาน เพดานไม่สูงนักทำฝ้าทีบาร์ไว้สวยงาม เป็นสีขาวมีลายนูนต่ำของเหล่าพันธุ์ไม้

เรามองขึ้นไปเงียบงัน ไม่มีเสียง ไม่มีฝุ่นใดๆ ร่วงลงมาเลยสักนิด


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น