เด็กน้อย...ในยามวิกาล

เขียนโดย ดับเบิลยู 08/03/2019

เรื่องราวที่กำลังจะเล่าต่อไปนี้อาจจะดูเหมือนเป็นความบังเอิญหรืออะไรก็ตาม หากแต่ ณ คืนนั้น ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์หากย้อนกลับมาฟังเรื่องนี้ทีไรก็จะทำให้เกิดอาการขนลุกซู่กันแบบไม่ได้นัดหมายทุกที

            ย้อนกลับไปเมื่อประมาณเดือน กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา ฉันกับเพื่อน ๆ อีกประมาณ 6 คน ได้รับมอบหมายให้ทำโปรเจคหนังสั้นเกี่ยวกับความรัก เพื่อนำไปเปิดในงานนิทรรศการของมหาวิทยาลัย แน่นอนว่าการออกกองถ่ายหนังนั้นค่อนข้างใช้เวลาเพราะมีรายละเอียดยิบย่อยที่ต้องจัดการ ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมของนักแสดง การกำกับการแสดงตลอดจนการเดินทางไปถ่ายทำตามสถานที่ต่าง ๆ ซึ่งมันก็กินเวลาไปมากกว่าที่วางเอาไว้ในคราแรกหลายชั่วโมง สถานที่สุดท้ายของการถ่ายทำในวันแรกคือฉากสุดโรแมนติกที่พระเอกและนางเอกจะต้องเดินรับลมริมคลองที่มีไฟทางเดินสีส้มสลัวช่วยสร้างบรรยากาศ ความหนาวเย็นและความเงียบสงัดคือสิ่งแรกที่เราทุกคนสัมผัสได้ เพราะตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยไปกว่า ตี 2 แล้ว ด้านฝั่งซ้ายของถนนเส้นเล็ก ๆ ดูเหมือนจะเป็นโลเคชั่นที่ผู้กำกับถูกใจ เพราะรถกระบะที่เรานั่งกันมานั้นจอดแทบจะทันที ฉันกับเพื่อนอีก 2 คนนั่งอยู่ที่ท้ายกระบะเพราะต้องคอยดูแลอุปกรณ์ต่าง ๆ เมื่อจัดแจงกล้องพร้อมแล้ว  คนอื่น ๆ ก็เดินไปถ่ายฉากสุดท้ายกันที่อีกฝั่งของถนน เราสามคนที่นั่งเฝ้าของกันอยู่ก็มองหน้ากันแบบหวั่น ๆ โดยไม่ได้นัดหมายเพราะเมื่อคนเหลือน้อยบวกกับความเงียบและเสียงนกแสกที่ร้องดังแว่วมาเป็นระยะ ๆ ทำให้เราทั้งสามคนพยายามหาเรื่องตลกมาเล่าเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว เนื่องจากรถกระบะคันนี้มันดันจอดอยู่ติดกับกำแพงของวัดแห่งหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่ฉันและเพื่อน ๆ ก็พยายามจะค้านผู้กำกับแล้วแต่ก็ดูจะเปล่าประโยชน์ เมื่องานสำคัญกว่าพวกเราเลยได้แต่หัวเราะกันแบบฝืน ๆ เพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบจนเกินไป 

       หลังจากฉันเริ่มผ่อนคลายความหวาดกลัวลงไปได้บ้างเพราะเรื่องตลกที่เพื่อนเล่า สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ท้ายสุดของกระบะนั่งทำหน้าซีดและถามตลอดว่า

เสร็จยังวะ

มันจะเสร็จตอนไหนอ่ะ

ด้วยความหงุดหงิดที่เพื่อนเอาแต่ถามคำถามแปลก ๆ บวกกับอาการท่าทางที่เหมือนกลัวอะไรตลอดเวลาเลยทำให้ฉันเผลอขึ้นเสียงไปว่า

กูจะรู้ป้ะ เสร็จแล้วมึงก็รู้เองอ่ะ!”

คำพูดของฉันได้ผล เมื่อสิ้นประโยคนั้นเพื่อนฉันก็ไม่ถามอีกเลยว่าจะเสร็จหรือยัง มันเอาแต่นั่งก้มหน้า ตาแดงก่ำ พลางลอบมองฉันเป็นระยะ ๆ และแล้วการถ่ายทำฉากสุดท้ายของวันนี้ก็สิ้นสุดลง ทุกคนต่างร้องตะโกนอย่างดีใจเพราะการทำงานกว่า 20 ชั่วโมงสิ้นสุดลงสักที เว้นเสียแต่เพื่อนของฉันคนนั้นที่ยังคงนั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จา หลังจากรถกระบะของพวกเราเคลื่อนตัวออกมาได้ไม่นาน เพื่อนของฉันก็พูดขึ้นว่า

มึงอยากรู้ป้ะ ทำไมกูอยากรีบกลับ

ฉันไม่สนใจคำพูดของเพื่อนเพราะยังหงุดหงิดไม่หาย แต่แล้วฉันก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอเพราะประโยคถัดมาที่มันเล่าให้ฉันฟังทำเอาฉันรู้สึกชาไปทั้งตัว

 

มึงเห็นตรงกำแพงวัดป้ะ ที่มีรูปคนตายติดอยู่อ่ะ มึงเห็นตรงที่มันเป็นช่องที่มองเห็นข้างในได้ป้ะ      ตอนนั้นกูมองเข้าไป แล้วเห็นหน้าเด็กกำลังมองพวกมึงอยู่อ่ะ พอกูหันไปอีกทีมันก็หันมามองกูแล้วก็หายไปเลย




แสดงความคิดเห็น



ความคิดเห็น


บทความนี้ยังไม่มีคนแสดงความคิดเห็น