อัปเดตล่าสุด 2019-11-09 12:27:10

ตอนที่ 2

การที่เขมทัตมาเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มทำให้หลายคนจับตามอง โดยเฉพาะจันทน์หอมที่มักพูดเสียดสีทุกครั้งที่มีโอกาส

รวิกานต์กับเพื่อนๆ เดินเข้ามาในโรงอาหาร แล้วแปลกใจที่เห็นเพื่อนนักเรียนส่วนใหญ่ต่างพากันจับกลุ่มจ้องโทรศัพท์มือถือแล้วมองหน้าเธอสลับกันไป หญิงสาวปรายตามองไปยังกลุ่มของจันทน์หอมที่ทำไม่ต่างจากคนอื่นๆ แล้วไม่นานก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังหึ่งเหมือนผึ้งแตกรัง

คบกันจริงด้วย

ไหนๆ ขอดูหน่อย เราไม่ได้เป็นเพื่อนกับพี่เขา

เฮ้ย จริงด้วย เสียดายว่ะ

แต่เสียงของจันทน์หอมดูจะดังกว่าใครเหมือนจงใจให้เธอได้ยิน

โถ... ทำมาตีตราจอง ก็แค่ของเล่นชั่วคราว

รวิกานต์ถอนใจ เพราะรู้ดีว่าทุกคนพูดถึงอะไร และรู้ด้วยว่าสิ่งนี้ก็ไม่ได้ทำให้ทุกคนหยุดสนใจเขมทัต เพราะข้อสรุปที่ว่าเดี๋ยวก็เลิกเธอจึงไม่อยากให้ความสนใจคำพูดเสียดสีของจันทน์หอมและคนอื่นๆ แต่เพื่อนๆ ในกลุ่มของเธอคิดตรงข้าม

นิหน่าปราดเข้ามาหาจันทน์หอม

แกว่าใครวะ

ใครอยากรับก็รับไปสิ

จันทน์หอมยื่นหน้ามาพูดใส่นิหน่าที่กำลังถูกอรนภาดึงออกไป

พอได้แล้วนิหน่าเสียงทุ้มของเขมทัตปราม ทำให้ทุกคนชะงัก

แต่หอมมันกำลังด่าฟ้าใสอยู่นะเขม

จะสนใจทำไมไม่มีทางเป็นแบบนั้นอยู่แล้วเขมทัตบอก แล้วหันมายิ้มให้รวิกานต์ไปกินข้าวเถอะฟ้าใสอย่าเสียเวลาฟังเรื่องไร้สาระพวกนี้เลย

พูดจบเขมทัตก็จูงมือรวิกานต์เดินออกไปหาโต๊ะนั่ง ทามกลางสายตาชิงชังของจันทน์หอม

รวิกานต์รู้ดีว่านอกจากจันทน์หอมแล้วยังมีอีกหลายคนที่ไม่พอใจเรื่องที่เธอกับเขมทัตตั้งสถานะคบกันในเฟสบุ๊ค เพราะเขมทัตจัดว่าเป็นผู้ชายที่ใกล้กับคำว่าเพอร์เฟ็กต์ ทำให้การตั้งสถานะใน เฟสบุ๊คของเธอกับเขมทัตเป็นที่กล่าวขานในโรงเรียน

โชคดีที่เขมทัตเป็นคนไม่โลเล ทำให้เธอกับเขาคบกันเรื่อยมาจนกระทั่งใกล้จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก

ฟ้าใสเรากับเพื่อนๆ จะไปช่วยงานอาจารย์ประกอบเวทีนะ

ไปสิ เราอยู่แถวๆ นี้แหละ ก่อนกลับบ้านจะแวะไปหา

ได้ๆ แล้วเจอกัน

เขมทัตโบกมือให้รวิกานต์แล้วแยกตัวออกไปหาเพื่อนๆ นักเรียนชายที่กลางสนาม ตรงนั้นมีเสาเหล็กและอุปกรณ์สำหรับประกอบเวทีกองรอเป็น
กองพะเนิน

เขมทัตมาถึงสถานที่จัดงานก็ถูกใช้แรงทันที

เขมยกเสาออกมา เราจะตั้งเวทีหันหน้าไปทางนี้เพื่อนนักเรียนคนหนึ่งที่มาช่วยงานก่อนหน้าเขาร้องบอกตำแหน่งการวางเวทีแสดง

หมดกองนี่เลยไหมเขาถาม

เอาแค่เสามาตั้งก่อน พวกพื้นกระดานค่อยทยอยขนทีหลัง

เพื่อนคนเดิมบอกแล้วหันไปตะโกนหาผู้ช่วยมาให้เขมทัต

ไอ้รามมาช่วยไอ้เขมจับเสาตั้งหน่อยดิ เอ้ยใครว่างๆ มาช่วยตรงนี้สักสองคนสิ

คนสั่งๆ เสร็จก็หันไปกางเต็นท์ต่อ

นักเรียนชายทั้งหมดที่ว่างแล้วก็กรูกันเข้ามาช่วยแบก ช่วยจับเสาตั้งขันน็อตประกอบโครงเหล็กจนเสร็จ แล้วก็ช่วยกันขนพื้นกระดานวางเรียง

พรุ่งนี้จะเป็นวันปัจฉิมนิเทศที่ทางโรงเรียนกำหนดขึ้น คุณครูที่รับผิดชอบงานนี้ก็ต่างเร่งมือประกอบเวทีติดป้ายบอร์ดและตกแต่งสถานที่กันวุ่นวาย

 

จันทน์หอมนั่งอยู่กับบุ้งตรงขอบสนามมองเห็นเขมทัตยืนทำงานอยู่กลางแดด จึงอยากเข้าไปพูดคุย ถึงจะรู้ดีว่าเขาไม่สนใจเธอ แต่เธอก็ยังอยากเอาใจใส่เขาอยู่ดี

รอตรงนี้นะบุ้ง เดี๋ยวหอมมา

บุ้งสาวอวบระยะสุดท้ายเงยหน้าออกจากกองขนมมาถามเพื่อนซี้ที่มีเพียงคนเดียว

หอมจะไปไหน...”

จะไปซื้อน้ำ

งั้นบุ้งฝากซื้อด้วยสิ

ไม่ได้ๆ เรารีบ

อ้าว อะไรวะก็จะไปซื้อน้ำอยู่แล้วนี่บุ้งหน้าเหวอกับคำว่ารีบของจันทน์หอมทั้งๆ ที่เพิ่งบอกเองว่าจะไปซื้อน้ำ

จันทน์หอมลุกเดินตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อ แล้วย้อนกลับออกมาพร้อมน้ำอัดลม ใบหน้าสวยในวัยสาวแรกรุ่นยิ้มระรื่นขณะเดินเข้าไปหาเขมทัต

เขม...” จันทน์หอมตะโกนชายหนุ่ม เธอยกมือโบกเหยงๆ เมื่อเขาหันมามอง แต่เพียงแวบเดียวเขาก็หันกลับไปสนใจงานตรงหน้าเหมือนเดิมจนจันทน์หอมรู้สึกขัดใจ

ลงมากินน้ำก่อนเร็ว เราซื้อน้ำอัดลมมาให้จันทน์หอมยื่นกระป๋องน้ำอัดลมในมือให้เขมทัตที่ยังทำงานง่วนอยู่บนเวทีหันมามอง

ขอบใจนะเรายังไม่หิวน่ะ

เขาพูดโดยไม่หันมา เหมือนว่าป้ายตัวอักษรที่กำลังแปะลงบนผ้าม่าน น่าสนใจกว่าคนที่ยืนรอเขาอย่างใจจดใจจ่อรออยู่ข้างล่าง

ลงมาเถอะน่านะ พักกินน้ำก่อน เร่งมากๆ เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก ลงมาๆ

จันทน์หอมยังตื้อไม่เลิก แล้วแก้มแดงๆ ก็ฉีกยิ้มแฉ่งเมื่อเขมทัตเอี้ยวมองมาอีกรอบ แต่คราวนี้เขายอมปีนลงจากบันได เดินลงจากเวทีแล้วตรงมา แต่จันทน์หอมที่ยืนรอต้องหุบยิ้มลง เมื่อเขาปฏิเสธเธอด้วยการเดินผ่านหน้าเธอไปคว้าขวดน้ำเปล่าในมือของรวิกานต์มายกดื่มโดยไม่ต้องรอให้รวิกานต์ โดดเรียกเขาเหยงๆ เหมือนเธอ

จันทน์หอมมองรวิกานต์ด้วยความโกรธเกลียดและไม่ชอบใจ

ชื่นใจ...” เขมทัตบอกรวิกานต์ ในโทนเสียงที่จันทน์หอมได้ยินแล้วยิ่งเจ็บใจ

จันทน์หอมไม่พอใจรวิกานต์ที่เข้ามาขัดจังหวะ และยิ่งไม่พอใจหนักเมื่อเห็นรวิกานต์ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขมทัต

เช็ดซะ เหงื่อเต็มเลย

แต่เขากลับยื่นหน้ามาให้รวิกานต์เช็ดให้แทนที่จะรับผ้าจากเธอไปจัดการเอง

ก็เช็ดสิ

จันทน์หอมยืนมองรอยยิ้มที่น่าหมั่นไส้ของรวิกานต์ขณะซับเหงื่อให้เขมทัต อย่างแค้นใจ แล้วยิ่งได้ยินหัวเราะหยอกล้อเล่นของทั้งคู่ดังขึ้นราวกับว่าบนโลกใบนี้มีแค่เขากับเธออยู่กันสองคนยิ่งทำให้เธออยากปรี่เข้าไปผลักทั้งสองคนให้กระเด็นออกห่างกัน

ในสายตาของเขมทัตมีแต่รวิกานต์ เขาทำเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศที่มองไม่เห็น ทั้งๆ ที่เธอพยายามเข้าใกล้ พยายามทำดีกับเขาทุกอย่าง

จันทน์หอมยืนมองคนทั้งสองด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด

เราจะกลับบ้าน เลยแวะมาดูว่าเขมเสร็จหรือยังรวิกานต์บอกเขา

รอด้วยสิเหลืออีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว

จันทน์หอมได้ยินรีบเข้ามาแทรก

เขมกลับบ้านพร้อมเราก็ได้ บ้านเราอยู่ใกล้กันแค่นี้เอง ฟ้าใสรีบก็กลับเหอะนะ เดี๋ยวเรารอเขมเอง

แต่การเสนอตัวเพราะอยากใกล้ชิด อยากทำดีกับเขา ก็ยังไม่วายทำให้จันทน์หอมเจ็บใจอีกครั้ง

เราไม่ได้รีบหรอกหอม เราแค่ไม่มีอะไรทำน่ะ เลยไม่รู้จะอยู่ทำไม

คำตอบรวิกานต์เหมือนหนามแหลมทิ่มแทงหัวใจขอโอกาสให้เธอบ้างไม่ได้เลยหรือไงจันทน์หอมคิดแล้วทำหน้าหงิกยิ่งกว่าเดิมขณะยืนมองเขมทัตที่ดึงกระเป๋านักเรียนลงจากไหล่รวิกานต์

งั้นมาช่วยเราทำ จะได้เสร็จไวๆ

ช่วยได้เหรอ

ได้สิ

เขาเอากระเป๋าหนังสือของรวิกานต์ไปวางรวมกับของตัวเอง จากนั้นก็เดินไปรอตรงทางขึ้นเวที รวิกานต์ขึ้นไปอยู่ข้างบนนั้นแล้วนั่นแหละเขมทัตจึงตามขึ้นไป แล้วปีนไปอยู่บนบันไดเหมือนเดิม

ฟ้าใสช่วยส่งโฟมที่ตัดมาแล้วมาให้เราติดก็พอ เอาตัว .อ่างนะ หยิบมา

เขาบอกแล้วยื่นมือมารอรับ พอแปะตัวอักษรที่รวิกานต์ส่งให้เสร็จ เขาก็เรียกให้เธอส่งตัวอื่นๆ มาให้แหละครั้งไหนที่รวิกานต์หยิบผิดตัวเขมทัตก็จะเอาโฟมตัวอักษรเคาะเธอ แล้วก็สองคนก็หัวเราะไปด้วยกัน

จันทน์หอมยืนมองเขมทัตกับรวิกานต์ด้วยความคับแค้นใจ ก่อนสะบัดตัวเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง แล้วขี่กลับบ้านด้วยความโมโหจนลืมแม้กระทั่งเพื่อนบุ้งที่ยังนั่งคอยกินน้ำอยู่ที่เดิม

 

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น