WELCOME...

เขียนโดย ดับเบิลยู 20/03/2019

              เรื่องนี้ถือเป็นอีกเรื่องที่เกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวฉันมาก ๆ เป็นเรื่องราวของต้น รุ่นน้องของฉันสมัยมัธยม เรื่องราวมีอยู่ว่า หลังจากต้นสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว ก็ต้องหาหอที่อยู่ใกล้ๆ กับที่มหาวิทยาลัยแต่ด้วยฐานะทางบ้านที่ไม่มีมีเงินมากมาย บวกับค่าใช้จ่ายที่ต้องเสียไปกับการเตรียมตัวเข้าเรียนต่าง ๆ ทำให้ต้นเลือกที่จะหาหอถูก ๆ ในอินเทอร์เน็ต

 

                แต่ว่าหาอยู่หลายวัน ก็ยังไม่เจอหอที่ดูจะเข้าท่าและราคาพอรับได้เสียที จนใกล้วันที่จะต้องย้ายไปเรียนแล้ว ทำให้ต้นจำเป็นต้องเลือกหอที่ราคาถูกแต่สภาพก็เรียกได้ว่า พอจะรับได้ ล่ะมั๊ง ต้นตัดสินใจโทรไปตามเบอร์ที่ทางหอทิ้งเอาไว้ในช่องทางการติดต่อ

 

ฮัลโหลครับ... นี่ใช่เบอร์หอ XXX หรือเปล่าครับ

(...ใช่ค่ะ)

คือตอนนี้พอจะมีห้องว่างไหมครับ ผมจะขอเช่าหอหน่อย

(...มีค่ะ)

อ่า แล้วผมต้องจ่ายค่ามัดจำเท่าไหร่ แล้วเข้าอยู่ได้วันไหน สัญญากี่เดื...

(มาเข้าอยู่ได้เลยค่ะ)

อ่อ พอดีผมอยากทราบรายละเอียด

(เดี๋ยวมาตกลงที่หอเลยก็ได้ค่ะ คุยกันได้)

เอ่อ...โอเคครับ

 

                หลังจากนั้นอีก 2 วันผมก็ไปทำสัญญาที่หอตามแผนที่ที่เขาระบุไว้ให้ ผมรู้สึกโอเคมากเพราะว่าค่าหอก็ไม่แพง แถมคุยง่ายอีกต่างหาก แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ ทางหอดูท่าจะเร่งเร้าให้ผมรีบเข้าไปอยู่แปลก ๆ แต่ผมก็คิดว่าคงจะเป็นเพราะกลัวมีคนมาขอเช่าตัดหน้าผมล่ะมั๊ง

 

                แต่พอมาเข้าอยู่ที่หอได้หนึ่งคืนผมเริ่มรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก ๆ ผมเริ่มรู้สึกว่าผมไม่ได้อยู่ห้องแค่คนเดียว มันแปลกมากจนผมไม่กล้าจะอยู่คนเดียว มีหลายครั้งที่ผมต้องสะดุ้งแล้วหันกลับไปมองข้างหลังบ่อย ๆ เพราะผมเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างจ้องมองผมอยู่ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เห็นชัด ๆ ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่มันทำให้ผมอึดอัดมากและเริ่มนอนไม่หลับ

 

                หน้าตาของผมเริ่มอิดโรย จนเพื่อนหลาย ๆ คนทักว่าผมไปทำอะไรมา แต่ผมก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ทุกคนฟัง นานวันเข้าผมก็เริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่กล้าที่จะกลับห้องด้วยซ้ำ แล้ววันหนึ่งมีเพื่อนคนนึงจะมาขอแชร์ห้องกับผมอยู่ ผมคิดในใจว่าถ้ามีคนมานอนด้วย ผมจะได้ไม่ต้องมานอนหลอนกับอะไรก็ไม่รู้นี่สักที

 

                วันนี้ผมกลับห้องด้วยความรู้สึกดีใจเต็มที่ เพราะว่าผมจะมีเมทมานอนด้วย ผมมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างเย้ยหยันพลางยกยิ้มอย่างคนมีชัยชนะ ทั้ง ๆ ที่ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังท้ายทายกับอะไร

 

                เวลา 21.00 น. ผมก็อาบน้ำและกำลังจะนอน เพราะเมทอีกคนดูเหมือนจะเป็นคนนอนดึก ผมก็ไม่ได้ใส่ใจและผล็อยหลับไป พอเช้ามาเมทผมก็โวยวายทันทีที่ผมลืมตาตื่น มันด่าว่าผมตื่นมาเปิดไฟทุกดวงในห้องตอนดึกและก็ยืนอยู่กลางห้อง พอมันตื่นมาด่าผมก็เดินไปนอนทั้งอย่างนั้นโดยไม่ได้ลืมตามามองมันด้วยซ้ำ

 

                ผมเก็บเรื่องนี้มาคิดตลอดทั้งวันว่าผมเดินไปเปิดไฟตอนไหน ผมจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ หรือว่ามันจะเป็นอาการนอนละเมอ   ทั้ง ๆ ที่ ตัวผมเองไม่เคยมีการนอนละเมอด้วยซ้ำตั้งแต่เกิด

 

พอผ่านไปได้สัก 5-6 วัน เมทผมก็มาบอกกับผมว่าจะย้ายออกแล้ว เพราะทนกับอาการของผมไม่ได้ เพราะใน  ทุก ๆ คืนมันเล่าว่าผมจะลุกไปเปิดไฟทุกดวงในห้องเหมือนเดิม และจะยืนอยู่กลางห้อง บางวันก็ยืนมองหน้าต่าง บางวันก็ยืนมองมาที่ตัวมัน หรือหนักสุดก็คือไปยืนอยู่ตรงระเบียงและเปิดหน้าต่างไว้ ผมเหงื่อตกเพราะไม่มีความทรงจำอะไรพวกนั้นอยู่ในสมองของผมเลย แต่ที่หนักสุดคือแล้วผมจะอยู่คนเดียวในห้องนี้ได้ยังไง จะให้ย้ายหอก็คงไม่ได้เพราะผมรู้ดีว่าที่บ้านก็คงจะไม่มีได้มีเงินมากมายผมจึงอดทนและยอมอยู่หอนั้นต่อไปทั้ง ๆ ที่ผมรู้สึกอึดอัดและทรมานมาก

 

วันนี้ผมกลับห้องเร็วกว่าทุกวันเพราะอยากจะอาบน้ำและรีบนอนให้หลับก่อนที่ฟ้าจะมืดเพื่อที่จะได้ไม่ต้องมานั่งหวาดระแวงอะไร ผมเปิดไฟและรีบเข้าไปอาบน้ำเพราะถึงแม้จะยังไม่มืดแต่แสงสว่างภายในห้องก็ไม่ได้มีมากนัก แต่แล้วผมก็สะดุ้งสุดตัวเพราะไฟที่ผมเปิดไว้นั้นกระพริบถี่รัวพลางมีเสียงดังเหมือนไฟช็อตตลอดเวลา ผมรีบวิ่งไปยืนอยู่นอกระเบียงทันทีเพราะคงเป็นที่สุดท้ายที่ผมคิดว่าปลอดภัย แต่ไฟที่กำลังกระพริบก็ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง ผมค่อยตัดสินใจก้าวเข้าไปในห้องเพื่อที่จะไปกดดับไฟ แต่แล้วผมก็แทบเสียสติเพราะเมื่อผมกดปิดสวิตช์ ไฟที่ควรจะดับลงกลับกระพริบถี่รัวมากขึ้น ผมกรีดร้องอย่างสิ้นสติเพราะนี่มันไม่ได้เรื่องปกติแน่ๆ

มึงเป็นใครวะ สัส ต้องการอะไร แม่ง!! กูทนไม่ไหวแล้วนะเว้ย

สิ้นเสียงของผม หน้าต่างที่ถูกเปิดไว้ในตอนแรกก็เลื่อนปิดเองดังปั้ง พลางสั่นกึก ๆ ๆ ตลอดเวลา ประหนึ่งว่าด้านนอกนั้นมีลมพายุลูกใหญ่ทั้ง ๆ ที่แดดก็ออกจ้าขนาดนั้น

หึหึ หึหึ หึหึ หึหึ หึหึ

ผมนั่งกอดเข่าพลางร้องไห้อย่างหวาดกลัวเพราะเสียงหัวเราะในลำคอที่ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ผมพยายามปิดหูทั้งสองข้างแต่เหมือนกับว่าเสียงมันก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ

หึหึ หึหึ หึหึ หึหึ หึหึ!!! 

มาอยู่กันเยอะ ๆ นะ หึหึหึ!!!




แสดงความคิดเห็น



ความคิดเห็น


บทความนี้ยังไม่มีคนแสดงความคิดเห็น