อัปเดตล่าสุด 2019-05-26 15:18:15

ตอนที่ 19 บทส่งท้าย


       หมู่นี้ชีวิตของเจ๊มะพร้าวช่างหงอยเหงายิ่งกว่าต้นไม้กลางทะเลทราย ก็จะไม่ให้เป็นอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ นังน้องดาวที่ทำท่าว่าจะไม่สนใจนายเอ สุดท้ายเจอลูกตื้อหนักเข้าก็ยอมไปคบกับนายนั่น ตอนนี้กลายเป็นว่ายายดาวติดกับนายเอกอย่างกะฝาแฝด ไม่เคยมีเวลาว่างสำหรับรุ่นพี่ที่จะแก่ตายคาเคาน์เตอร์เครื่องสำอางค์อีกแล้ว
       น้องห่านกับน้องบื้อก็กลับไปช่วยกิจการของทางบ้านที่ชะอำ ทั้งคู่ขยายร้านส้มตำให้เป็นร้านอาหารทะเลเล็กๆ เธอเคยแวะไปเที่ยวมาครั้งสองครั้ง แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้ไปอีก เวลาว่างแทบจะไม่มีทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต ไม่มีผู้ชายตกถึงท้องจนแทบจะลงแดงตาย ทำไมชีวิตถึงได้รันทดแบบนี้นะ ทั้งๆ ที่ฉันออกจะเป็นตัวเด่นในเรื่อง แต่กลับลงท้ายให้คนอย่างเจ๊มะพร้าวมาเน่าตอนจบ...น่าตบโชคชะตาเสียจริง
       แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อวันหนึ่งในขณะที่เจ๊มะพร้าวยืนรถรถเมล์อยู่ที่หน้าห้างหลังจากเลิกงาน ฝนดันเทลงมาอย่างกับฟ้ารั่ว น้ำที่ท้องถนนก็เจิ่งนองจนแทบจะต้องไปยืนบนเก้าอี้ที่ป้ายรถเมล์ ทันใดนั้น รถเก๋งคันงามที่คุ้นตาของใครสักคนก็แล่นเข้ามาจอดที่ป้ายรถเมล์ กระจกรถของใครคนนั้นเลื่อนลง เขายื่นหน้าออกมาทักทายเจ๊มะพร้าวด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
       “คุณมะพร้าวจะกลับบ้านเหรอครับ ?” เขาเอ่ยถาม ชายคนนั้นไม่ใช่ใคร คุณคุณชายนั่นเอง!
       “ค่ะคุณคุณชาย”
       “ขึ้นมาสิครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” ชายหนุ่มเอ่ยชวน เจ๊มะพร้าวอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะตอบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ
       “เป็นการรบกวนเปล่าๆ ค่ะ เดี๋ยวดิฉันกลับเองก็ได้”
       “ไม่รบกวนหรอกครับ ผมกำลังจะไปทางนั้นอยู่พอดี ขึ้นมาเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ” คุณคุณชายเอ่ยชวนพลางยิ้มหวาน เจ๊มะพร้าวหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พยายามจะหยิกตัวเองว่าเธอกำลังนั่งหลับอยู่ที่ป้ายรถเมล์หรือเปล่า แต่พอลองหยิกตัวเองแล้วปรากฏว่าเจ็บ...ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าเธอไม่ได้ฝันไป!
       “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” เจ๊มะพร้าวรับคำแล้วเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งข้างๆ ชายหนุ่ม เขาขับรถออกไปอย่างรวดเร็วพลางหันมาคุยกับเจ๊มะพร้าวที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ
       “นี่คุณมะพร้าวจะรีบกลับบ้านหรือเปล่าครับ ?”
       “เอ่อ...ไม่ค่ะไม่ คุณคุณชายมีอะไรจะให้ดิฉันรับใช้หรือเปล่าคะ ?”
       “แหม...พูดเหมือนผมเป็นเจ้านายจอมโหดอย่างนั้นแหละครับ ผมไม่มีอะไรจะใช้คุณมะพร้าวหรอกครับ เพียงแค่อยากจะชวนคุณมะพร้าวไปทานข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อย ทานข้าวคนเดียวมันเหงาน่ะครับ คุณมะพร้าวจะรังเกียจหรือเปล่า ?” ชายหนุ่มเอ่ยถาม เจ๊มะพร้าวตาโต ตัวเกร็งมากขึ้นไปอีก แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจรับคำเชิญของเขาอย่างง่ายดาย
       “ตกลงค่ะ”
       แล้วรถเก๋งของคุณคุณชายก็แล่นฝ่าสายฝนไปพร้อมกับเสียงหัวเราะร่วนของคนทั้งสองคน
       ใครจะไปนึกว่าอีกหนึ่งปีต่อมา...คนอย่างอีเจ๊มะพร้าวจะได้เป็นคุณนายเจ้าของห้าง
       ก็บอกแล้ว...แข่งเรือแข่งพายน่ะแข่งได้ แต่แข่งบุญวาสนาแข่งกันได้ที่ไหน!
       “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด...”

The end.
    


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น