อัปเดตล่าสุด 2019-06-07 20:58:29

ตอนที่ 5 บทที่ 5

      “เวรฉิบ!” รณภพสบถออกมา ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงช่องว่างขนาดพอดีตัว ด้านหลังคือห้องอันน่ากลัวที่เขาเห็นผ่านๆ ว่ามีใครนั่งอยู่ในนั้น เบื้องหน้าคือบันไดชันแคบยาวที่จะพาเขาไปสู่ด้านบน

      ชายหนุ่มหันมองสลับกันทั้งสองทาง แต่ไม่เห็นอะไรสักอย่างนอกจากความมืด ไฟฉายหล่นอยู่ในห้องนั่น ห้องที่มีใครบางคนนั่งอยู่หลังโต๊ะพิมพ์ดีด!

      “ใจเย็นไอ้ภพ...ใจเย็น” ชายหนุ่มปลอบใจตัวเอง “ใช่ ไอ้ภพ มันอาจไม่มีอะไร แกอาจตาฝาดไปเอง ใช่...ใช่แล้ว” เขาทำใจดีสู้เสือ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออีกหน ตอนนี้เขาต้องกลับเข้าไปในห้องนั่นแล้วเอาไฟฉายมาให้ได้ ขืนเขาขึ้นไปด้านบนในสภาพที่มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง มีหวังคงได้ชนโน่นชนนี่จนหัวร้างข้างแตกเป็นแน่

      “เอาวะ! กลั้นใจเข้าไปเอาไฟฉายแล้วรีบกลับขึ้นห้องนอน พรุ่งนี้ค่อยมาสำรวจใหม่ก็ยังไม่สาย”

      เมื่อสรุปเสร็จสรรพในใจ รณภพก็ค่อยหันหลังกลับเข้าไปในห้องเหม็นอับอีกครั้ง ชายหนุ่มคุกเข่าลงแล้วใช้มือคลำไปทั่วผนังหินเย็นเฉียบ ความเย็นแล่นวาบเข้าสู่ฝ่ามือตรงเข้าที่กลางใจจนตัวสั่นเทิ้ม บอกไม่ถูกเลยว่าสั่นเพราะกลัวหรือเพราะหนาวกันแน่

      ห้องนี้ทั้งเหม็นอับ ทั้งหนาวเหน็บ เป็นห้องที่ไม่น่าอยู่เลยจริงๆ พับผ่าสิ!

      รณภพเริ่มควานมือเป็นวงกว้างมากกว่าเดิม เขาคลำโดนของแข็งบางอย่าง ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่สันนิษฐานว่ามันน่าจะเป็นหนังสือ นอกจากหนังสือแล้วยังมีกระดาษที่ถูกขยำทิ้ง เศษกระป๋อง และอีกหลายๆ อย่างที่รณภพเองก็เดาไม่ถูกว่ามันคืออะไร

      นักเขียนหนุ่มเดินหน้าคลานต่อไป ไฟฉาย...ตอนนี้เขาต้องการไฟฉายเท่านั้น ทันใดนั้นเขาก็จับเข้ากับอะไรบางอย่าง...

      มันไม่ใช่ของแข็งไร้ชีวิตชีวาเหมือนกับของที่เขาจับมาเมื่อครู่

      หากแต่เป็นบางอย่างที่เย็นเฉียบ...

      บางอย่างที่มีห้านิ้ว...

      บางอย่างที่เหมือนกับ...เท้าคน!


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น