อัปเดตล่าสุด 2019-05-20 14:37:34

ตอนที่ 16 บทที่ 16

บทที่ 16

 

             กันตาเผลอหลับยาวจนถึงบ่ายแก่ๆ หลายคืนมาแล้วที่เธอนอนแทบไม่หลับทั้งคืน สาเหตุก็มาจากเรื่องคลิปที่ถูกมือดีปล่อยนั่นเอง คิดกังวล กลัวบิดาจะรู้เรื่อง แต่พอท่านรู้เข้าจริงๆ มันก็เหมือนโล่งไปเปราะหนึ่ง คืออย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องโกหกไม่ต้องปิดบัง และไม่ต้องบอกท่านด้วยตัวเอง เหลือแค่อธิบายให้ท่านเข้าใจเท่านั้น

             เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง แล้วไม่พบปริตต์อยู่ในห้องรับแขก หญิงสาวก็เดินหาทั่วบ้าน ไม่ใช่ว่าเธออยากเจอเขา แค่อยากสำรวจให้แน่ใจว่าเขาไปแล้วจริงๆ ไม่ได้แอบอยู่มุมไหนสักมุมของบ้าน เมื่อหาจนทั่วแล้วไม่เจอหญิงสาวก็ระบายลมหายใจออกยาวอย่างโล่งอก ทว่ามันเป็นความโล่งอกที่รู้สึกโหวงๆ แปลกๆ

             “แล้วน้าฝ้ายไปไหนนะ”

             กันตาพึมพำเบาๆ เพราะนอกจากจะไม่เจอปริตต์แล้วเธอยังไม่เจอผ้าฝ้ายด้วยอีกคน หากก็ไม่โทรตาม คาดเดาเอาเองว่าน้าสาวอาจจะออกไปหาเพื่อนหรือไปทำธุระที่ไหนสักแห่ง อีกเดี๋ยวก็คงกลับมา หญิงสาวเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่ม สายตาของเธอเหลือบเห็นโพสต์อิทติดอยู่หน้าตู้เย็นเขียนบอกไว้ว่า ‘น้าไปซื้อของที่ตลาด อีกสักพักกลับ’

             เมื่อรู้แล้วว่าผ้าฝ้ายไปไหน กันตาก็เปิดตู้เย็นรินน้ำส้มคั้นสดๆ ใส่แก้วแล้วถือออกมานั่งที่ห้องรับแขก เธอตั้งใจไว้แล้วว่าตื่นมาจะโทรหาปริดา จัดการเรื่องที่เพื่อนเจ้ากี้เจ้าการบอกปริตต์ว่าเธออยู่ที่ไหนทำอะไร

             “เดี๋ยว! แกอย่าเพิ่งด่า ฟังฉันก่อน”

             คนรู้ตัวว่าต้องโดนเพื่อนด่า รีบกดรับสายแล้วชิงพูดก่อนทันที

             “ทำไมฉันต้องฟังแก แกนี่ร้ายจริงๆ ชอบหาเรื่องมาให้ฉันเรื่อยเลย เรื่องคลิปล่าสุดก็เพราะแกนั่นแหละยอมตามหมอนั่นไปอัมพวา เลยเป็นเรื่องจนได้”

             “มันก็ใช่ ที่ฉันเป็นคนคะยั้นคะยอแกไปอัมพวา แต่ฉันไม่ได้บอกให้แกไปจูบกับคุณแสงเขานะเว้ย คิคิ” นอกจากไม่สำนึกผิดแล้วปริดายังหัวเราะคิกคักเสียอีก

             “ไอ้บ้า! แกหยุดพูดเลยนะ ก็แกนั่นแหละ ใช้ให้ฉันไปคุยกับเขา เอาเถอะเรื่องนั้นช่างมัน มาว่าเรื่องที่แกเล่าให้ป้อฟังเลยดีกว่า”

             “โอ๊ย! อย่าโกรธน้า...ฉันขอโทษๆ แกช่วยเข้าใจฉันหน่อยนะเกี๊ยว คิดดูสิ ดาราหนุ่มสุดหล่อที่ฉันทั้งรักทั้งปลื้มมายืนตรงหน้าตัวเป็นๆ มันไม่ใช่ใครก็จะเจอเขาได้ง่ายๆ นะเว้ย ฉันก็ต้องเผลอตัว เผลอใจ เผลอปากไปเป็นธรรมดาป่าววะ อีกอย่างฉันก็รู้ว่าเขาเคยสนิทกับแกมาก่อน ฉันก็เลยบอกไป ถ้าเป็นคนอื่นฉันไม่บอกหรอก จริงจริ๊ง”

             ปริดารีบพูดยาวเหยียด ไม่เว้นช่องว่างให้กันตาได้แทรก

             “ฉันเข้าใจแก แล้วไง แกเข้าใจฉันหรือเปล่าว่าป้อจะทำให้ฉันเดือดร้อน ที่พ่อฉันต้องเข้าโรงพยาบาลก็เพราะเขานะ”

             “เฮ้ย! เพราะป้อที่ไหน แกอย่าสับสนดิ เพราะคุณแสงต่างหาก ถึงเขาจะหน้าคล้ายกันแต่เขาไม่ใช่คนๆ เดียวกันนะเว้ย”

             กันตาสะอึกไปนิดหนึ่งเมื่อได้ฟังคำพูดเพื่อน ใช่...สองคนนั้นคนละคนกัน นอกจากใบหน้าแล้ว อย่างอื่นก็ต่างกันสิ้นเชิง

             “ก็ที่ฉันต้องไปกะอีตาบ้านั่น สาเหตุมันก็มากจากป้อสุดที่รักของแกไม่ใช่รึไงล่ะ”

             “ก็ใช่อีกนั่นแหละ แต่ถ้าแกไม่รักไม่ห่วงป้อ คุณแสงเขาจะยกป้อมาเป็นข้ออ้างได้เหรอ จริงไหมล่ะ” อีกครั้งที่ปริดาหัวเราะปิดท้ายคำพูด ทำเอากันตาร้อนๆ หนาวๆ

             “เออๆ คราวนี้ฉันให้อภัยแกก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้อีกนะ เกิดพ่อฉันโกรธจนเป็นอะไรขึ้นมา ฉันเอาแกตายแน่ยายปุ๊กลุก”

             “โอเค สัญญาเลยเกี๊ยวเพื่อนรัก ฉันจะไม่เอาเรื่องแกไปบอกใครอีกแล้ว” ปริดาตอบอย่างมั่นใจ เพราะคงไม่มีใครทำให้เธอใจอ่อนขนาดยอมบอกเรื่องของเพื่อนรักได้อีก นอกจากปริตต์คนเดียวเท่านั้น

             เสียงกริ่งหน้าประตูคอนโดดังขึ้น ปริดาย่นคิ้วอย่างแปลกใจ ปกติไม่ค่อยมีใครมาหาเธอหรือกันตาที่คอนโดฯ ถ้าเป็นเพื่อนๆ กันก็มักจะบอกก่อนจะมา หลังๆ มานี้ก็มีแค่ปริตต์กับพันแสงที่ชอบมาแบบปุบปับ แต่ปริตต์ก็อยู่เหนือกับกันตา แล้วคนที่มาตอนนี้จะเป็นใครได้ ถ้าไม่ใช่....กรี๊ด!

             ปริดดาคิดแล้วก็กรีดร้องอยู่ในใจ

             “เกี๊ยวแค่นี้ก่อนนะ” พูดจบสาวร่างอวบก็ตัดสัญญาณไปทันที ไม่รอคำตอบรับจากเพื่อน เธอรีบวิ่งไปส่องตาแมวที่ประตู แล้วก็เป็นดังคาด “ทำไงดีวะเนี่ย ขืนไม่เปิดประตู เขาพังเข้ามาแน่” ปริดาใช้สมองด่วนจี๋ แต่เธอคิดอะไรไม่ออกจริงๆ ก็เลยเปิดประตูให้เขา พร้อมยิ้มรับเป็นทัพหน้า

             “ผมมาหาเกี๊ยว”

             เสียงหนักแน่นทรงพลัง บอกจุดประสงค์ชัดเจน ปริดายิ้มเจื่อนเหมือนจะร้องไห้พลางคิดในใจ...ฉันขอยกเลิกสัญญาเมื่อครู่ได้มั้ยวะไอ้เกี๊ยว...

 

             กันตานั่งรอผ้าฝ้ายจนตะวันลับฟ้า ตั้งท่าจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหา ก็ได้ยินเสียงรถขับเข้ามาจอดพอดี หญิงสาวเดินออกไปรับหน้าบ้าน เพื่อจะได้ช่วยถือของ แต่แล้วเธอกลับต้องตกใจ ตามมาด้วยความขุ่นเคือง เมื่อเห็นว่าข้างๆ ผ้าฝ้ายมีใครยืนอยู่

             “นี่...”

             “เกี๊ยว...เกี๊ยวฟังน้าก่อนนะ คือตอนออกไปตลาด น้าก็ตั้งใจพาป้อไปหาโรงแรมให้เขาพักนั่นแหละ แต่เขาอยากเดินเล่นที่ตลาดด้วย เขาช่วยน้าเลือกซื้อของเพลินไปหน่อย มันเลยมืดค่ำ โรงแรมยังไม่ได้หา หิวก็หิว น้าสงสารเลยชวนกลับมากินมื้อเย็นบ้านเราแล้วก็...บ้านเรามีห้องว่างพักที่นี่สักคืนคงไม่เป็นไรเนาะเกี๊ยวเนาะ”

             “เป็นค่ะ เป็นมากด้วย” กันตาไม่ยอมคล้อยตาม “ป้อ นึกยังไงถึงไปเดินตลาด เดี๋ยวใครจำได้ก็ถ่ายรูปถ่ายคลิปไปลงอีกหรอก ที่นี่เป็นบ้านเกี๊ยวคนแถวตลาดก็รู้จักเกี๊ยวแทบทั้งนั้น น้าฝ้ายเองก็รู้นี่คะว่าถ้าพ่อมาเจอจะเกิดอะไรขึ้น”

             “ไม่มีใครเห็นหรือจำได้หรอก ป้อใส่แว่นใส่หมวกใส่แมสปิดหน้าด้วย”

             สมัยนี้ดาราจะไปไหนมาไหนเขาไม่ต้องพรางตัวกันแล้ว ปริตต์เองก็เช่นกัน เขาจะไปเดินห้าง เดินตลาด หรือที่ไหนก็ไปเลย เพราะประชาชนคนทั่วไปเขาก็อยากเจอดาราตัวเป็นๆ กันทั้งนั้น แต่เพราะกลัวจะมีคนเห็นว่าเขามาแถวบ้านกันตา จนทำให้เป็นข่าวขึ้นมาอีก แม้ว่าข่าวที่ผ่านมาจะไม่ใช่เขาก็ตาม แต่ตราบใดที่ยังไม่เคลียร์ให้ชัด เขาก็ต้องปกป้องเธอไว้ก่อน ดังนั้นปริตต์จึงพรางใบหน้ามิดชิดตอนเดินตลาด ผ้าฝ้ายเองก็คอยบอกกับคนที่เข้ามาทักว่าเป็นหลานชายแต่ไม่สบายเลยต้องใส่หน้ากากอนามัย

             “ไปพักโรงแรมเถอะป้อ เกี๊ยวขอร้อง”

             “ทำไมล่ะเกี๊ยว นี่เกี๊ยวกลัวว่าลุงกฤติจะรู้หรือกลัวใครจะรู้กันแน่” ปริตต์ถามแบบพาลๆ กันตาจ้องหน้าเขานิ่ง “ป้อขอโทษ แต่เมื่อก่อนเรายังเคยเล่นกัน ช่วยกันทำการบ้านจนหลับไปหน้าทีวีบ้านเกี๊ยวออกจะบ่อย ไม่เห็นเป็นไรเลย”

             ปริตต์พูดถึงอดีตที่เขาไม่เคยลืม แม้จะพยายามลืมมันแล้วก็ตาม กันตาเองก็เช่นกันถึงจะอยากเก็บความทรงจำดีๆ ระหว่างเขากับเธอไว้ แต่เพราะรู้ว่าปริตต์ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเกินความเป็นเพื่อน เธอถึงพยายามลืมเขา...หากก็ไม่เคยทำได้เลย

             “มันผ่านมาแล้วป้อ ทุกอย่างเป็นอดีตไปแล้ว ปัจจุบันสถานะของเราทั้งสองคน ไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีก ตอนนี้ป้อคือดาราดาวรุ่ง ที่กำลังมีชื่อเสียงโด่งดัง ใครๆ ก็จับตามอง แต่เกี๊ยวเป็นแค่ข้าราชการครูธรรมดา ที่ต้องการความสงบในชีวิตเท่านั้น”

             ปริตต์มองดวงตาสีดำสนิทของกันตาแล้วเจ็บช้ำ เธอเหมือนเป็นคนอื่น ไม่ใช่คนที่เคยหยอกล้อเล่นหัวกัน เขาเดาใจเธอไม่ออกว่าสิ่งที่พูดกับสิ่งที่คิดในใจตรงกันหรือเปล่า

             ผ้าฝ้ายเห็นสองหนุ่มสาวกำลังคุยกันเคร่งเครียด จึงหลบฉากเดินเข้าบ้านไปเงียบๆ

             “แต่ไม่ว่าเป็นดารา หรือเป็นข้าราชการครู ทุกคนก็มีสิทธิ์ที่จะมีเพื่อน มีความรัก มีโลภ โกรธ หลง มีชีวิตส่วนตัวได้ไม่ใช่เหรอเกี๊ยว? แล้วถ้าเราเป็นเพื่อนสนิทกัน มีเวลาส่วนตัวร่วมกัน มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่”

             “แต่เกี๊ยวไม่อยากให้พ่อโกรธจนความดันขึ้นสูงอีก”

             “ป้อรู้ว่าลุงกฤติคงจะโกรธมากแน่ๆ ถ้าเจอป้อ แต่นี่คือสิ่งที่ป้อตั้งใจไว้ ป้ออยากเจอลุงกฤติเพื่อจะได้คุยกับท่านอธิบายหลายสิ่งหลายอย่างให้ท่านฟัง โดยไม่หวังว่าท่านจะเข้าใจหรือมองป้อในแง่ดีขึ้นมาหรอก แค่ขอโอกาสให้ได้อธิบายเท่านั้นเอง...นะเกี๊ยวนะ”

             ครูสาวผ่อนลมหายใจยาว เธอรู้ตัวตั้งแต่เห็นปริตต์เดินเข้าไปในครัวแล้ว ว่าต้องใจอ่อนแน่ถ้าเขาดื้อดึง กระนั้นก็พยายามใจแข็ง พยายามไล่ เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บช้ำอีก หลายปีก่อนกว่าเธอจะผ่านมาได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

             ทว่าสิ่งที่ปริตต์ขอมันก็ไม่มากเกินไป บิดาของเธอไม่ชอบปริตต์เพราะท่านคิดว่าเขาทำผู้หญิงท้องแล้วไม่ยอมรับ แม้บทสรุปของเรื่องในวันนั้น คือผู้หญิงคนนั้นยอมรับว่าท้องกับคนอื่น แต่กฤติชัยก็มีอคติต่อปริตต์ไปเสียแล้ว

             “โอกาสหน้าได้ไหมป้อ ตอนนี้พ่อไม่สบายอยู่”

             น้ำเสียงกันตาอ่อนลงมาก มากจนปริตต์ยิ้มออก

             “ครั้งนี้แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว ป้อสัญญาว่าจะไม่ทำให้ลุงกฤติโกรธจนความดันขึ้น นะเกี๊ยวนะ อีกอย่างป้ออยากคุยกับเกี๊ยว มีเรื่องที่เราต้องคุยกัน เรื่องที่ป้ออยากบอกแต่ไม่เคยได้บอกเกี๊ยวเลย”

             ดวงตาของปริตต์ฉายแววจริงจัง อ้อนวอน และหม่นเศร้า มันเป็นแววตาที่ทำให้กันตายอมแพ้ได้เสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เธอทำใจปฏิเสธดวงตาคู่นั้นไม่ลงจริงๆ

             “มากินข้าวกันเถอะหนุ่มสาว น้าหิวแล้ว มาเร้ววว กับข้าวหอมมากกกกก”

             เสียงผ้าฝ้ายตะโกนเรียกจากในบ้าน กันตากลอกตาขึ้นบนอย่างรู้ทัน น้าสาวของเธอต้องแอบดูแอบฟังอยู่แน่ๆ เพื่อหาจังหวะช่วยปริตต์ และนี่แหละคือวิธีการช่วยได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี

             “ไปสิ น้าฝ้ายบอกว่าป้อหิวแล้วไม่ใช่เหรอ” กันตาบอก แล้วหมุนตัวเดินนำกลับเข้าบ้าน

             ปริตต์ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ รีบเดินตามไปด้วยหัวใจที่เปี่ยมความหวัง


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น